Adventure Time and Me~~Rozdział II

Ostatni rozdział się chyba spodobał więc pora na następny. Mogę was zapewnić, że powinno być lepiej ze względu na to, że zaczynam, ale moje przyjaciółki, które również piszą, cały czas mnie pilnują i doradzają. Mam nadzieję, że jest lepiej i teraz przestanę gadać bo w końcu mamy tu rozdział do napisania! Miłego czytania życzę ♥


                                                                    Rozdział II
                                                               
   ~ Zaczęłam szykować się do drogi  ~


Spakowałam najpotrzebniejsze rzeczy. Oczywiście dużo ich nie było, gdyż sama nie posiadałam zbyt wiele. Wszystko zostało zniszczone w wyniku wojny.
Kiedy Finn pakował do plecaka broń i artykuły obronne poszłam zobaczyć jak szykuje się Jake. Oczywiście on zastanawiał się jakiego koloru wziąć
swój kocyk. Wniosek był taki, że żadne z nich, albo brało rzeczy nie potrzebne, albo po prostu martwili się tylko o siebie. Na mnie spoczywało
zadbać o to byśmy mieli co jeść i w razie czego, gdzie spać. Sama musiałam wszystko znaleźć. Najpierw poszłam do kuchni zrobić kilka kanapek.
Trochę mi zeszło zanim znalazłam wszystkie produkty, zrobiłam kanapki i jeszcze zanim znalazłam trochę papieru śniadaniowego. Pół godziny więc
przeznaczyłam na zrobienie jedzenia. Nie wiedziałam ile zjedzą, więc na zapas zrobiłam więcej.-Najwyżej zjemy na kolację-Pomyślałam i poszłam do
salonu. Zobaczyłam Bimo siedzącego na kanapie. Pomyślałam, że nie zaszkodzi jeśli go spytam gdzie znajdę inne rzeczy.
-Cześć Bimo-Przywitałam niebieskie pudełko z uśmiechem.
-Och to ty Sakuro. Witaj. Na początku nie wiedziałem co to za głos, ale sobie przypomniałem, że w końcu będziemy razem mieszkać Chcesz zagrać?
-Przykro mi, ale teraz nie mogę grać. Finn i Jake chcą pokazać mi krainę Ooo, jednak widzę, że nie biorą ze sobą potrzebnych rzeczy.
czy wiesz gdzie mogą być jakieś koce i namioty?
-Koce znajdziesz w tej dużej szafie, a co do namiotów to czy nie ma ich na strychu?
-Dzięki teraz wezmę koce, a zaraz pójdę na strych.-Stara szafa stała niedaleko kanapy. Po otwarciu widać było dużą warstwę kurzu, która wyleciała
po otwarciu skrzypiących drzwiczek. Przyglądałam się wnętrzu, aż dostrzegłam kilka kocyków. Jednym machnięciem ręki wzięłam je wszystkie
nie wiedząc jaka temperatura może panować w nocy. Przy okazji zobaczyłam tam dość dużą torbę, która przydała się na spakowanie kanapek i kocy.
Poszłam na strych. Na najwyżej położonym piętrze, którego schody miały zaczęcie w kuchni znajdował się strych. Dziwne, bo wcześniej nie widziałam
drzwi ukrytych przy lodówce. Jednak bez zbędnych zastanowień weszłam do ciemnego pomieszczenia. Na szczęście zauważyłam włącznik światła i już
po chwili pomieszczenie rozbłysło jasnym światłem. Na końcu pomieszczenia znalazłam dwa zawiniątka, a na nich niestarannie napisana kartka
z napisem: Namioty. Wzięłam je i jak resztę rzeczy włożyłam do torby. Na szczęście udało mi się ją zamknąć. Nagle usłyszałam krzyk dobiegający z
salonu:
-Hej, Sakura czemu tak długo? Musimy wyruszać! Gdzie jesteś?    
-Już idę-Odkrzyknęłam na głos Finn'a. Spotkaliśmy się przed domem i od razu zaczęliśmy iść.
-Po co ci ta torba?-Spytał zaciekawiony Finn.
-Zauważyłam, że nie bierzecie najpotrzebniejszych rzeczy. Wzięliście tylko broń i jeden koc. Pomyślałam, że zgłodniejemy, więc wzięłam kanapki,
