Adventure Time and Me~~Rozdział XII

Witajcie kochani. Otóż wiecie, że zaczęła się szkoła. Ja już teraz nie mam czasu, ale wiem też, że mając bloga trzeba go od czasu do czasu nakarmić jakimś nowym postem. Przepraszam, ale mimo wszystko mam jeszcze swoje życie i muszę sobie radzić ze wszystkim. W wolnych chwilach pisałam wam ten nowy rozdział. Chyba wyszedł dość długi. To dobrze :) Dziś będzie trochę smutku, ale i śmiechu, bo zadbałam też o śmieszne teksty, które mnie osobiście bawią. Mam nadzieję, że moja praca nie poszła na marne i nowy rozdział wam się spodoba :) Enjoy! ♥



                                   Adventure Time and Me~~Rozdział XII

~~Do zobaczenia Finn~~


Po tych słowach Finn długo zastanawiał się jak. Jak to możliwe, że mężczyzna zniknął, kim tak naprawdę jest Ablahar, dlaczego chce ich zabić i skąd
zna jego imię?
Te pytania dręczyły chłopaka bardzo długo. Po powrocie do domu nie odzywał się do nikogo, a także nic nie jadł, nie pił tylko zamknął się
w swej sypialni, położył na łóżku i patrzył w sufit. Wtedy wszystko wydawało mu się dziwne. Dotąd dobrze mu znane osoby i przedmioty wydawały
się obce. W tej sytuacji wiedział, że tak naprawdę nie wie wszystkiego. Nie zna Ablahara i nawet nie ma żadnych przypuszczeń co do osoby tego
czarodzieja. Z pokoju nie wyszedł do końca dnia.

*Następny dzień-południe

Sakura i Jake spotkali się w kuchni. Po wydarzeniach z ostatniego dnia byli bardzo zmęczeni więc dziś długo spali. Zaczęli razem analizować wszystko
po kolei.
-Kurczę. Dlaczego on uwziął się na nas? Skąd on nas w ogóle zna? Przecież nigdy wcześniej go nie widziałam, a on musiał dowiedzieć się skądś czegoś
o mnie.-Zaczęła Sakura.
-Jak dla mnie to też głupio wszystko wyszło. Przecież to niemożliwe, żeby Wyrocznia mu powiedziała. Ona nie mówi takich informacji obcym. Zwłaszcza
wyglądającym jak on!-Oburzył się Jake.-Jednak ona sama mówiła kiedyś, że przez twoją moc ktoś będzie chciał cię zabić. Sama pamiętasz. Co prawda
nie powiedziała jaką moc, ale jednak.-Ciągnął dalej pies.
-Masz rację. Zaczynam się bać, że to dopiero początek...-W tej chwili zupełnie z nie nacka do pomieszczenia wszedł Finn. Nie miał na sobie czapki,a
jego blond włosy były bardzo rozczochrane. Chłopak miał pogiętą pidżamę i oczy jakby nie świadome co się w tej chwili dzieje lub mocno zaspane.
Podszedł do lodówki i wyjął z niej pierwszą lepszą butelkę z jakimś napojem. Nie biorąc kubka napił się prosto z butli. Sakura i Jake przypatrywali
się mu jak gdyby zobaczyli go po raz pierwszy i czekali co stanie się dalej. Dziewczyna jeszcze nigdy nie widziała go w takim stanie. Wyglądał na
załamanego. Zaraz usiadł przy stole i jakby nic się nie stało spytał:
-O czym tak zawzięcie i dramatycznie rozmawialiście?-Żadne z nich nie odpowiedziało na pytanie, a zaraz Sakura zadała inne jemu:
-Widzę, że coś cię dręczy. Finn. Co się stało?
-Nie ważne.-Burknął chłopak i odszedł. Po raz kolejny zamknął się w pokoju i znów nie zanosiło się na jego szybkie wyjście. W domu do wieczora
atmosfera nie była zbyt przyjemna. Jednak cóż się dziwić. Bohater Finn zamyka się w sobie w pokoju próbując udawać, że jest ok choć to i tak mu nie
wychodzi, potem znów denerwuje się nie wiadomo po co, wygląda tak, że jeszcze nikt go takiego nie widział, a pozostali mieszkańcy domu boją się
cokolwiek mu powiedzieć, żeby nie oberwać w głowę czymś ciężkim. Wieczorem Sakura zebrała się w sobie i postanowiła z nim porozmawiać. Nie może
pozwolić na to, że tak będzie wyglądało ich życie. Trzeba przecież jeszcze odnaleźć Ablahara i dać mu łomot! Dziewczyna powoli zbliżyła się do drzwi
i nasłuchiwała. Co dziwne nie było nic słychać. Niebieskowłosa chciała to załatwić jeszcze dziś, bo Jake bał się wejść do pokoju i musiał spać na
kanapie, a bardzo stęsknił się za swoim łóżkiem. Lekko nacisnęła klamkę i bardzo wolno otworzyła drzwi. Małymi krokami zaczęła wchodzić do środka.
Będąc już w pokoju zauważyła chłopaka na łóżku. Leżał i patrzył na biały sufit. Ta podeszła bliżej już pewniejszym krokiem uradowana, że jak
dotychczas nic jej nie uderzyło. Usiadła na krańcu łóżka i przez chwilę nic nie mówiła.Pierwszy odezwał się chłopak:
-Po co przyszłaś?-Powiedział złym szeptem Finn.
-Chcę w końcu dowiedzieć się o co ci chodzi.-Oznajmiła Sakura.   
-To nic poważnego. Wystarczy?
-Nie. Nie wystarczy. Nie możesz tak ciągle leżeć i nic nie jeść!
-O mnie się nie martw.
-Dobrze. Jak sobie chcesz. To chociaż wpuść Jake'a do pokoju, bo on nie będzie przez twoje humory spał na kanapie!-Po tych słowach wściekła dziewczyna
wyszła z pokoju trzaskając za sobą drzwiami. Chłopak podniósł się i popatrzył w stronę drzwi. Jednak zaraz znowu się położył. Tymczasem Sakura poszła
opowiedzieć wszystko Jake'owi.
-Wyobraź sobie Jake, że ja wchodzę do pokoju i zaczynam z nim miło rozmawiać i pytam grzecznie co się dzieje, a on tylko zaczął burczeć, że nie ważne
i dał wyraźnie do zrozumienia, że nie życzy sobie gości!-Oburzyła się dziewczyna.
-A co potem? Co z moim łóżkiem?-Pytał zaciekawiony pies.
-No wiesz. Trzasnęłam drzwiami, a przed wyjściem powiedziałam, żeby chociaż oddał ci łóżko, bo ty nie będziesz dłużej spać na kanapie.-Ledwo
dziewczyna wypowiedziała te słowa, a w salonie zjawił się Finn. Nieśmiało podszedł do przyjaciół i oznajmił:
-Jake, możesz już iść do swojego łóżka.-Na te słowa pies zerwał się z kanapy i szybko pobiegł przywitać się z posłaniem. Sakura patrzyła na niego
chwilkę lecz gdy pies zniknął na drabinie od razu odwróciła wzrok w inną stronę. Chłopak usiadł obok niej na kanapie i lekko objął ją ramieniem.
Ta jednak odsunęła się. Chłopak spuścił oczy w dół, ale nie poddawał się.
-Sakuro, przepraszam, że zachowałem się w stosunku do ciebie tak chamsko.-Dziewczyna nadal na niego nie patrzyła. Chciała być twarda. Pokazać,że z nią
nie ma tak łatwo. Chłopak jeszcze raz objął ją, a tym razem nie odsunęła się. Spojrzała na niego i powiedziała:
-To teraz powiesz mi co ci jest?
-Cóż. Chodzi o tą sytuację z Ablaharem. Kompletnie nic nie rozumiem. Nawet nie wiemy jak go znaleźć. Wszystko wydaje mi się takie obce. Sam nie wiem
co robić.-Chłopak opowiadał w taki sposób, że łatwo było zauważyć, iż czuje ulgę z wygadania się bliskiej osobie. Dziewczyna spojrzała na niego.
Miała łzy w oczach. Nagle rzuciła się mu w ramiona i mocno go przytuliła. Dotknęła jego rozczochrane włosy i nadal trzymała go w objęciach. Ten
odwzajemnił gest i również ją objął.
-Finn, boję się co będzie dalej. Ja czuję, że to dopiero początek-Wyszeptała Sakura.
-Spokojnie, wszystko będzie dobrze. Jestem przy tobie. Wraz z pomocą przyjaciół poradzimy sobie.-Finn również się bał, ale nie panicznie. Nie
chciał też by niebieskowłosa zobaczyła jego strach.


