Adventure Time and Me~~Rozdział XI

Witajcie kochani w XI rozdziale naszego opowiadania. Dzięki kochanej M mam pomysł na najbliższe rozdziały więc może będą one pojawiały się częściej! Ten np. zrobiłam w jakąś godzinę! Uwierzcie mi, że to naprawdę dobry czas jak na napisanie rozdziału. Mam nadzieję, że wam się spodoba i bez zbędnego gadania zapraszam do czytania! Jeszcze tylko powiem, że ta cudowna M zrobiła nam zakładki do bloga. Więc jeśli chcecie zobaczyć wszystkie rozdziały lub posty z serii Sisters Offline nie musicie już błądzić po stronie głównej bloga tylko klikacie odpowiednią zakładkę! Ponadto opowiadanie zostało podzielone na sagi. Więc zapraszam na kliknięcie tam i zobaczenie jak to wygląda. Wystarczy patrzeć na pasek po prawej stronie. Tam znajdziecie sagi i linki do rozdziałów. W zakładce z siostrami są linki do każdego posta z serii Sisters Offline. Zapraszam! Dziękuję M ♥


                Adventure Time and Me~~Rozdział XI


~~Wpatrywał się w śpiącą i cały czas się do niej uśmiechał~~


-Finn wychodzę!-Krzyknęła przy samych drzwiach Sakura. Miała spotkać się z Ablaharem gdyż był to następny dzień ćwiczeń jej magicznych umiejętności.
-A możemy iść z tobą? W końcu pokażesz nam jak to wszystko wygląda.
-Nie wiem czy Ablahar się zgodzi na gości w czasie lekcji Finn.
-No daj spokój! Znam Ablahara już od dawna. Na pewno się zgodzi.
-Dobrze zawołaj Jake'a, a ja wezmę jeszcze jedną rzecz.
-Po pięciu minutach wszyscy byli już w drodze na wzgórze. To tam Sakura od trzech dni ćwiczyła z Ablaharem swoje umiejętności magiczne. Kiedy doszli
na wyznaczone miejsce była punkt 11, a czarodzieja nadal nie było.
-Hmm to dziwne. Po raz pierwszy nie ma go o tej godzinie. Zazwyczaj był już dużo wcześniej w tym miejscu.-Minęło 10 minut, a mężczyzna nadal się nie
pojawił. Bohaterowie czekali jeszcze pół godziny jednak ten nie stawił się w umówione miejsce.
-Sakuro on ciebie oszukał!
-Jake, znam go i wiem, że to na pewno nie jest oszust!
-Znasz go kilka dni Sakuro i uważasz, że go znasz? Czy ty masz pojęcie ilu takich jak on jest w Krainie Ooo?
-Idźmy go poszukać. Pewnie coś mu się stało.-Dziewczyna broniła nauczyciela jak tylko mogła. Była przekonana, że to nie jest oszust. Ale z drugiej
strony, w końcu skąd on mógł wiedzieć o jej zdolnościach i o tym jak ona ma na imię? Mimo wszystko ruszyli na poszukiwania. Pokonali bardzo długi
dystans. Szli długo, a nagle im oczom ukazał się ogień. To paliła się jakaś wioska!
-Szybko! Musimy pomóc mieszkańcom z ogniem!
-Masz rację Finn. Ja pomogę! Jake szybko! Zabierz nas tam. Jeśli będziemy iść piechotą stracimy czas.
-Dobrze mówisz Sakuro. A ty szybko zmień się w formę bojową.
-Tak jest Finn!-Przyjaciele zaraz byli gotowi do walki z ogniem. Może nie tyle co z samym ogniem, ale pewne było, że ewakuują z tam tąd przerażonych
mieszkańców. Jake rozciągnął się i przybrał na grzbiecie kształt łodzi z łapami. Finn i Sakura biegali po palącej się wiosce i zbierali małych
