Adventure Time and Me~~Rozdział X

Yayy! Witam was w już 10 rozdziale naszej opowieści. Gdybyście jej nie czytali już by pewnie tego tu nie było. Jednak jest! Długo wyczekiwany i zaszło w nim trochę zmian. Mam na myśli życie bohaterów! Bez zbędnych spoilerów zapraszam do czytania. Enjoy! :)


                   Adventure Time and Me~~Rozdział X


~Zrozumieli, że w takiej sytuacji, nie potrzeba słów~


Wtedy Sakura obudziła się. Dziewczyna cała spocona ze strachu szybko dysząc odgarnęła włosy z czoła. Zaczęła przeraźliwie krzyczeć. Do pokoju wkroczył
Finn i podchodząc do łóżka zmartwiony zaczął wypytywać o powód krzyku.
-Miałam bardzo zły sen.
-Eh.Nic nie szkodzi, czasem tak jest. A mogę wiedzieć czego dotyczył?
-To naprawdę nic co by cię zainteresowało.
-No cóż, skoro nie chcesz mówić to nie. Pamiętaj jednak, że cokolwiek by się nie działo, ja zawsze ci pomogę. Teraz spróbuj zasnąć.-Na zegarku
wybiła właśnie pierwsza w nocy. Dziewczyna mimo wielu prób nie zasnęła. Nie dała rady. Sen o śmierci swojej i przyjaciół nie należy do przyjemnych.
Zdała sobie jednak sprawę z tego, że może to być jakiś znak. Może powinna powiedzieć już teraz Finn'owi o swoich uczuciach? W końcu nie wiadomo kiedy
i gdzie niebieskowłosa straci tę okazję na zawsze. Rano Sakura z sinymi ze zmęczenia oczyma zeszła do kuchni. Przyjaciele jeszcze nigdy nie widzieli
jej w takim stanie. Od razu było widać, że do końca nocy nie zmrużyła oka ani na chwilę. Zjadła śniadanie i wyszła z domu. Postanowiła przejść się
i pomyśleć jak. Jak powiedzieć swojemu bohaterowi o tym co czuje? Po za tym rozglądała się czy nie widać nic co choć trochę przypominało by jej
potworny sen. Na niebie żadnej chmury. To dobry znak. Znad wzgórza nic nie nadchodzi. Jeszcze lepiej. Sakura poszła na jedną z gór i usiadła na brzegu.
Postanowiła już, że jeszcze dziś wieczorem wyjdzie wraz z Finn'em na zewnątrz. Pójdą właśnie tu, gdzie dziewczyna siedzi. Wtedy mu powie. Oby tylko
nikt nie słyszał. Nagle dziewczyna zauważyła w oddali starszego człowieka. Wyglądał na bardzo zmęczonego. Sakura postanowiła mu pomóc. Szybkim krokiem
podeszła do mężczyzny. Ubrany był w szaro-brązowy płaszcz z głębokim kapturem. Spod pochylonej głowy wystawała długa, siwa broda. Ręce miał złożone,
a przez to jego dłonie całkowicie zakryły się w dużych rękawach. Starzec był średniego wzrostu i nie był ni otyły, ni szczupły.
-Dzień dobry. Czy dobrze się pan czuje?
-Ah? Tak, tak tylko trochę mi słabo. Zaraz przejdzie nie martw się Czarodziejko.
-Zaraz, zaraz. Co? To jakaś pomyłka. Chyba mnie pan z kimś pomylił, bo ja nie jestem żadną czarodziejką. Po za tym wygląda pan bardzo słabo. Zapraszam
do mojego domu. Odpocznie pan trochę.
-Dobrze pójdźmy. Opowiem ci wszystko w środku.-Oboje przeszli przez kilka wzgórz, wysokich traw i kamieni. Doszli do mieszkania. Weszli do środka.
Sakura zauważyła, że jej przyjaciół nie ma, ale na lodówce wisiała karteczka o treści:
