Adventure Time and Me~~Rozdział XII

Witajcie kochani. Otóż wiecie, że zaczęła się szkoła. Ja już teraz nie mam czasu, ale wiem też, że mając bloga trzeba go od czasu do czasu nakarmić jakimś nowym postem. Przepraszam, ale mimo wszystko mam jeszcze swoje życie i muszę sobie radzić ze wszystkim. W wolnych chwilach pisałam wam ten nowy rozdział. Chyba wyszedł dość długi. To dobrze :) Dziś będzie trochę smutku, ale i śmiechu, bo zadbałam też o śmieszne teksty, które mnie osobiście bawią. Mam nadzieję, że moja praca nie poszła na marne i nowy rozdział wam się spodoba :) Enjoy! ♥



                                   Adventure Time and Me~~Rozdział XII

~~Do zobaczenia Finn~~


Po tych słowach Finn długo zastanawiał się jak. Jak to możliwe, że mężczyzna zniknął, kim tak naprawdę jest Ablahar, dlaczego chce ich zabić i skąd
zna jego imię?
Te pytania dręczyły chłopaka bardzo długo. Po powrocie do domu nie odzywał się do nikogo, a także nic nie jadł, nie pił tylko zamknął się
w swej sypialni, położył na łóżku i patrzył w sufit. Wtedy wszystko wydawało mu się dziwne. Dotąd dobrze mu znane osoby i przedmioty wydawały
się obce. W tej sytuacji wiedział, że tak naprawdę nie wie wszystkiego. Nie zna Ablahara i nawet nie ma żadnych przypuszczeń co do osoby tego
czarodzieja. Z pokoju nie wyszedł do końca dnia.

