Dzięki Bogu już Weekend ;) Teraz mam dla was nowo napisany rozdział i mam nadzieję, że się dostosowałam do waszych uwag. Zapraszam do komentowania i życzę miłego czytania ♥
Adventure Time and Me Rozdział VI
~Poszedł do swojego pokoju i zasnął~
Kiedy Sakura obudziła się rano pierwsze co zrobiła to jak zawsze wyjrzała przez okno. Ze zdziwieniem zauważyła nagłą zmianę pogody. Teraz zamiast
nieba pełnego chmur, ziemi pełnej różnokolorowych liści i wszelkiej wilgotności od deszczu widziała śnieżnobiałą pokrywę śniegową. Uradowana
nie mogła się napatrzeć tym widokiem. Słońce świeciło na czystym, błękitnym niebie pozbawionym chmur. Z zachwytu gwałtownie otworzyła okno,
zapominając o mrozie panującym na dworze. Poczuła silny powiew wiatru, który wpadając do pokoju, zrzucił na ziemię ramkę ze zdjęciem stojącą
wcześniej na komodzie. Sakura zamknęła okno i podniosła zdjęcie. Widniała na nim ona, Finn oraz Jake. Siedzieli razem na trawie i uśmiechali się.
Dziewczyna jeszcze chwilę przyglądała się fotografii, a potem poszła do łazienki. Wzięła prysznic i zmieniła swoją ciepłą pidżamę na jeansowe
spodnie i niebieski sweter. Poczesała poplątane włosy i zeszła do kuchni. Na dole, przy stole siedzieli już zadowoleni nowym dniem chłopcy.
Grzecznie się przywitali i zaczęli spożywać śniadanie. Podczas jedzenia nie mogli powstrzymać się od rozmowy:
-Zobaczcie ile śniegu napadało nocą-Uśmiechnął się Finn.
-To prawda. Myślę, że możemy wybrać się dziś razem z Marceliną na zabawy śnieżne?-Podał pomysł Jake.
-Kiedy byłam jeszcze u siebie również mieliśmy zimę. Lepiliśmy bałwany, rzucaliśmy się śnieżkami i jeździliśmy na sankach oraz łyżwach.-Po śniadaniu
założyli ciepłe ubrania wierzchnie i wyszli przed dom. Zaraz po zamknięciu drzwi, Sakura poczuła mocny rzut w plecy. Odwróciła się i zobaczyła
Jake'a, który dziwnie się uśmiechał. Z chęcią zemsty Sakura za pomocą swej mocy zrobiła ze śniegu ogromną kulę, która w jednej chwili wylądowała
na Jake'u. Wszyscy zaczęli się śmiać. Przyjaciele ruszyli do Marceliny. Po drodze, rzucali się śnieżkami co skończyło się, tym, ża kiedy byli już
pod domem wampirzycy, byli już zupełnie mokrzy. Zapukali do drzwi.
-Cześć! Co chcecie?
-Chcesz iść z nami bawić się na śniegu?
-To żart? Ja?? Finn przecież mnie znasz. Wampiry nie bawią się na śniegu! Idźcie po Balonową.
-Właśnie. Sakuro, nie poznałaś jeszcze Królewny Balonowej.Zaraz po nią pójdziemy, ale najpierw wyciągniemy Marcysię...-Jake dziwnie się uśmiechał.
Marcelina stawała przy swoim i nie zamierzała wychodzić lecz nagle na jej twarzy wylądowała duża śnieżka. Dziewczyna była mokra i w dodatku chętna
zemsty. Na chwilę zatrzasnęła drzwi swojego domu, a zaraz potem wyszła cieplej ubrana. Jej twarz wyglądała potwornie. Ze względu, że nie wiedziała
kto to zrobił zaczęła gonić całą trójkę. Biegli tak aż do zamku Królewny Balonowej. Wszyscy trzej co raz dostawali śnieżkami to po plecach, to
po piętach, a wampirzycy ciągle nie było mało. Balonowa słysząc wściekłe krzyki Marceliny i przerażone wrzaski uciekinierów wyszła zobaczyć co się
dzieje. Finn, Jake i Sakura przerażeni wbiegli do zamku, Marcelina zatrzymała się przed samą twarzą Królewny.