ludzików, a następnie wkładali ich do statku Jake'a. Kiedy wszyscy byli już bezpieczni magiczny pies rozciągnął się jeszcze bardziej i postawił
wszystkich na łące nieopodal. Następnie kazał im zaczekać, a sam znów wrócił na miejsce ognia by pomóc dogaszać. Całe szczęście, że Finn znalazł
studnię. Za pomocą wiader wraz z Jaki'em i Sakurą ugaszali wszystko po kolei. Pożar nie wywołał dużych zniszczeń i mieszkańcy wioski zaraz mogli
wrócić do domów. Burmistrz zaczął dziękować bohaterom. Powiedział im jednak coś bardzo niepokojącego.
-Prawda jest taka, że nie wiemy nawet skąd wziął się tutaj ten pożar.
-Czyli nie wiecie kto podpalił wioskę?
-Właśnie problem jest taki, że nie...
-Znajdziemy drania!
-Oh nie trzeba. I Tak dużo już dla nas zrobiliście.
-Znajdziemy go i wyznaczymy mu porządną karę!
-Dziękuję wam z całego serca. Nie wiem jak wam się odwdzięczę, że zaprowadzacie w naszej wiosce spokój.
-To należy do naszych codziennych zadań.-Uśmiechnął się Finn po czym machnął ręką do przyjaciół na znak w stylu: Idziemy! Trójka odeszła i zaczęli
rozmawiać.
-Dobra. Wiemy, że ktoś podpalił wioskę. Musimy dowiedzieć się kto to zrobił. Dać mu łomot i osadzić w więzieniu. To jest nasz cel główny.
-Tak!-Krzyknęli oboje Jake i Sakura.-Może najpierw podpytamy mieszkańców czy nie widzieli jakiegoś podejrzanego gościa, który kręcił się tu ostatnio.
Bo mimo wszystko na razie wiemy jedno wielkie NIC.
-To dobry pomysł. Aby spytać jak największą liczbę osób rozdzielmy się, a za pół godziny spotkajmy się tutaj i obmówmy co udało nam się ustalić.
-Zgoda.
-Spoko.-Finn i Jake wiedzieli, że pomysł Sakury będzie najlepszy.Wobec tego zaczęli szukać. Jeszcze przed odejściem ustalili obszar dla każdego
by uniknąć pytania trzy razy jednej osoby. Sakura chodząc po wiosce, sama rozglądała się czy jest tu ktoś podejrzany. Nie widziała jednak nikogo.
**Pół godziny później
Cała trójka punktualnie ustawiła się w wyznaczonym miejscu. Zaczęli rozmawiać o tym jakie informacje zgarnęło każde z nich. Zaczął Jake.
-Pytając mieszkańców nikt nic nie widział. Tylko jedno małżeństwo z dzieckiem powiedziało, że wczoraj wieczorem, kiedy byli na spacerze widzieli
zamaskowanego gościa, ale to mógł być zwykły biedak. Kręcił się przy wyjściu z miasta.-Kolejna powiedziała Sakura.
-Cóż ja dowiedziałam się tylko to, że jakiś starzec widział kilka dni temu gościa zgarbionego w kapturze i długiej szarej szacie. Jednak inni
mieszkańcy mówią, że widzi dziennie tysiące dziwnych rzeczy, więc jego wersja może nie być prawdziwa. A ty Finn?
-To dziwne, ale mi również kilka osób zeznało, że widziało faceta. Zamaskowanego. Tak jak w waszych wersjach. Hmm. Czyli wiemy, że był tu jakiś
podejrzany facet. Jednak teraz on może być wszędzie!
-Ale wiecie. To dziwne, bo z tego co mówią mieszkańcy wychodzi na to, że opis postaci dokładnie zgadza się z wyglądem...-Sakura nie dokończyła, bo
właśnie w tym momencie pojawił się za nią mężczyzna.
-Ablahara! Tak Czarodziejko. To ja podpaliłem wioskę! To był test dla ciebie by sprawdzić twoje umiejętności. Muszę powiedzieć, że poradziłaś