*Poranek następnego dnia

-Raz,dwa, trzy, wstajecie wy!-Krzyczała Sakura wczesnym rankiem by obudzić wszystkich domowników.Zaspani chłopcy wyszli ze swojego pokoju, a ich
oczy ledwo widziały obraz dziewczyny.
-Dlaczego tak wcześnie? Przecież dopiero dostałem moje łóżko z powrotem. Nie zdążyłem się jeszcze nim nacieszyć...-Lamentował Jake.
-Czemu każesz nam tak wcześnie wstawać?-Spytał Finn.
-Booo musimy z pomocą przyjaciół odnaleźć Ablahara i skopać mu tyłek!-Wykrzykiwała pobudzona Sakura już dawno gotowa do wyjścia. Miała nadzieję, że
swoim entuzjazmem zarazi także chłopaka i psa, ale nie było to tak łatwe jak wydawało jej się to na początku.
-Ale przecież doskonale sami damy sobie radę. Zwykły czarodziej. Proszę cię.-Próbował tłumaczyć Jake, ale niebieskowłosa nie słuchała go i kiedy tylko
skończył swoją wypowiedź postawiła zadanie:
-Za 20 minut spotykamy się przed domem. Zabierzcie to co wyda się wam potrzebne. Ja zajmę się prowiantem. Wy weźcie ze sobą koce, jeśli macie to
jakieś namioty, a ty Jake weź altówkę. Być może nam się przyda. Czas start!-Po tych słowach pobiegła do kuchni szykować napoje i jedzenie. Chłopcy
jednak nadal stali w tym samym miejscu i patrzyli to na siebie, to na Sakurę.
-Młody po co to wszystko? Przecież możemy to zrobić nawet po południu. To tylko czarodziej, który szuka rozrywki i próbuje nas wkurzyć.-Mówił Jake.
-Taa. Ale lepiej nie sprzeciwiajmy się jej teraz. Może faktycznie lepiej go znaleźć zanim znowu coś zmaluje. Poza tym Jake! Szykuje się Pora Na
Przygodę!-Po tych słowach chłopcy przybili sobie żółwika i rozeszli się w celu przygotowań. Chłopcy kiedy przygotowali siebie i przedmioty do
zabrania w podróż wybiegli z domu. Wiedzieli, że są spóźnieni.
-Spóźniliście się 10 minut!-Powiedziała surowo lecz z uśmiechem Sakura.
-Tak wiemy, ale potrzebowaliśmy czasu by się spakować.-Powiedzieli chórem Finn i Jake. Przyjaciele nie tracąc więcej czasu ruszyli na przód.
Postanowili, że najpierw pójdą do Słodkiego Królestwa by zapytać Królewnę Balonową czy widziała coś dziwnego, potem pójdą do Królestwa Lodu, a potem
po kolei do Królestwa Śniadania, Szlamu, Cytryndora, do domu Słoniczki, Marceliny, a ostatecznie do Grudkowego Kosmosu. Plan działania był obszerny.
Przed nimi długa wędrówka. Szli przez jakiś czas, aż ich oczom ukazały się bramy Słodkiego Królestwa. Przyjaciele weszli i udali się w stronę zamku.
Zauważyli, jednak dziwną panikę panującą na ulicach. Trójka przyspieszyła kroku. Pod samym zamkiem natknęli się na straży.
-Co tu się dzieje? Dlaczego wszyscy są pogrążeni w takiej panice? Chcemy spotkać się z Królewną Balonową!-Powiedział Finn, próbując przekrzyczeć krzyczące ze strachu tłumy.
-Chodzi właśnie o Królewnę. Dobrze, że jesteście. Proszę wchodźcie.-Powiedział jeden z bananowych straży i zostawiając na warcie drugiego zaprowadził
psa, chłopaka i dziewczynę do komnaty sypialnej Królewny. Kiedy weszli im oczom okazał się potworny widok. Okno było otwarte, a przy łóżku leżała
Bonnibel. Finn podbiegł do niej i próbował ją ocucić. Reanimacja także nie pomogła. Szybko zawołano lekarza.
-Panie Finn, panno Sakuro, psie. Królewna Balonowa, ona... nie żyje.
-Co?! To niemożliwe? Jak to?-Krzyczał Finn.
-Niestety nie mogę powiedzieć nic więcej. Jestem tylko lekarzem.
-No właśnie! Aż lekarzem!
-Ale nie detektywem.-Po tych słowach lekarz wyszedł, a Finn opadł na kolana i położył głowę na ramieniu zmarłej. Był załamany. Jednak nagle zauważył
kawałek papieru leżący pod łokciem Królewny. W jednej chwili podskoczył i zaczął go czytać. Litery nie były pisanie starannie, a jakby ktoś się
spieszył. Chłopak zdołał jednak przeczytać widniejący na kartce napis.
To pierwsza ofiara. A będą następne. Ona jest zimna. Świetnie prawda?
-Nie! Wcale nie świetnie!-Odpowiedział Finn. Poprosił bananowego straże by zostawił ich samych. Po jego wyjściu Finn z łzami w oczach zaczął mówić:
-Obawiam się najgorszego. Jednak teraz musimy się pospieszyć by nie pozwolić na śmierć innych naszych bliskich. Szybko! Do Lodowego Królestwa!
Trójka razem z kartką wybiegła z zamku. Finn i Sakura usiedli na grzbiecie Jake'a, a ten by zaoszczędzić czasu szybko rozciągnął się i przeniósł
ich do zamku Lodowego Króla. Chłopak zaczął walić pięściami w drzwi, a, ponieważ nikt nie otwierał za pomocą własnej siły otworzyły wrota. Zaczął
rozglądać się na wszystkie strony. Jego wzrok przykuła klatka w, której zawsze Lodowy Król trzymał porwane królewny. W środku jednak doznał szokującego
odkrycia. Na zimnej podłodze leżała Królewna Szlamu i Królewna Śniadania. Obok chłopak znalazł kolejną kartkę. Tym razem z napisem:
Ojej. Czyżbyście nie zdążyli? Nie powstrzymacie mnie przed przejęciem władzy nad światem!
-Znowu za późno!-Krzyknęła razem cała trójka. Nagle usłyszeli krzyki. Podążali za głosem. W zatrzaśniętej łazience siedział Lodowy Król.
-Co ty tu robisz?-Powiedział Finn.
-Zatrzasnął mnie tu!-Krzyknął Król.
-To ty je zabiłeś?
-Oczywiście, że nie! To, że porywam Królewny nie znaczy, że je zabijam! Nie jestem psychiczny!
-No więc co ty robisz tutaj?
-Grałem na mojej konsoli, a tak, w klatce miałem Królewny. Nagle ktoś złapał mnie za oczy. Zaczął diabolicznym śmiechem śmiać się. Był to głoś męski.
Zatrzasnął mnie w łazience. Nie wiem nic więcej.
-No dobrze. Lodowy Królu zostań tu i patrz czy dzieje się tu coś dziwnego.
-Ok.
-A my idziemy do domu. Mam pewną hipotezę. -Trójka przyjaciół udała się do domu. Słońce zachodziło.
-Sakuro, przyjdź o 20 na wzgórze przy naszym domu dobrze? Muszę ci coś powiedzieć o tych zdarzeniach.-Powiedział Finn.
-Czemu nie powiesz teraz?-Zdziwiła się Sakura.
-Nie chcę straszyć Jake'a.
-Dobrze. Przyjdę.-Za pięć ósma Sakura poszła w wyznaczone miejsce. Z daleka zobaczyła czapkę Finn'a. Niestety Finn już nie żył. Obok niego leżała
kolejna kartka z napisem:
Za dużo wiedział. Nie dasz rady sama. Szukaj mnie z pomocą innych. Być może będziesz musiała odezwać się nawet do wrogów...
-Nie no.Co to za chora gra w podchody?! Na śmierć i życie. Co z niego za palant.-Sakura przestraszona z trudem zabrała ciało do domu. Płakała całą
drogę. Przed mieszkaniem zaczęła krzyczeć do Jake'a. Pies zaraz wyszedł, ale to co zobaczył bardzo nim wstrząsnęło.
-Finn także? Nie! Dlaczego to wszystko tak się dzieje?-Lamentował Jake.
-Sama nie wiem. To straszne. Przeczytaj kartkę.-Powiedziała Sakura podając psu kawałek papieru i wchodząc do domu by odłożyć ciało na kanapie.
-To jest chore!-Krzyczał pies.
-Tak. Jutro z samego rana wyruszamy i prosimy o pomoc wszystkich. Nie tylko przyjaciół, bo większość z nich już... nie żyje, ale wrogów także.
-Dobrze Sakuro.