-Co tu się dzieje?-Spytała różowowłosa.
-Bawimy się-Marcelina wypowiadała te słowa z takim uśmiechem,że trudno było powiedzieć, iż przed chwilą goniła trójkę przyjaciół wściekła.
-To była dla ciebie zabawa? Mało zawału nie dostaliśmy!-Krzyczał z wyrzutem żółty pies.
-Przecież mieliśmy bawić się na śniegu...-Po tych słowach uciekinierzy spojrzeli po sobie, a potem odpuścili i puścili zajście w nie pamięć.
Królewna Balonowa, którą Sakura widziała pierwszy raz, była cała różowa. Gdyby nie to, że jej skóra, włosy i ubranie różniły się odcieniami to cała
Królewna wyglądała by jak jedna, wielka różowa plama. Oprócz długiej różowej sukienki, na głowie miała symbol królewien-koronę. Leżała sobie
swobodnie na jej długich, prostych włosach. Ogólnie Balonowa była szczupła i wyglądała na przyjazną. Nie zauważając Sakury zaprosiła wszystkich
przyjaznym gestem do środka. Zaprowadziła wszystkich do pomieszczenia,które ona nazywała laboratoriem. Zanim doszli do celu, musieli przejść
duży kawałek zamku. Sakura przyglądała się i widziała przedmioty typowe dla takiego zamku. Wiele komnat, obrazów, wazonów, zabytków i słodko
wyglądających ścian. Kiedy weszli do pomieszczenia ich celu dziewczynka widziała różne sprzęty, fiolki z dziwnymi substancjami i wiele innych
rzeczy, których nie potrafiła nazwać. Kiedy Królewna Balonowa chciała zacząć o czymś opowiadać zauważyła Sakurę.
-Kim ty jesteś??
-Nazywam się Sakura, przybyłam tu z innego świata i Finn oraz Jake opiekują się mną.
-Hm, skoro jesteśmy w laboratorium możesz mi opowiedzieć z jakiego świata jesteś?-Sakura opowiedziała historię wojny, a Balonowa przyglądała się
z niedowierzaniem i co chwilę spoglądała do jakiegoś notatnika. Zaintrygowana zaczęła o czymś mówić. Brzmiało to jak jakieś naukowe bzdury, których
nikt z zebranych, oprócz Królewny nie rozumiał. Balonowa, ucieszyła się z przybycia Sakury ze względu na to,że ta może jej opowiedzieć o tamtym
świecie i życiu na niej. Kiedy skończyli już o wojnie i świecie Sakury, postanowili kontynuować ich plan zabawy na śniegu. Balonowa, wprawiona
w dobry nastrój wyjaśnieniami jej pytań i zagadek również zgodziła się pójść.
-Chodźmy po Szymona! Wtedy będzie parzyście i będziemy mogli podzielić się na drużyny i przeprowadzić bitwę na śnieżki!-Jake nagle dostał olśnienia.
-W ostateczności możemy, ale nie wiem czy będzie chciał. On raczej unika takich spotkań. Woli iść na Królewny.