sobie beznadziejnie! A teraz mogę was już wszystkich zabić!
-Zaraz, zaraz. Zabić? Dlaczego? Co ja ci zrobiłam?!
-Oh. No właśnie. No właśnie o to chodzi. Nie zrobiłaś nic. Szło ci tak jakoś źle.Nie użyłaś wszystkiego. To będzie twoja kara za dostanie dwójki z testu!
Hahahahaha.
-On jest nienormalny?-Szepnęła Sakura do chłopców. Może coś z nim zrobimy?
-Taa. Ale wiesz Sakuro. Ja go nie znam. To nie jest ten Ablahar. Widocznie pomyliły się nam imiona i postacie. Cóż teraz dajmy mu pożądny łomot.
Ablaharze! Jako opiekun Sakury wiem, że ma ona prawo do poprawy oceny!-Po tych wykrzyczanych słowach chłopak rzucił się na oszusta, a przyjaciele
za nim. Niebieskowłosa przemieniła się w formę bojową i zaczęła rzucać w niego kulami. Tymczasem przerażeni mieszkańcy pobiegli do Burmistrza.
Ten widząc co się dzieje zabrał mieszkańców do centrum wioski i z daleka obserwował z nimi jak toczy się walka. Ablahar zaczął czarować. Był
czarodziejem i miał pełne prawo do użycia swej mocy. Zaczął władać zaklęciami wszędzie i nawet nie patrzył w kogo celuje. Na nieszczęście jedno
z nich trafiło Sakurę, a ta została odrzucona na kilka metrów dalej z daleka było widać, że jest nieprzytomna. Finn ponownie rzucił się z rękoma
na czarodzieja, a Jake widząc, że chłopak sobie poradzi pobiegł zobaczyć co dzieje się z dziewczyną. Próbował ją ocucić i postanowił wylać na nią
wiadro wody. Ta przebudziła się, ale widać było, że nie jest w dobrym stanie. Ledwo mówiła, a nie było mowy o tym by mogła wstać. Próbowała,
ale nie mogła. W sumie nie ma co się dziwić. Mocny grzmot nią o studnię nie należy do przyjmnych upadków. Wymamrotała tylko coś w stylu:Pokonajcie
tego drania i osadźcie w więzieniu z kratami anty magicznymi. Jake powiedział tylko:dobrze i robić wszystko by nie zamykała oczu. Próbował
również znaleźć i zatamować ranę, z której wylało się tyle krwi, że dziewczyna cała była nią pokryta. W tym samym czasie Finn nadal walczył.
Nie poddawał się. Teraz czuł, że będzie to ostateczny cios. Leciał prosto na Ablahara. Już wyciągnął w jego stronę miecz i już chciał krzyczeć Ocena
poprawiona! kiedy to czarodziej rozpłynął się w powietrzu pozostawiając tylko szatę. Pustą szatę. Chłopak usłyszał tylko szept. Straszny szept. Czarodziej
powiedział tylko cichym, ohydnym głosem:
-Do zobaczenia Finn.

No i to tyle w tym rozdziale. Mam nadzieję, że wam się spodobało,a ten cały Ablahar wywoła u was wiele pytań. Oczywiście ja wiem co stanie się następnym razem :) Uroki bycia właścicielem bloga. Hehehehe. No w każdym razie skąd on zna imię Finn'a? Ale wiem, że teraz możecie być trochę źli, bo zawsze u mnie jest tak, że jest rozdział no i super, a co stanie się potem nie wiecie i musicie czekać długi czas żeby się dowiedzieć. To tak jak M jak Miłość na dwójce. :). No mam nadzieję, że rozdział się podobał, postaram się napisać kolejny nie długo. Ale od was oczekuję dłuugich komentarzy. :* Coś za coś :) Nie no. Jesteście super nie robimy zasady coś za coś, ale komentarzy chcę! ;) Widzimy się w następnym poście. Papa. ♥