-O wschodzie słońca Sakura i Jake byli już przed domem gotowi by wyruszyć. Ciało Finn'a spoczywało na kanapie. Przyjaciele nie mieli odwagi by
cokolwiek planować. Zwarci z odważną postawą, a jednocześnie strachem w oczach wyruszyli. Na początek udali się do Lodowego Króla.
-Królu! To ja! Sakura! Musisz nam pomóc!
-Że niby ja?! Jak? Nigdy nikt mnie nie chciał!
-Całemu światu grozi ogromnie niebezpieczeństwo! Królewna Balonowa, Finn, Królewna Śniadania i Królewna Szlamu nie żyją!
-Co? Balonowa i Finn także? Ale to nie możliwe...
-A jednak. Proszę pomóż nam znaleźć Ablahara...
-No, ale jak ja mogę wam pomóc?
-Masz niezwykłe moce. A poza tym ja sama z Jaki'em nie dam rady. Jesteśmy za słabi. Finn wczoraj chciał mi powiedzieć coś ważnego. Miał jakieś
domysły, jednak kiedy spotkałam się z nim by pogadać, on już nie żył!
-A więc chodźmy!-I teraz cała trójka poszła dalej. Postanowili zajść po Słoniczkę. Potrzebna im była każda osoba. Jej, a także Marcelinie i
Cytryndorowi opowiedzieli o wszystkim. Na szczęście wszyscy zgodzili się pomóc. W drodze jednak okazało się, że współpraca z tymi osobami wcale
nie jest taka prosta. Każdy ma swoje zdanie, każdy swoją opinię i jeszcze te wszystkie kłótnie, które zaczęli sobie oni przypominać. Sakura
mimo wszystko trzymała grupę w całości. Szli przed siebie. Nagle dziewczyna krzyknęła:
-Hej! Ja już wszystko rozumiem!
-No więc słuchamy ciebie.
-To Król Zły. On powrócił...
-Niee to niemożliwe. Skąd niby takie przypuszczenia powiedział Lodowy Król.
-No więc na kartkach. Te napisy wskazują na niego. Mówił, że przejmie władzę nad światem. Ablahar, on nim nie jest! Król Zły przejął jego ciało jak
niegdyś ciało Bill'ego! I znów próbuje atakować!
-Ona ma rację. To wszystko rzeczywiście trzyma się całości.-Potwierdziła Marcelina.
-Wiem gdzie szukać!-Krzyknął Cytryndor.-Ja widziałem podczas nękania ludzi jakąś jaskinię, w której były dziwne światła. Potem widziałem ślimaka
z dziwnymi oczyma... Myślę, że to tam!
-Jak daleko jest ta jaskinia?-Spytała z nadzieją w głosie Sakura.
-No chyba dwa kilometry stąd.
-No to ruszajmy i to jak najszybciej. Jake zabierzesz nas tam?
-Jasne! Właźcie!-Cała drużyna ruszyła w wyznaczony przez Cytryndora kierunek. Wszyscy nie do końca mu wierzyli, ale jadąc tam nie mieli nic do stracenia.
Po dwóch minutach byli na miejscu. Niebieskowłosa poszła pewnym krokiem na przód. Reszta już mniej pewniej za nią. Dziewczyna nie mogła uwierzyć
własnym oczom. Na końcu jaskini stał ogromny tron, a prowadził do niego ciemno zielony dywan. Z każdego kąta migało jakiegoś zimnego koloru światełko.
Wszyscy rozglądali się. Poszli dalej by zobaczyć co tu się dzieje. Nagle przed nimi we własnej osobie stanął Król Zły.
-Witajcie. Co was do mnie sprowadza?
-Dlaczego ich zabiłeś?-Krzyknęła ostro Sakura.
-Po pierwsze moja droga grzeczniej. Odnosisz się do Króla świata.
-Nigdy nim nie będziesz!
-Po drugie chyba spodobała wam się moja forma zabawy czyż nie?
-Wcale nie! Skoro już wiemy co za idiota to wszystko zrobił to powiedz gdzie oni wszyscy są?! I Po co chciałeś nas tu przyciągnąć?
-Bystra z ciebie dziewczynka. No, ale przecież sama widziałaś ich ciała. A wiesz też doskonale co powiedziała ci Wyrocznia. Dzięki Twojej mocy,
będziesz nękana. A co ty się sielanki na zielonej trawie spodziewałaś? Nikt nie mówił, że będzie łatwo.
-Czyli chcesz walki tak?
-No warto było czekać na ten dzień. Walka z wybrańczynią. Już mi się podoba!
-Drużyno! Do ataku!