pomyślałam, że będzie nam zimno, więc wzięłam koce no i na wypadek, gdybyśmy nie wrócili na noc do domu wzięłam namioty.
-Skąd wiedziałaś gdzie to wszystko leży?-Spytał Finn.
-Bimo mi powiedział. Był taki smutny gdy dowiedział się, że nie przyszłam z nim zagrać.
-Tak tylko czemu nie spytałaś mnie?-Dziwił się Finn.-Przecież powiedział bym ci.
-Wydawaliście się bardzo zajęci i nie chciałam was martwić, poza tym chciałam dowieść, że umiem coś zrobić sama i nie chciałam cały czas zdawać się
na was. Już i tak jestem sporym kłopotem dla was.
-Nieprawda! Jesteś dla nas super. Czuliśmy się już troszkę samotni, a ty wypełniasz nasz dom idealnie!
-Jednak Finn nie rozumiem. Czemu się tak gorączkujesz. Tylko spytałam Bimo. Czyżbyś był zazdrosny, że to Bimo spytałam, a nie ciebie?
-Nie, już nie ważne. Po prostu.- Policzki Finn'a nagle się zarumieniły. Ja tylko uśmiechnęłam się lekko i szłam dalej. Nie było sensu dalej drążyć
tej rozmowy. Przez pewien czas szliśmy w bardzo niezręcznej ciszy.W końcu odezwał się Jake:
-To gdzie najpierw? Do Ognistej? Na pewno ucieszyła by się gdyby zobaczyła Finn'a w towarzystwie dziewczyny.- Mówiąc to Jake miał dziwnie ironiczny
uśmiech na twarzy więc postanowiłam zapytać.
-Czemu by się ucieszyła? I czemu Jake mówisz to tak dziwnie?
-Nie ważne-Mruknął Finn-Na pewno nie tam. Zresztą nie wiem czy w ogóle tam pójdziemy.
-Ale dlaczego? Co z nią nie tak? Jake mówi, że by się cieszyła, a ty Finn, że możemy tam nawet nie pójść. O co chodzi?
-Nie ważne-Powtórzył Finn
-Widzisz Sakuro-Zawahał się Jake.- Królewna Ognia to była Finn'a. Podobno ją zranił,ale to tylko jeden z jej psychicznych snów, które ona uważa za
realne. Finn z każdą spędzoną chwilą bał się jej coraz bardziej. Na początku kochali się, a potem ona stała się inna. Straszna. Bał się z nią
zerwać lecz ona po tym śnie, który jej zdaniem był realny sama to zrobiła. Od tamtego dnia jest na niego wściekła. Choć próbowała ratować ich
niby miłość.Teraz Finn Boi się pokazać jej na oczy z jakąkolwiek dziewczyną bo ona może coś zrobić nie jemu lecz swojej rywalce. Jest chorobliwie
zazdrosna. Finn Urywa kontakty z nią, ale jeśli chcesz to się jej przedstawisz. Moim zdaniem nic nikomu nie zrobi, ale Finn to Finn.
-Wow, nie wiedziałam. Gdybym od razu wszystko wiedziała nawet bym oto nie odważyła spytać. Dzięki Jake za wyjaśnienia. Przepraszam cię Finn na pewno
cię uraziłam.
-Nie, jest ok. Tylko ja się boję o ciebie. Czasami sama wali mi w drzwi. Nie zdarzyło się to dawno. Tylko jeśli będziesz sama gdzieś chodzić
ona naprawdę może wymyślić coś głupiego. Jej straże raz w miesiącu przychodzą pod dom i zaglądają w okna by zobaczyć czy żadna dziewczyna nie jest
ze mną. Póki nikogo nie było. Straże przestali przychodzić. Mamy spokój już od roku. Teraz może nas gdzieś zobaczyć. Teraz zapomnijmy o sprawie
myślę, że najpierw pójdziemy do Marceliny. Ciekawe jaka będzie jej reakcja no poznanie ciebie.-Bez zbędnego gadania, znów  w ciszy ruszyliśmy
do domy Marceliny. Rzekomej wampirzycy.                                             
 
Teraz takie pytanie. Czy rozdział się podobał i czy są poprawki? Oczywiście nadal mówcie czy chcecie więcej i czy mam wprowadzić jakieś poprawki. Teraz odpowiedzcie mi na moje pytania. Pozdrawiam ♥