Adventure Time and Me~~Rozdział IX (naprawiony)

Hej, naprawiłam rozdział o śmierci. Starałam się jak mogłam, ale jak wyszło musicie ocenić sami ^^ PS. Widziałam, że mamy 2000 wyświetleń! Jesteście magiczni! Z całego serca wam dziękuję, mam nadzieję, że będziemy nadal się świetnie bawić no i, że nadal będzie coraz więcej tej aktywności!
Teraz jeszcze raz dzięki i zapraszam do czytania! Enjoy!



                    Adventure Time and Me~~Rozdział IX

~~Siedzieli i patrzyli w oczy to sobie, to gwiazd~~


Sakura po południu wyszła przed dom. Usiadła na ławce i szczęśliwie zaczęła się rozglądać na różne strony. Nagle zobaczyła coś, co mocno ją zaniepokoiło.
Zobaczyła ciemne chmury zwiastujące burzę. Od zawsze bała się tego zjawiska i był to jedyny powód, przez który lato było dla niej udręką. Szybko
zabrała sprzed domu różne leżące tam przedmioty. Wróciła, położyła wszystko w kuchni na stole, nie zważając na nic i szybkim, zdenerwowanym krokiem
poszła do Finn'a.
-Zbliża się burza!Widocznie będzie głośno!
-Sakuro, nie przejmuj się. Nie bałaś się KO, a boisz się burzy? Gorsze rzeczy widziałaś.-Sakura nic nie powiedziała tylko poszła do swojego pokoju.
Nie chciała przyznać się, że jest to dla niej wielki koszmar. Wyszła by na wielkiego tchórza w oczach bohatera. Usiadła na łóżku i dalej przyglądała
się czarnym chmurom. Zbliżały się szybko, a ona z każdą minutą czuła coraz większy strach. Wiedziała, że prędzej czy później jej przyjaciele dowiedzą
się o jej fobii, a ona nie może nic z tym zrobić. Powoli to uczucie opanowało jej nogi, ręce, serce, brzuch i całe ciało. Wtem zobaczyła, że zza
pagórka wyłoniła się postać w czarnym ubraniu. Szata sięgała jej do kostek, a jej kaptur był bardzo głęboki. Wyraźnie była to kobieta, jednak jej
pochylona do dołu twarz nie była widoczna. Sakura miała dobre serce i postanowiła, mimo strachu przed burzą zaprosić postać do środka. Lada chwila
rozszaleje się niesamowita masakra. Dziewczyna nie chciała by kobieta zmokła, a deszcz zapowiadał się duży. Niebieskowłosa wyszła z domu i zaczęła
iść w kierunku zamaskowanej. Podchodziła coraz bliżej i czuła na swoich plecach mocny wiatr, który omal jej nie przewrócił. Sakura przez pewien
moment szła zdecydowanym krokiem, kiedy zobaczyła, że za kobietą wyłoniło się więcej zamaskowanych postaci. Byli to mężczyźni w takich samych szatach.
Nad głowami trzymali różdżki, z których co chwilę wystrzeliwały czerwone i zielone iskry. Teraz Sakura zupełnie oniemiała. Odruchowo zrobiła lekki
krok w tył, a potem odwróciła się i ile sił w nogach pobiegła do domu.
-Finn dzieje się coś bardzo niedobrego! Tysiące zamaskowanych ludzi idzie prosto na nas!
-Co? Nie. To niemożliwie.-Wtedy chłopak wyjrzał przez okno. Sakura miała rację. Chwycił miecz i kazał dziewczynie oraz psu schować się w sypialni
niebieskowłosej. Po tym rozkazie wyszedł i poważnym krokiem szedł do ludzi. 2 metry od nich zatrzymał się. Wtedy kobieta zdjęła kaptur. Widać było
jej tożsamość. To Królewna Ognia! Ale co ona robiła tu, skoro umarła! A może ona po prostu nie umarła... Zamaskowanymi ludźmi okazali się Czarni
Czarodzieje. CC to mocna grupa, która jeśli będzie coś chciała to to dostanie. Jest ich dużo i mogą mieć wszystko. Nic dziwnego, że słaba KO wybrała
akurat ich do pomocy. Finn wiedział, że jego szanse są bardzo małe, jeśli wogóle jakieś są. Tu nawet jego optymizm nie mógł nic zdziałać. Tymczasem