No i to na tyle w dzisiejszym rozdziale. Nie powiem trochę się namieszało, ale coś czuję, że Sakura jeszcze będzie się ze wszystkiego śmiać. A może wręcz przeciwnie nie wytrzyma tego wszystkiego? To jeszcze się okaże. Mam nadzieję, że rozdział wam się spodobał i został on skończony specjalnie w tym momencie. Tak wiem Gran lubi jak tak robię... :) Postaram się jak najszybciej zacząć pisać kolejny, bo muszę szybko kończyć ten wątek ze względu nawet mojej czystej ciekawości... No na dziś to tyle... Ja was żegnam. Pozdrawiam i papa! ♥ :)

Adventure Time and Me~~Rozdział XI

Witajcie kochani w XI rozdziale naszego opowiadania. Dzięki kochanej M mam pomysł na najbliższe rozdziały więc może będą one pojawiały się częściej! Ten np. zrobiłam w jakąś godzinę! Uwierzcie mi, że to naprawdę dobry czas jak na napisanie rozdziału. Mam nadzieję, że wam się spodoba i bez zbędnego gadania zapraszam do czytania! Jeszcze tylko powiem, że ta cudowna M zrobiła nam zakładki do bloga. Więc jeśli chcecie zobaczyć wszystkie rozdziały lub posty z serii Sisters Offline nie musicie już błądzić po stronie głównej bloga tylko klikacie odpowiednią zakładkę! Ponadto opowiadanie zostało podzielone na sagi. Więc zapraszam na kliknięcie tam i zobaczenie jak to wygląda. Wystarczy patrzeć na pasek po prawej stronie. Tam znajdziecie sagi i linki do rozdziałów. W zakładce z siostrami są linki do każdego posta z serii Sisters Offline. Zapraszam! Dziękuję M ♥