-Spokojnie, wystarczy, że Balonowa go poprosi.-Cała piątka ruszyła więc w stronę domu Lodowego Króla nazywanego też Szymonem. W jego regionie,
kiedy w pobliżu Słodkiego Królestwa panuje zima, u niego jest jeszcze mroźniej niż zwykle. Wiał tam zimny i mocny wiatr, cały czas sypał duży
śnieg, a warunki były tam nie do wytrzymania. Gdy doszli bez pukania weszli do środka. Jednak to co zobaczyli, przerosło ich najśmielsze
oczekiwania. Lodowy Król siedział na kanapie, obejmując ramieniem Ricardia. Piątka przyjaciół szybko schowała się za ścianą, by usłyszeć
więcej z tej dwuznacznej sytuacji. Król coraz, przysuwał się bliżej postaci o kształcie i kolorze serca z twarzą i kończynami. W pewnym momencie
słychać było szept Szymona: Wiesz, jesteśmy dla siebie. Całe to królestwo będzie twoje. Dziś zrobię pyszną kolację... Ricardio na te słowa
popatrzył swoimi dużymi oczami na władcę lodu i również przysunął się bliżej. W pewnym momencie byli już na tyle blisko siebie, że Szymon nachylił
się i mocno przytulał czerwonego. Ten odwzajemniając uścisk, również objął swoimi krótkimi rączkami króla. Chwila ta trwała by bardzo długo, gdyby
nie Finn, który wyszedł nagle zza ściany i udawał, że nie widział co działo się wcześniej. Zdziwiony zapytał:
-Co tu się dzieje?
-To nie tak jak myślisz!-Krzyczał Ricardio.
-Jak to nie? Przecież mnie kochasz!-Lodowy Król nagle zaczął wyglądać jakby miał złamane serce.
-Wiecie, jeśli coś was łączy to powiedzcie i dajcie spokój z tymi żartami. Widzieliśmy wszystko. Te czułe słowa, przytulanie...
-Bo to miłość!-Lodowy Król zaczął zachowywać się coraz dziwniej.-Dam mu całe królestwo!
-Ty?-Finn wiedział, że coś jest nie tak. Spojrzał Szymonowi prosto w oczy i zobaczył dziwny kolor jego tęczówek. Były różowe, a zawsze miał ciemne.
Balonowa podeszła bliżej na gest Finn'a i od razu zobaczyła w jego oczach urok. Oznajmiła to głośno i wtedy Ricardio zaczął się powoli wycofywać.
Sakura zobaczyła to, kiedy inni patrzyli na Szymona i pobiegła do serca. Złapała go za ramię i walnęła nim o ścianę. Królewna Balonowa szybko
przyżądziła antidotum na zaklęcie, a Finn zajął się oszustem. Kiedy Szymon odzyskał już swoje normalne "ja" opowiedział o całym zajściu:
-Dał mi coś do picia i nagle zakręciło mi się w głowie. Potem przewróciłem się i słyszałem jego szept:Wszystko Będzie Moje. Całe Królestwo. Ja
zasnąłem i kiedy się obudziłem czułem dziwne uczucie ciepła. Nie wiem czemu. Nie było miło.-Nie wiedząc co zrobić z Ricardiem postanowiono
podać mu ten sam eliksir, którym on, kiedyś uspokajał ludzi, a oni robili co on chciał został wywieziony na służbę jakiemuś miasteczku. Lodowy
Król chcąc zapomnieć o zajściu, zgodził się iść na zabawę. Wybrali polanę niedaleko domu Finn'a i Jake'a. Zaraz wybrano skład: Drużyna czerwonych
to Finn, Balonowa i Szymon. Drużyna niebieskich to: Sakura, Jake i Marcelina. Zasady jednak zostały nieco zmienione. Nie polegały one tylko na
zbiciu przeciwników, ale też na ich znalezieniu. Jedna drużyna to szukający, a druga uciekający. Obie musiały strzec ogromnej kuli śniegowej.