wszystkiemu ze swojego okna przyglądała się Sakura. Jake siedział pod kołdrą, a ona chciała pomóc. Tylko nie wiedziała jak. Jake powiedział jej, że
oni pomagają KO i chodzi im o magiczne zdolności Sakury. Gdyby nie chodziło o nią już dawno byłaby na dole. Lecz nie mogła. Jedyne co przyszło
jej do głowy to zawołanie pomocy dla Finn'a. Dziewczyna chwyciła w dłoń małe pudełko, które kiedyś dostała od Królewny Balonowej i skontaktowała się
z nią.
-KB, Finn potrzebuje twojej pomocy! CC są przed naszym domem i chcą mnie. Finn poszedł sama, ale on nie da rady! Zbierz proszę jak najwięcej żołnierzy
i szybko przybądź tu!
-Dobrze, zaraz będę. Nie wychodź z domu i nie pokazuj się Czarnym Czarodziejom. Może nie zobaczą gdzie jesteś.-Wtedy Saura schowała się razem z Jak'iem
i czekała.
~~Na Dole~~
Finn nadal stał z mieczem, aż jeden z CC wypuścił czerwone iskry z różdżki. Oznaka wojny. No to koniec. Wszyscy w jednym momencie rzucili się na chłopaka.
Ten przez pewien czas omijał zwinnie ciosy, ale w końcu sam zaczął atakować. Jego miecz zabił wielu ludzi. Krew tryskała wszędzie. Niebieskie ubrania
chłopaka nagle zrobiły się czerwone od śmierci 10. Jednak 10 to nic w porównaniu z tysiącami ich wszystkich. Wtem zobaczył dużą, kolorową armię na
wzgórzu. Przemieszczali się szybko. Zaraz byli już przed Finn'em. Chłopak do końca nie wiedział co oni tu robią, ale w sumie to dobrze, że się zjawili.
Ponownie zaczął się atak, lecz tym razem w mniej więcej wyrównanej ilości żołnierzy. KB, słodyczanie, których było tysiące, Marcelina, Lodowy Król,
KGK i mnóstwo, mnóstwo innych. Coraz więcej Czarnych Czarodziei polegało w kałużach swojej własnej krwi. Trawa zmieniała się z zielonej na czerwoną.
Jednak niestety nie tylko oni umierali. Na trawie leżało też wiele słodkich szczątek. Ktoś mógłby pomyśleć, że to słodki deszcz i byłby szczęśliwy, ale
oni płakali. Tymczasem walka trwała. Wszyscy dzielnie walczyli. Nagle poleciała jakaś wielka iskra. Większa od tych dotychczasowych. Wyleciała w górę,
a potem spadała w dół. Nikt jej nie widział. Spadła, i z mocnym hukiem walnęła o ziemię. Rozbijając się, rozpadła się na jeszcze mniejsze kawałki
odbijające się od ziemi. Burza koloru, nagle głośny krzyk i dalej nic. Kiedy dym opadł Finn zobaczył coś strasznego. Królewna Balonowa leżała w
różowo czerwonej kałuży. Chłopak zaczął krzyczeć. Łzy płynęły po policzku, a krew z licznych ran i obrażeń jakich doznał. To było straszne. Podbiegł
do ciała by je ratować. Niestety nie było już czego. Dziewczyna stała się blada i zimna. Chłopak ostatni raz przytulił się do jej miękkich włosów.
Oderwał kawałek gumy, wziął ją w pięść. Zacisnął mocno, po czym ponownie chwycił miecz.
-Który to? Który to śmiał ją zabić?!! Który się pytam!-Chłopak krzyczał, a nikt się nie odzywał. Nabrał zamachu i pobiegł prosto na pierwszego z
brzegu czarodzieja. Jednym ruchem sprawił, że ręka mężczyzny leżała na trawie. Zaraz potem on z powodu wykrwawienia. Słodyczanie i inni, którzy
jeszcze żyli walczyli dalej. Finn nie chciał się poddać. Miał na sobie coraz więcej ran. Jego siły zmniejszały się z każdą chwilą. W pewnej minucie
usiadł. Kiedy przestał walczyć oczywiste było, że zaraz padnie ofiarą iskier. Było to prawdą. Chłopak chciał na chwilę zamknąć oczy, ale nie mógł
już ich z powrotem otworzyć. Ktoś w niego wycelował. Opadł na trawę, a wokół niego rozpłynęła się straszliwa kałuża smutku, goryczy i bólu. Koniec.