                Adventure Time and Me~~Rozdział XI


~~Wpatrywał się w śpiącą i cały czas się do niej uśmiechał~~


-Finn wychodzę!-Krzyknęła przy samych drzwiach Sakura. Miała spotkać się z Ablaharem gdyż był to następny dzień ćwiczeń jej magicznych umiejętności.
-A możemy iść z tobą? W końcu pokażesz nam jak to wszystko wygląda.
-Nie wiem czy Ablahar się zgodzi na gości w czasie lekcji Finn.
-No daj spokój! Znam Ablahara już od dawna. Na pewno się zgodzi.
-Dobrze zawołaj Jake'a, a ja wezmę jeszcze jedną rzecz.
-Po pięciu minutach wszyscy byli już w drodze na wzgórze. To tam Sakura od trzech dni ćwiczyła z Ablaharem swoje umiejętności magiczne. Kiedy doszli
na wyznaczone miejsce była punkt 11, a czarodzieja nadal nie było.
-Hmm to dziwne. Po raz pierwszy nie ma go o tej godzinie. Zazwyczaj był już dużo wcześniej w tym miejscu.-Minęło 10 minut, a mężczyzna nadal się nie
pojawił. Bohaterowie czekali jeszcze pół godziny jednak ten nie stawił się w umówione miejsce.
-Sakuro on ciebie oszukał!
-Jake, znam go i wiem, że to na pewno nie jest oszust!
-Znasz go kilka dni Sakuro i uważasz, że go znasz? Czy ty masz pojęcie ilu takich jak on jest w Krainie Ooo?
-Idźmy go poszukać. Pewnie coś mu się stało.-Dziewczyna broniła nauczyciela jak tylko mogła. Była przekonana, że to nie jest oszust. Ale z drugiej
strony, w końcu skąd on mógł wiedzieć o jej zdolnościach i o tym jak ona ma na imię? Mimo wszystko ruszyli na poszukiwania. Pokonali bardzo długi
dystans. Szli długo, a nagle im oczom ukazał się ogień. To paliła się jakaś wioska!
-Szybko! Musimy pomóc mieszkańcom z ogniem!
-Masz rację Finn. Ja pomogę! Jake szybko! Zabierz nas tam. Jeśli będziemy iść piechotą stracimy czas.
-Dobrze mówisz Sakuro. A ty szybko zmień się w formę bojową.
-Tak jest Finn!-Przyjaciele zaraz byli gotowi do walki z ogniem. Może nie tyle co z samym ogniem, ale pewne było, że ewakuują z tam tąd przerażonych
mieszkańców. Jake rozciągnął się i przybrał na grzbiecie kształt łodzi z łapami. Finn i Sakura biegali po palącej się wiosce i zbierali małych
ludzików, a następnie wkładali ich do statku Jake'a. Kiedy wszyscy byli już bezpieczni magiczny pies rozciągnął się jeszcze bardziej i postawił
wszystkich na łące nieopodal. Następnie kazał im zaczekać, a sam znów wrócił na miejsce ognia by pomóc dogaszać. Całe szczęście, że Finn znalazł
studnię. Za pomocą wiader wraz z Jaki'em i Sakurą ugaszali wszystko po kolei. Pożar nie wywołał dużych zniszczeń i mieszkańcy wioski zaraz mogli
wrócić do domów. Burmistrz zaczął dziękować bohaterom. Powiedział im jednak coś bardzo niepokojącego.
-Prawda jest taka, że nie wiemy nawet skąd wziął się tutaj ten pożar.
-Czyli nie wiecie kto podpalił wioskę?
-Właśnie problem jest taki, że nie...
-Znajdziemy drania!
-Oh nie trzeba. I Tak dużo już dla nas zrobiliście.
-Znajdziemy go i wyznaczymy mu porządną karę!
-Dziękuję wam z całego serca. Nie wiem jak wam się odwdzięczę, że zaprowadzacie w naszej wiosce spokój.
-To należy do naszych codziennych zadań.-Uśmiechnął się Finn po czym machnął ręką do przyjaciół na znak w stylu: Idziemy! Trójka odeszła i zaczęli
rozmawiać.
-Dobra. Wiemy, że ktoś podpalił wioskę. Musimy dowiedzieć się kto to zrobił. Dać mu łomot i osadzić w więzieniu. To jest nasz cel główny.
-Tak!-Krzyknęli oboje Jake i Sakura.-Może najpierw podpytamy mieszkańców czy nie widzieli jakiegoś podejrzanego gościa, który kręcił się tu ostatnio.
Bo mimo wszystko na razie wiemy jedno wielkie NIC.
-To dobry pomysł. Aby spytać jak największą liczbę osób rozdzielmy się, a za pół godziny spotkajmy się tutaj i obmówmy co udało nam się ustalić.
-Zgoda.
-Spoko.-Finn i Jake wiedzieli, że pomysł Sakury będzie najlepszy.Wobec tego zaczęli szukać. Jeszcze przed odejściem ustalili obszar dla każdego
by uniknąć pytania trzy razy jednej osoby. Sakura chodząc po wiosce, sama rozglądała się czy jest tu ktoś podejrzany. Nie widziała jednak nikogo.
**Pół godziny później
Cała trójka punktualnie ustawiła się w wyznaczonym miejscu. Zaczęli rozmawiać o tym jakie informacje zgarnęło każde z nich. Zaczął Jake.
-Pytając mieszkańców nikt nic nie widział. Tylko jedno małżeństwo z dzieckiem powiedziało, że wczoraj wieczorem, kiedy byli na spacerze widzieli
zamaskowanego gościa, ale to mógł być zwykły biedak. Kręcił się przy wyjściu z miasta.-Kolejna powiedziała Sakura.
-Cóż ja dowiedziałam się tylko to, że jakiś starzec widział kilka dni temu gościa zgarbionego w kapturze i długiej szarej szacie. Jednak inni
mieszkańcy mówią, że widzi dziennie tysiące dziwnych rzeczy, więc jego wersja może nie być prawdziwa. A ty Finn?
-To dziwne, ale mi również kilka osób zeznało, że widziało faceta. Zamaskowanego. Tak jak w waszych wersjach. Hmm. Czyli wiemy, że był tu jakiś
podejrzany facet. Jednak teraz on może być wszędzie!
-Ale wiecie. To dziwne, bo z tego co mówią mieszkańcy wychodzi na to, że opis postaci dokładnie zgadza się z wyglądem...-Sakura nie dokończyła, bo
właśnie w tym momencie pojawił się za nią mężczyzna.
-Ablahara! Tak Czarodziejko. To ja podpaliłem wioskę! To był test dla ciebie by sprawdzić twoje umiejętności. Muszę powiedzieć, że poradziłaś
sobie beznadziejnie! A teraz mogę was już wszystkich zabić!
-Zaraz, zaraz. Zabić? Dlaczego? Co ja ci zrobiłam?!
-Oh. No właśnie. No właśnie o to chodzi. Nie zrobiłaś nic. Szło ci tak jakoś źle.Nie użyłaś wszystkiego. To będzie twoja kara za dostanie dwójki z testu!
Hahahahaha.
-On jest nienormalny?-Szepnęła Sakura do chłopców. Może coś z nim zrobimy?
-Taa. Ale wiesz Sakuro. Ja go nie znam. To nie jest ten Ablahar. Widocznie pomyliły się nam imiona i postacie. Cóż teraz dajmy mu pożądny łomot.
Ablaharze! Jako opiekun Sakury wiem, że ma ona prawo do poprawy oceny!-Po tych wykrzyczanych słowach chłopak rzucił się na oszusta, a przyjaciele
za nim. Niebieskowłosa przemieniła się w formę bojową i zaczęła rzucać w niego kulami. Tymczasem przerażeni mieszkańcy pobiegli do Burmistrza.
Ten widząc co się dzieje zabrał mieszkańców do centrum wioski i z daleka obserwował z nimi jak toczy się walka. Ablahar zaczął czarować. Był
czarodziejem i miał pełne prawo do użycia swej mocy. Zaczął władać zaklęciami wszędzie i nawet nie patrzył w kogo celuje. Na nieszczęście jedno
z nich trafiło Sakurę, a ta została odrzucona na kilka metrów dalej z daleka było widać, że jest nieprzytomna. Finn ponownie rzucił się z rękoma
na czarodzieja, a Jake widząc, że chłopak sobie poradzi pobiegł zobaczyć co dzieje się z dziewczyną. Próbował ją ocucić i postanowił wylać na nią
wiadro wody. Ta przebudziła się, ale widać było, że nie jest w dobrym stanie. Ledwo mówiła, a nie było mowy o tym by mogła wstać. Próbowała,
ale nie mogła. W sumie nie ma co się dziwić. Mocny grzmot nią o studnię nie należy do przyjmnych upadków. Wymamrotała tylko coś w stylu:Pokonajcie
tego drania i osadźcie w więzieniu z kratami anty magicznymi. Jake powiedział tylko:dobrze i robić wszystko by nie zamykała oczu. Próbował
również znaleźć i zatamować ranę, z której wylało się tyle krwi, że dziewczyna cała była nią pokryta. W tym samym czasie Finn nadal walczył.
Nie poddawał się. Teraz czuł, że będzie to ostateczny cios. Leciał prosto na Ablahara. Już wyciągnął w jego stronę miecz i już chciał krzyczeć Ocena
poprawiona! kiedy to czarodziej rozpłynął się w powietrzu pozostawiając tylko szatę. Pustą szatę. Chłopak usłyszał tylko szept. Straszny szept. Czarodziej
powiedział tylko cichym, ohydnym głosem:
-Do zobaczenia Finn.