Jeśli któraś zostanie rozbita, drużyna,która rozbiła kulę przeciwnika wygrywa. Oprócz kuli, ważne jest by samemu nie dać się zbić. Każdy zawodnik
ma trzy szansę. Po 3 rzutach w niego odpada. Drużyna, która szybciej zbije przeciwników lub rozwali kulę wygra. Ustalono, że szukający to drużyna
czerwonych, a uciekający to drużyna niebieskich. Uciekający mieli dwie minuty by gdzieś się skryć. Po tym czasie zaczęto szukać. Na początku
Marcelina postanowiła odpuścić i schowała się za jedną z zasp, z brakiem ochoty na ucieczkę. Poddać się, też nie chciała. Szukający chodzili po
całym polu rozgrywki, by jak najszybciej zbić wszystkich lub przynajmniej rozbić kulę. Nagle usłyszano krzyk. Był to triumfujący Szymon, który
zbił właśnie Jake'a. Zrezygnowany pies zszedł z pola. Gra toczyła się dalej. Sakura siedziała za kulą swej drużyny, by bronić zarówno siebie jak
i kuli. Chciała pozbyć się już stresu i zakończyć rundę. Nie wiedziała,że nie daleko siedziała pilnująca Marcelina. Gra ta nie była, traktowana
jak zabawa, ale jak rozgrywka na śmierć i życie. W jednej chwili Sakura przestała wiedzieć co się dzieje. Usłyszała krzyk, zobaczyła gwałtowny
ruch i straciła przytomność. Marcelina, wyskoczyła z kryjówki i ogromną śnieżką załatwiła przeciwnika, a potem pobiegła zobaczyć co z Sakurą.
Napastnikiem okazał się Finn, który wiedział, że ktoś tam siedzi, ale nie wiedział kto i zaatakował. Przerażony pobiegł w stronę nieprzytomnej
dziewczyny.
-Marcelino, idź powiedz, że koniec rundy!
-Dobra...-Finn zaraz kiedy wampirzyca zniknęła za zakrętem, delikatnie podniósł głowę Sakury. Włosy były poplątane, a czapka spadła. Nie zdawał
sobie sprawy, że albo jego rzut był taki mocny, albo to Sakura była delikatna. A może było jej zbyt zimno? Zdenerwowany swym błędem zdjął kurtkę
i okrył nią dziewczynę. Zaczął mówić do niej i chuchać by było cieplej. Niebieskowłosa powoli i delikatnie przytworzyła oczy. Cichutkim szeptem
wypowiedziała imię chłopaka. Finn'owi zrobiło sie ciepło mimo ujemnej temperatury. Zarumienione policzki biły ciepłem, a jego twarz wypełniał
uśmiech. Sakura jeszcze przez chwilę leżała w jego ramionach po czym usiadła i mocno przytuliła Finn'a. Wtem nadeszła reszta ekipy.
-No, to my chyba nie w odpowiednim momencie?-Marcelina, o dziwo uśmiechnęła się. Dwoje obejmujących się przyjaciół gwałtownie odsunęła się, jak by
patrzyli na siebie z obrzydzeniem. Finn postanowił zakończyć spacery i wszyscy poszli na coś ciepłego do domu Finn'a i Jake'a. Byli blisko, więc
nie sprawiało to nikomu problemu. Na miejscu, Finn zaparzył herbatę. Sakura siedziała cicho na kanapie, okryta kocem i rozmyślała nad co stało
się zaledwie 10 minut temu. Była radosna i coraz bardziej uświadamiała sobie, że Finn jest kimś bardzo dla niej ważnym. Wszyscy po rozkręceniu
posiedzenia zaczęli rozmawiać i śmiać się, a kiedy zaczęło zmierzchać, towarzystwo rozeszło się do domów. Taki dzień wszyscy spędzili wesoło,
a wypadek Sakury, dziewczyna uznała za bardzo pomocny w jej uczuciach. Zmęczona Sakura zasnęła na kanapie, gdzie wcześniej piła herbatę. Finn
cieszył się urokliwością dziewczynki, a potem zaniósł ją do jej pokoju. Sam również zmęczony padł obok niej.
No i rozdział skończony. Mam nadzieję, że jest poprawa i zapraszam do komentowania. Szykuję dla was specjal związany z 1,000 wyświtleń na blogu. Jak wybije to wam opowiem. Bedzie związany z opowiadaniem, ponieważ dużo teraz o opowiadaniu robimy. No to piszcie i papa. Pozdrawiam ♥
Słodka? Wcale nie! Ona ma ten uśmiech, bo pewnie znowu zrobiła coś złego dla Sakury! Na zdjęciu schowała skrzydła.