~~U Sakury~~
Dziewczyna nie mogła dłużej siedzieć w ukryciu. Ta niepewność trwała wieki. Sakura wyskoczyła z pod kołdry i wyjrzała przez okno. Z góry wyglądało
to jeszcze straszniej. Widziała zmarłych słodyczan. Szybko wodziła wzrokiem by zobaczyć z kim walczy Finn. Najpierw zobaczyła KB. Był to szok
pierwszego stopnia, jednak kiedy zobaczyła nieprzytomnego Finn'a nie wytrzymała. Nie zwracała uwagi na strach i przestrogi. Szybko wybiegła z domu
nie słuchając tego co mówi Jake. Podbiegła do chłopaka i mocno go przytuliła. Zaraz była cała poplamiona krwią. Nie obchodziło jej to.
-Finn! Słyszysz mnie? Obudź się!! Halo!-Dziewczyna była pełna nadziei, że to tylko chwilowe omdlenie ze zmęczenia. Optymistka. Położyła głowę
na jego piersi i wysłuchiwała chociaż najmniejszego zabicia serca. Nie słychać. To doprowadziło ją do łez. Zaczęły intensywnie płynąć, a dziewczyna
wprost się niemi dławiła. Zaczęła krzyczeć.
-Oddajcie mi go! Co wy mu zrobiliście! To niemożliwie!
-On nie żyje! Pogódź się z tym.-KO dobrze wiedziała, że Sakurze na nim zależy, a to właśnie ona go zabiła. Sakura słyszała teraz w głowie głosy:
-Spokojnie, my ciebie bronimy. Wszystko będzie dobrze. Schowaj się i nie poddawaj.-Słyszała, jakby to Finn i Królewna Balonowa do niej przemawiali.
Wtedy dziewczyna złapała miecz Finn'a nie zdążyła mu powiedzieć o swoich uczuciach, ale może on z nieba zobaczy jej bohaterskie czyny. Miotała
bronią i zabijała po kolei jak największą liczbę ludzi z CC. Zostało ich już nie wielu.Postanowiła zmierzyć się z samą Królewną Ognia i zaczęła iść
w jej stronę. Już miecz był przy jej szyi. KO nie wydawała się jednak przejmować. Coś jest na rzeczy. Sakura na chwilę odwróciła oczy. Przez sekundę
widziała napastnika, po czym iskry uderzył w jej serce,a ona opadła na trawę. Jej krew zalała duży odcinek trawy. CC i KO wyruszyli. Odwrót. No bo
po co mieli by walczyć dalej skoro zrobili już to na czym im zależało. Zamknęli na zawsze szczęście Krainy Ooo. Kiedy było po wszystkim Jake wyszedł
przed dom. Jego oczy nagle zasnuły się łzami. Zobaczył tyle poległych ciał. Lodowy Król również został zabity. Wtem podeszła do psa Marcelina.
Nie było już po co robić z siebie bohatera. Dziewczyna objęła ramieniem przyjaciela. Nie powiedziała nic, bo nie musiała. Dobrze rozumiała myśli
Jake'a bez słów. Tak już jest kiedy trzeba odłożyć na bok dumę i połączyć się w bólu. Długo patrzyli na krew i na przyjaciół. Oboje bardzo płakali
i nie starali się powstrzymać łez. Po co? Po jakimś czasie oboje postanowili zorganizować należyty pogrzeb. Nie mieli już kogo zapraszać, skoro
wszyscy zostali zabici. Finn'a i Sakurę pochowali razem. Obok był grób dla innych zasłużonych żołnierzy. Nagrobki zostały umieszczone w miejscu
śmierci Finn'a. Była napisana na nich tablica: Dla osób zasłużonych i kochanych. Mamy nadzieję, że na górze jest wam dobrze. Codziennie oboje
przychodzili stawiać świeże kwiaty. Przed grobami stała drewniana ławka. To na niej każdego dnia Marcelina i Jake rozmawiali ze zmarłymi. Zazwyczaj
w myślach. Rzadko na głos. Na głos rzadko rozmawiali też  ze sobą. Zrozumieli, że w takiej sytuacji nie potrzeba słów.



Mam nadzieję, że tego oczekiwaliście, bo widziałam,że chcecie emocji i krwi. No to macie. Mam nadzieję, że było fajnie, następne rozdział będą. Oceniajcie i dawajcie pomysły na specjal. Pozdrawiam i papa ♥