No i to tyle w tym rozdziale. Mam nadzieję, że wam się spodobało,a ten cały Ablahar wywoła u was wiele pytań. Oczywiście ja wiem co stanie się następnym razem :) Uroki bycia właścicielem bloga. Hehehehe. No w każdym razie skąd on zna imię Finn'a? Ale wiem, że teraz możecie być trochę źli, bo zawsze u mnie jest tak, że jest rozdział no i super, a co stanie się potem nie wiecie i musicie czekać długi czas żeby się dowiedzieć. To tak jak M jak Miłość na dwójce. :). No mam nadzieję, że rozdział się podobał, postaram się napisać kolejny nie długo. Ale od was oczekuję dłuugich komentarzy. :* Coś za coś :) Nie no. Jesteście super nie robimy zasady coś za coś, ale komentarzy chcę! ;) Widzimy się w następnym poście. Papa. ♥

Sisters Offline #5

Witajcie w kolejnym wydaniu naszego programu. Wraz z Sakurą i Grayandią-mymi siostrami oceniamy wybrane przez nas kategorie. Życzymy miłego czytania! Enjoy! ^^
Jeszcze tylko powiem, że zaszła pewna zmiana lub problem, który możecie zauważyć. Otóż chcąc czytać inne posty dochodzicie na dół i nic nie ma oprócz jednego posta na całą stronę? Mam dla was radę. Zostało to spowodowane tym, iż jest to długi post, a jeśli chcecie czytać inne posty wystarczy kliknąć na końcu strony Starsze Posty i zobaczycie moją starszą aktywność. Tak przynajmniej było dziś, zanim zaczęłam pisać tego posta :) Teraz zaczynajmy Sisters Offline #5!


G-Heja.
S-Cześć. Tak dawno nas nie było. W końcu post z mojej ukochanej serii!


1.Art Tygodnia.

To jest piękne! wybrałyśmy go, ponieważ bardzo nam się spodobał. Teraz pewnie dużo będzie artów z Pory Na Przygodę w tej kategorii, gdyż mam ich mnóstwo. ^^

G-Muszę powiedzieć, że art niczego sobie. Czemu? Bo pierwszy raz w życiu widzę Lodowego Króla, który wygląda tak atrakcyjnie. Gdyby właśnie taki był w kreskówce królewny pchały by się do niego drzwiami i oknami. (Przynajmniej te nikczemne)
S-Art śliczny okazujący większość postaci z AT (Adventure Time) Nic dodać nic ująć.
N-No ja jestem połączeniem obu sióstr więc nie mam nic do dodania.



2.Kreskówka Tygodnia.


Dlaczego wcześniej tego nie dodałam? Chyba zrobię dziś sentymentalny powrót w tym poście. Kreskówka Tygodnia to... Scooby Doo! Dlaczego? Nie wiedziałam co dać i nagle to wpadło mi do głowy. W dzieciństwie oglądałam to bez przerwy. Po prostu to kochałam. Miałam z tego przeróżne figurki, zabawki, pidżamę pomijając już książki i prawdopodobnie większość wydań magazynu Scooby Doo.

G-Ja uwielbiałam te wszystkie czarne charaktery!
S-Ja nie darzyłam tej kreskówki wielką miłością. Jest straszna i się jej boję. Oglądałam tylko zakończenia. Kiedy wszystko dobrze się skończyło.

Mamy tu z Gran na myśli te starsze wersje kreskówki, a także długie filmy lecące dawniej w Cartoon Network. Dawniejsze długie maratony z różnych serii. Jednak najgorsze są te nowe serie. Np. Brygada Detektywów. To nas wkurza. Po prostu zniszczenie serii i prawdziwej grafiki tej bajki.


3.Suchar od Gran.


Co Hanka ogląda w niebie?
Cartoon Network.

4.Piosenka Tygodnia.

Właśnie przesłuchujemy naszą całą playlistę. Proszę czekać.
Jako, że kochamy Avicii, a ten stworzył całkiem nie dawno nową nutę, więc dodajemy ją na piosenkę tygodnia. Avicii-Waiting For Love. Bo każdy czeka na swoją miłość.
G-Taa. Tak bardzo rozmyślam przy tej nucie nad wszystkim.
S-Ja też darzę ją miłością, bo czekam na miłość, a ona pomaga mi w oczekiwaniu.

5.Cytat Tygodnia.

"Stajesz się odpowiedzialny na zawsze za to, co oswoiłeś"-Cytat z książki Mały Książę
Ostatnio byłam w kinie i oglądałam bajkę. Bajkę pod tytułem Mały Książę. W skrócie jest ona pomieszana z fragmentami książki. Płakałam na niej i postanowiłam przeczytać również książkę. Zakochałam się w niej. Jest cudowna. Pokazuje jak bardzo ważne jest by nigdy nie zapominać o tym, że było się dzieckiem. Dziś dam wyjątkowo dwa cytaty: "Dorastanie to nie problem, tylko zapominanie, że było się dzieckiem". Jest to dla mnie równie ważny cytat jak ten powyżej i postaram się je pamiętać jak najdłużej.

G-Ja też muszę powiedzieć pokochałam tę bajkę i tę książkę. To coś co powinien wiedzieć każdy. Gran też ma jakieś miękkie serduszko. Nie całe. Fragment.
S-To coś niesamowitego...


6.Największy fail siostry tygodnia.

Dlaczego nie mogę wymyślić nic do tej kategorii??
Dobra to... Gran rozpłakała się na filmie! Na Małym Księciu. To nic dziwnego, ale to sprzeczne z jej dawną naturą.
G-Niech będzie. Skoro nie ma nic innego to okay.
S-Hihihi. Ale to już nie jest takie imponujące i śmieszne jak dawniej. W sumie to dobrze, bo Gran od dawna mnie już nie bije...
G-Mamy wrócić do dawnej normy?!
S-Nieee. Nie trzeba....
G-No! To a cichaj!

7.Ciekawostka Tygodnia.


Kot spędza średnio 2/3 doby na drzemce. Oznacza to, że dziewięcioletni kot przespał całe sześć lat swojego życia. :)

8.Słodycze Tygodnia

Może... Ciacha! Ciasteczka. Różne, przeróżne! Począwszy od Oreo, a kończąc na zwykłych herbatnikach. Z dżemem, czekoladą, musem i innymi odjazdowymi smakami!


9.Gra Tygodnia.