Jesteśmy w Grudkowym Kosmosie. Wrócimy wieczorem. Chcieliśmy cię zabrać, ale nie mogliśmy cię znaleźć. Z pozdrowieniami Finn i Jake. No cóż chłopców
nie ma, a Sakura będzie musiała trochę poczekać ze swoim wyznaniem. Zajęła się więc gościem. Podała mu gorącą herbatę i kilka świeżych bułek.
Przez chwilę przyglądała się mężczyźnie, a potem zaczęła wypytywać o Czarodziejkę.
-Tak. Nie pomyliłem się. To ty. Ty jesteś Czarodziejką. Posiadasz magiczne zdolności na miarę najwyższych czarodziei. Potrafisz przemienić się w formę
bojową. Masz wtedy suknię i władasz kulami, które krzywdzą wroga. Potrafisz być prorokiem. Wiesz co się zdarzy. Potrafisz przepowiedzieć przyszłość,
a nawet czytać w myślach. Do tego dochodzi umiejętność latania.
-Rzeczywiście. Sakura już kiedyś zmieniła się w formę bojową, walcząc z Królewną Ognia.
-Musisz tylko ćwiczyć i rozwijać swe talenty.
-Ale jak? Ja nie potrafię. Zmieniłam się już kiedyś w formę bojową tylko, że nie potrafię nad tym panować.
-Nauczę cię. Trochę cierpliwości, a jeszcze dziś będziesz już prawie wszystko umieć. Tydzień ćwiczeń ze mną. Potem musisz sobie poradzić sama.
-No dobrze. Więc zaczynajmy.-Staruszek miał na imię Ablahar. Był starym czarodziejem nauczającym początkujących. Ablahar i Sakura postanowili
oddalić się od domu i zacząć ćwiczyć.Jak przyjąć formę bojową? To był temat pierwszej lekcji.
-Ustań normalnie. Teraz lekko pochyl się do przodu i wypowiedz słowa: Ein Eingarp Roff.-Mam takie pytanie. Dlaczego kiedyś udało mi się przemienić
w formę bojową bez żadnych rytuałów?-Tak dzieje się w przypadku zagrożenia i chęci pomocy. Teraz bez zbędnego  gadania. Dalej. Spróbuj!
-Sakura wykonała wszystkie instrukcje i nagle otoczyło ją światło, potem kolorowy dym i zaraz dziewczyna unosiła się w powietrzu. Wyglądała dokładnie
tak, jak wtedy. Podczas feralnej walki z KO.
-No. Idzie ci świetnie. Nabierzesz wprawy podczas ćwiczeń. Jeszcze jedno. Będę przychodził codziennie by wraz z tobą ćwiczyć. Może to być godzina 11?
-Jasne! Teraz dalej. Następna umiejętność.
-Możemy poćwiczyć latanie. Powiedz Ein Eingarp Floff. Jeśli chodzi o postawę to tu nie ma żadnych zastrzeżeń. Wypróbuj!-Dziewczyna skupiona i lekko
przestraszona wypowiedziała słowa i zaraz poleciała w górę. Mogła manewrować lotem jak tylko chciała. W górę, w dół, w lewo, w prawo. Różne zakręty
i piruety w powietrzu. To była czysta magia.-Tak dobrze, ale musisz ćwiczyć nad refleksem. Kiedy będziesz uciekać możesz zwyczajnie nie wyrobić się
na zakręcie lub przed przeszkodą. Jutro nad tym popracujemy. Teraz proroctwo. Przewidywanie przyszłości. Nie jest to łatwe. Jeszcze zależy czy chcesz
przewidzieć coś dla kogoś lub po prostu co stanie się w przyszłości. Potrzebujesz potężnego skupienia i powtarzania szeptem słów: Kororp. Wtedy
powinnaś ujrzeć w głowie jakieś wydarzenie. Pamiętaj jednak, że trzeba się z tym obchodzić ostrożnie. Teraz zastosuj się do zagadnień i próbuj.