Jeśli już zaczęliśmy coś z dzieciństwa to Barbie. Ale różne części i gry Barbie. Kiedy byłam mała jak to każda dziewczynka bawiłam się lalkami Barbie, a kiedy zobaczyłam co to jest komputer, bo nie miałam go od urodzenia i kiedy nieco podrosłam tata pokazał mi jedną z nich. Potem zaczęłam grać także w inne części. (W gry Scooby Doo też grałam ;0)

No i to tyle na dziś. Mam nadzieję, że dzisiejsze wydanie Sisters Offline wam się podobało i, że jesteście zadowoleni. Na dziś nie mogę obiecać co dam następnym razem, bo to zależy od tego czy będę miała na coś czas. Zanim jednak się pożegnamy, chcę wam powiedzieć o zjawisku. Zjawisku, które będzie miało miejsce dziś w nocy! Z 12 na 13 sierpnia 2015 roku. Zobaczymy dziś Perseidy. Może część z was już o tym wie, ale w skrócie dla tych, którzy nie lubią astronomii więc nie interesują ich również te dziwne, naukowe wyjaśnienia. Po prostu dużo spadających gwiazd! Około 100 na godzinę. Przy dobrym szczęściu, a mam na myśli pogodę bez chmur, albo z jak najmniejszą ilością, warto wyjść a balkon około 21 i czekać aż zacznie się cudowny deszcz Perseidów. Sama też nie wiem czy dobrze tłumaczę, piszę itp. Jeśli właśnie jesteście gdzieś na wakacjach poza miastem to jeszcze lepiej! Im mniej światła tym lepiej będzie je widać. Warto też zanim zaczniecie wypatrywać przyzwyczaić oczy do ciemności. Jednak jeśli jesteście w domu, w mieście, tam gdzie jest dużo światła to i tak nie musicie się martwić. Wystarczy wyjść na balkon. Prawdopodobnie zobaczycie te najjaśniejsze. W niektórych miastach np. w Warszawie są przygotowywane do tego zjawiska obiekty. Można udać się do Centrum Nauki Kopernik. Tam jest wszystko przygotowane. Miejsca dla ludzi, a na ich prośbę zostanie wyłączony nawet Stadion Narodowy. Będzie na zasadzie im ciemniej tym lepiej. Obserwacje i wyczekiwanie warto zacząć około godziny 21. Między 21, a 2 w nocy powinniście zobaczyć cokolwiek. Warto trochę poczekać i zobaczyć zjawisko, bo to naprawdę świetna sprawa. Ja już sprawdzałam pogodę na noc w moim regionie i jest nie najgorzej. Teraz zobaczyłam, że dotychczasowe chmury już znikają i widzę błękit co oznacza, że być może coś zobaczę. Zachęcam was do wzięcia udziału w tych obserwacjach. A chyba znacie opowieść o tym, że jeśli widzicie spadającą gwiazdę musicie szybko pomyśleć życzenie i nikomu go nie mówić, bo się nie spełni? Dziś macie okazję do pomyślenia wielu życzeń...  Prawdziwy deszcz życzeń! :)

A teraz żegnamy się, widzimy się w kolejnym poście i mam nadzieję, że wam się podobało no i proszę o komentarze.
S-Papatki ^^
G-No to pa. Widzimy się niebawem...

The Sims 4 -Nowa rodzina, nowe życie, nowe przygody.

Witajcie. Dziś post o mojej rodzinie w the sims 4. Miałam go dać już dawno, a wiem z komentarzy, że chcecie go przeczytać. Mam chęć na napisanie go więc może teraz zamiast gadać zacznijmy zapoznawać was z moją rodzinką w tej jakże świetnej grze, którą jest The Sims 4. Jeszcze tylko dodam, że gram tą rodziną już od jakiegoś dobrego półtora miesiąca i mam duże postępy więc opowiem wam wszystko aż do momentu gdzie skończyłam ostatnio grę.


Poznajcie Louisa DeJornal. Ta kobieta obok niego to jego nowa znajomość-Summer Holiday. Standardowa kobieta z gry. Z tyłu widzimy resztę nowych znajomych, którzy przybyli by powitać Louisa w nowym mieście.

Louis bardzo polubił nowych znajomych. Jednak jeszcze bardziej polubił Summer, która stała się jego przyjaciółką. Zanim ją poznał często wybierał się do miasta. Głównie na siłownię. Chciał poznawać ludzi. Mimo, że poznał ich wielu to szukał kobiety, która mogłaby stać się jego sympatią. Pewnego dnia na siłowni zobaczył boksującą kobietę. Wyglądała cudownie. Była jego ideałem. Zapoznał się z nią. Zaczął rozmawiać. Oboje bardzo się polubili. Louis chciał zacząć z nią flirtować po pewnym czasie jednak ta odrzuciła zaloty, a ten dowiedział się, że Bella jest zamężna. Tak to była Bella Ćwir. Louis nie próbował już dłużej i przestał się z nią kontaktować. Po długim czasie zaczęła sama przychodzić do jego domu. On nigdy nie powiedział jej by już do niego nie przychodziła. Rozmawiał z nią, ale już nic do niej nie czuł.

Po poznaniu Summer zaczął się z nią coraz częściej widywać. Często się spotykali i czuli się w swoim towarzystwie świetnie. Jednak Louis zaczął pracować by móc się utrzymać. Znacznie pogorszył mu się przez to kontakt z Summer. Aby się z nią widzieć wykorzystywał każdą wolną chwilę, a nie miał ich zbyt wiele, ale przyjaciółka doskonale to rozumiała. Z czasem Louis doszedł do wniosku, że ona nie jest dla niego tylko przyjaciółką. Jest dla niego kimś więcej.


Zaprosił ją do parku. I wtedy zebrał się na odwagę by jej o tym powiedzieć.

Z jej reakcji wynikało, że odwzajemniała to uczucie. Zaczęli być parą. Byli szczęśliwi. Na następnej randce Louis doszedł do wniosku, że skoro chcą się częściej widywać, łatwiej będzie jeśli zamieszkają razem. I rzeczywiście. Jako para mieszkali razem. Oboje pracowali by móc dobrze żyć. Nie brakowało im niczego. Ich dom był ślicznie urządzony i powodziło im się dobrze. *Może się wydawać, że wszystko dzieje się zbyt szybko, ale kiedy grałam wcale tak nie było.

Pewnego słonecznego weekendu kiedy to oboje mieli wolne, Louis zaprosił Summer do nowego parku, który powstał w mieście. Chcieli go obejrzeć. Zobaczyć jak tam jest. Po obejściu całego miejsca, które nie należy do najmniejszych postanowili odpocząć na jednej z ławek. Usiedli. A wtedy...

Louis oświadczył się Summer! Dziewczyna była pod wielkim wrażeniem. Ucieszyła się i powiedziała to piękne słowo: Tak! Z czasem oboje zaczęli planować wesele. Nie mogli go urządzić w szybkim terminie, bo brakowało im trochę pieniędzy. Po dozbieraniu odpowiedniej sumy zaczęli wszystko przygotowywać. Nareszcie nadszedł ten piękny dzień. Świeciło słońce, a wszystko było już gotowe. Para denerwowała się ceremonią, ale była też z tego powodu bardzo szczęśliwa. Cieszyli się, że stworzą rodzinę. Na ślub zaprosili znajomych. Najbardziej jednak cieszyli się z tego ci, którzy byli w chwili zapoznania się Louis'a i Summer na przyjęciu powitalnym.

No i w ten sposób zakończyło się wesele. Bawili się potem wszyscy i raczej nie będę zdradzać szczegółów, bo to zwyczajnie za dużo pisania o niczym. Młoda para nadal pracowała,zarabiała i żyła. Louis jako informatyk, a Summer jako kucharka, jednak z czasem rzuciła pracę i zatrudniła się jako agentka. Z czasem małżeństwo postanowiło postarać się o dziecko. Chcieli mieć potomka. Tym bardziej, że zbliżyło by to ich do siebie, ponieważ nie wspomniałam o tym wcześniej, ale Bella zaczęła znów kręcić się koło Luis'a, a Summer bardzo to martwiło. Zdecydowali, że bardzo się kochają i mają wystarczająco pieniędzy by mogło urodzić się dziecko.

No i nareszcie nadszedł ten dzień. Dzień kiedy Summer mogła podzielić się tą radosną nowiną ze swoim mężem. Ze swoim mężem, a także z całym światem. Dosłownie z całym światem.

Mówiła to wszystkim znajomym, których tylko widziała. Nawet na przyjęciu urodzinowym przyjaciółki. Teraz zdjęcia z tego jak przebiegała ciąża i jak wyglądało oczekiwania bobaska.

Jak widać nie było łatwo. Brzuszek rósł, a Summer czuła się różnie. Czasem dobrze,czasem źle. Niekiedy też wymiotowała. Louis również był bardzo przejęty ciążą. Czekał na dziecko, chciał zostać idealnym tatusiem. Dbał o żonę jak tylko się dało. Chciał jak najlepiej przygotować się do roli ojca.  Jego dziecko będzie jego oczkiem w głowie.

A pewnego dnia, kiedy Summer była już na urlopie macierzyńskim, a Louis był jeszcze w domu kobieta źle się poczuła.

 Louis oczywiście wpadł w panikę.

Kobieta poszła do kołyski. Mąż za nią. Wiedziała, że to już czas, że dzidziuś chce już wyjść na świat. Wiedziała też, że przed nią spory ból. Ta zacisnęła pięści i postanowiła urodzić.

Po pewnym czasie było po wszystkim. Jednak stało się coś, czego nikt się nie spodziewał...
Widocznie Louis będzie musiał pomieścić więcej niż tylko jedno oczko w swej głowie...

Urodziły się bliźniaki! Dwoje chłopców. Jack i Jacob.

Chłopcy dorastali. Jack to ten z pierwszego zdjęcia, a Jacob ten z drugiego. Dlaczego oni coś piją? To eliksir na odchudzanie, bo oboje po urodzinach okazali się gruboskórnymi. Jack to szóstkowy uczeń podstawówki, a Jacob to czwórkowy uczeń podstawówki. Oboje bardzo się od siebie różnią. Natomiast rodzice kochają ich oboje tak samo. Podjęli ostatnio nową, ważną decyzję, która sprawi, że już nigdy nie będzie tak samo.

Kolejne dziecko. W pierwszej ciąży byli przygotowani na jednego potomka, jednak teraz bardzo chcą mieć kolejne dziecko. Uważają, że chłopcy również powinni mieć młodsze rodzeństwo by nauczyć się odpowiedzialności za kogoś. W końcu oni też będą się opiekować nowym!
Summer jak to w jej zwyczaju oczywiście musi to obwieścić wszystkim po kolei.

Tak właśnie przebiegała druga ciąża. Wszyscy bardzo zaangażowali się w pomoc ciężarnej mamie/żonie. Dobrze, że chłopcy ucieszyli się z tego, że będą mieli rodzeństwo.Poza tym bardzo polepszyli swoje kontakty z obojgiem rodziców. Rodzina wiedząc, że będą mieli nowego członka rodziny postanowili się przeprowadzić. Dotychczas mieszkali w dwu pokojowym domku w Wierzbowej Zatoczce. Teraz ze względu na ciążę, a także na to, że chłopcy nie mają już miejsca w swoich pokojach postanowili zamieszkać w dużym domu w Newcrest. Posiada on salon, kuchnię, która połączona została z jadalnią za pomocą półścianków, gabinet,łazienkę, a także na dole dodatkowe pomieszczenie gdzie można znaleźć ozdobne wieszaki, ubrania, maszynę do robienia babeczek i schody na górę czyli innymi słowy-graciarnię. Na górze znajdziemy kolejną łazienkę, sypialnię, obok której jest pokój dla nowego dziecka, dwa pokoje dla chłopców i balkon. Dom budowałam sama. Moim zdaniem wyszedł w porządku, ale zapomniałam zrobić zdjęć i dopiero teraz doszłam do wniosku, że powinnam.

Tymczasem Summer nadal nosiła bobaska w swoim ciele, aż w końcu poczuła, że to już pora!

I tak urodził się Niko. Czyli Nikodem. Kolejny syn. Sama myślałam by mieć córkę, ale nie chciałam też bawić się w jedzenie truskawek czy marchewek, a także w słuchanie muzyki pop czy alternatywnej. No więc mamy Nikodema. Zaraz po porodzie wszyscy zaczęli schodzić się do jego pokoju by podziwiać malucha, ale Summer trochę się tym denerwuje kiedy ma zamiar zmienić mu pieluchę lub go nakarmić. Chłopcy bardzo lubią brata. Już zaczęli się nim opiekować. To bardzo dobrze, bo to już znak, że zaczynają uczyć się odpowiedzialności i opiekuńczości.

A co będzie dalej z rodziną? Nie wiem. Nie planuję na razie nic. Póki co Jack i Jacob muszą stać się nastolatkami. Potem stać się dorosłymi. Muszą poznać jeszcze wiele przydatnych umiejętności, a także nabyć jak najwięcej dobrych cech. Niko musi na razie tylko dobrze się rozwijać. Summer i Louis muszą pracować. Rodzina ma się kochać no i żyć długo i szczęśliwie, zakończyć Happy End'em. Póki co trochę nudno ich tak prowadzić,ale to nic. W między czasie muszę też zdecydować którym dzieckiem kierować w przyszłości. A może urodzi się jeszcze jedno, które będzie dziewczynką i to właśnie nią pokieruję? Jeszcze nie wiem. I jak na razie wiedzieć nie będę jak potoczy się życie rodziny DeJornal. Wiem tylko tyle, że chcę by sięgała po dalekie pokolenia.

Mam nadzieję, że post wam się spodobał i, że zaspokoiłam nim waszą chęć przeczytania posta o simsach. Jeśli chcecie ich więcej piszcie w komentarzach. To bardzo motywuje i jest po prostu miłe. To na dziś tyle. Żegnam i do przeczytania! :) ♥


PS Nie musicie wypominać mi błędów interpunkcyjnych i powtórzeniowych. Czytając jeszcze raz moje wypociny zauważyłam to, ale już nie miałam sił poprawiać. Bo chyba wiecie, że pisanie posta to wcale nie jest takie proste jak się wydaje. :)