-Sakura zaczęła intensywnie się skupiać. Zaraz zaczęła powtarzać słowa, o których mówił Ablahar. Dziewczyna przez chwilę widziała Finn'a. Coś mówił.
Obok niego siedziała ona. Było dość ciemno. Noc była gwiaździsta i to one były jedynym źródłem światła. Nie potrafiła jednak skupić się na tyle
by wiedzieć więcej.
-Tak sądząc po tym, że twoje włosy zaczęły unosić się do góry co jest oznaką udanego proroctwa sądzę, że umiesz. Jednak tu też musisz ćwiczyć.
Na mnie już pora. Wpadnę jutro znowu. Pamiętaj! Spotkajmy się tu o 11. Zgoda?
-Jasne.-To mówiąc Sakura pożegnała się z nauczycielem i poszła do domu. Zauważyła, że Finn i Jake są już w środku. Wcześnie im się udało. Postanowiła
opowiedzieć im o swoim przygodnym dniu. Finn na początku zaniepokoił się, ale słysząc imię Ablahar wiedział, że nie dzieje się nic złego. Znał go dobrze,
ale nigdy by nie pomyślał, że Sakura może być czarodziejką. Dziewczyna korzystając z okazji, pod pretekstem pokazania swej umiejętności latania,
zabrała Finn'a na wzgórze. Usiedli. Teraz było już ciemno, a sceneria była dokładnie taka sama jak z jej przepowiedni.
-Finn. Muszę ci coś powiedzieć.
-Śmiało. Słucham.
-Bo widzisz. Znamy się już dość długo. Ty i Jake przygarnęliście mnie i zaopiekowaliście się mną. Zrobiliście mi wspaniały pokój i uczyniliście
jeszcze wiele dobra.
-Od czego są przyjaciele. Jesteś bardzo miła, więc cię lubimy. Jednak do czego dążysz?
-No, bo widzisz. Poznałam cię bardziej i mam takie wrażenie, że... Sama nie wiem jak ci to powiedzieć.-Chłopak cały czas przysłuchiwał się uważnie,
ale kompletnie nic nie rozumiał.
-Sakuro. Nie rozumiem cię. O co chodzi?
-Ja. Ja. Kocham cię Finn.-Wtedy dziewczyna skuliła się i schowała głowę w kolana. Na jej policzkach pojawiły się rumieńce, a ona oczekiwała jakiejkolwiek reakcji ze strony ukochanego.
-Sakuro. Podnieś głowę.-Dziewczyna z lekkim uśmiechem i czerwonymi policzkami nerwowo wysunęła głowę. Była przerażona. Finn chwilę na nią patrzył,
a potem delikatnie złapał jej twarz w swoje ciepłe ręce i pocałował ją.
-Teraz chyba już wiesz co ja o tym myślę?
-Chyba tak.
-Ja też cię kocham Sakuro.-Następnie chłopak oparł się rękoma o trawę wychylając się do tyłu, a dziewczyna położyła mu głowię na ramieniu. Finn przez
chwilę bawił się jej włosami, a ta zasnęła. W swych ramionach odniósł ją do domu. Wpatrywał się w śpiącą i cały czas się do niej uśmiechał.


No. Tak jak mówiłam nieco zmian jest. Mam nadzieję, że podobał wam się rozdział. Największy problem miałam kiedy musiałam wymyślić naukę Sakury tych umiejętności. Za mój trud proszę wam o długie komentarze. Bardzo lubię je czytać i zawsze mogą mi pomóc w dalszym tworzeniu. Teraz się z wami żegnam. Widzimy się z wami w innych postach i rozdziałach. Oczekujcie też nie długo kolejnego posta z serii Sisters Offline! Do przeczytania i pozdrawiam :) ☻ ♥