*Następny dzień-południe

Sakura i Jake spotkali się w kuchni. Po wydarzeniach z ostatniego dnia byli bardzo zmęczeni więc dziś długo spali. Zaczęli razem analizować wszystko
po kolei.
-Kurczę. Dlaczego on uwziął się na nas? Skąd on nas w ogóle zna? Przecież nigdy wcześniej go nie widziałam, a on musiał dowiedzieć się skądś czegoś
o mnie.-Zaczęła Sakura.
-Jak dla mnie to też głupio wszystko wyszło. Przecież to niemożliwe, żeby Wyrocznia mu powiedziała. Ona nie mówi takich informacji obcym. Zwłaszcza
wyglądającym jak on!-Oburzył się Jake.-Jednak ona sama mówiła kiedyś, że przez twoją moc ktoś będzie chciał cię zabić. Sama pamiętasz. Co prawda
nie powiedziała jaką moc, ale jednak.-Ciągnął dalej pies.
-Masz rację. Zaczynam się bać, że to dopiero początek...-W tej chwili zupełnie z nie nacka do pomieszczenia wszedł Finn. Nie miał na sobie czapki,a
jego blond włosy były bardzo rozczochrane. Chłopak miał pogiętą pidżamę i oczy jakby nie świadome co się w tej chwili dzieje lub mocno zaspane.
Podszedł do lodówki i wyjął z niej pierwszą lepszą butelkę z jakimś napojem. Nie biorąc kubka napił się prosto z butli. Sakura i Jake przypatrywali
się mu jak gdyby zobaczyli go po raz pierwszy i czekali co stanie się dalej. Dziewczyna jeszcze nigdy nie widziała go w takim stanie. Wyglądał na
załamanego. Zaraz usiadł przy stole i jakby nic się nie stało spytał:
-O czym tak zawzięcie i dramatycznie rozmawialiście?-Żadne z nich nie odpowiedziało na pytanie, a zaraz Sakura zadała inne jemu:
-Widzę, że coś cię dręczy. Finn. Co się stało?
-Nie ważne.-Burknął chłopak i odszedł. Po raz kolejny zamknął się w pokoju i znów nie zanosiło się na jego szybkie wyjście. W domu do wieczora
atmosfera nie była zbyt przyjemna. Jednak cóż się dziwić. Bohater Finn zamyka się w sobie w pokoju próbując udawać, że jest ok choć to i tak mu nie
wychodzi, potem znów denerwuje się nie wiadomo po co, wygląda tak, że jeszcze nikt go takiego nie widział, a pozostali mieszkańcy domu boją się
cokolwiek mu powiedzieć, żeby nie oberwać w głowę czymś ciężkim. Wieczorem Sakura zebrała się w sobie i postanowiła z nim porozmawiać. Nie może
pozwolić na to, że tak będzie wyglądało ich życie. Trzeba przecież jeszcze odnaleźć Ablahara i dać mu łomot! Dziewczyna powoli zbliżyła się do drzwi
i nasłuchiwała. Co dziwne nie było nic słychać. Niebieskowłosa chciała to załatwić jeszcze dziś, bo Jake bał się wejść do pokoju i musiał spać na
kanapie, a bardzo stęsknił się za swoim łóżkiem. Lekko nacisnęła klamkę i bardzo wolno otworzyła drzwi. Małymi krokami zaczęła wchodzić do środka.
Będąc już w pokoju zauważyła chłopaka na łóżku. Leżał i patrzył na biały sufit. Ta podeszła bliżej już pewniejszym krokiem uradowana, że jak
dotychczas nic jej nie uderzyło. Usiadła na krańcu łóżka i przez chwilę nic nie mówiła.Pierwszy odezwał się chłopak:
-Po co przyszłaś?-Powiedział złym szeptem Finn.
-Chcę w końcu dowiedzieć się o co ci chodzi.-Oznajmiła Sakura.   
-To nic poważnego. Wystarczy?
-Nie. Nie wystarczy. Nie możesz tak ciągle leżeć i nic nie jeść!
-O mnie się nie martw.
-Dobrze. Jak sobie chcesz. To chociaż wpuść Jake'a do pokoju, bo on nie będzie przez twoje humory spał na kanapie!-Po tych słowach wściekła dziewczyna
wyszła z pokoju trzaskając za sobą drzwiami. Chłopak podniósł się i popatrzył w stronę drzwi. Jednak zaraz znowu się położył. Tymczasem Sakura poszła
opowiedzieć wszystko Jake'owi.
-Wyobraź sobie Jake, że ja wchodzę do pokoju i zaczynam z nim miło rozmawiać i pytam grzecznie co się dzieje, a on tylko zaczął burczeć, że nie ważne
i dał wyraźnie do zrozumienia, że nie życzy sobie gości!-Oburzyła się dziewczyna.
-A co potem? Co z moim łóżkiem?-Pytał zaciekawiony pies.
-No wiesz. Trzasnęłam drzwiami, a przed wyjściem powiedziałam, żeby chociaż oddał ci łóżko, bo ty nie będziesz dłużej spać na kanapie.-Ledwo
dziewczyna wypowiedziała te słowa, a w salonie zjawił się Finn. Nieśmiało podszedł do przyjaciół i oznajmił:
-Jake, możesz już iść do swojego łóżka.-Na te słowa pies zerwał się z kanapy i szybko pobiegł przywitać się z posłaniem. Sakura patrzyła na niego
chwilkę lecz gdy pies zniknął na drabinie od razu odwróciła wzrok w inną stronę. Chłopak usiadł obok niej na kanapie i lekko objął ją ramieniem.
Ta jednak odsunęła się. Chłopak spuścił oczy w dół, ale nie poddawał się.
-Sakuro, przepraszam, że zachowałem się w stosunku do ciebie tak chamsko.-Dziewczyna nadal na niego nie patrzyła. Chciała być twarda. Pokazać,że z nią
nie ma tak łatwo. Chłopak jeszcze raz objął ją, a tym razem nie odsunęła się. Spojrzała na niego i powiedziała:
-To teraz powiesz mi co ci jest?
-Cóż. Chodzi o tą sytuację z Ablaharem. Kompletnie nic nie rozumiem. Nawet nie wiemy jak go znaleźć. Wszystko wydaje mi się takie obce. Sam nie wiem
co robić.-Chłopak opowiadał w taki sposób, że łatwo było zauważyć, iż czuje ulgę z wygadania się bliskiej osobie. Dziewczyna spojrzała na niego.
Miała łzy w oczach. Nagle rzuciła się mu w ramiona i mocno go przytuliła. Dotknęła jego rozczochrane włosy i nadal trzymała go w objęciach. Ten
odwzajemnił gest i również ją objął.
-Finn, boję się co będzie dalej. Ja czuję, że to dopiero początek-Wyszeptała Sakura.
-Spokojnie, wszystko będzie dobrze. Jestem przy tobie. Wraz z pomocą przyjaciół poradzimy sobie.-Finn również się bał, ale nie panicznie. Nie
chciał też by niebieskowłosa zobaczyła jego strach.


*Poranek następnego dnia

-Raz,dwa, trzy, wstajecie wy!-Krzyczała Sakura wczesnym rankiem by obudzić wszystkich domowników.Zaspani chłopcy wyszli ze swojego pokoju, a ich
oczy ledwo widziały obraz dziewczyny.
-Dlaczego tak wcześnie? Przecież dopiero dostałem moje łóżko z powrotem. Nie zdążyłem się jeszcze nim nacieszyć...-Lamentował Jake.
-Czemu każesz nam tak wcześnie wstawać?-Spytał Finn.
-Booo musimy z pomocą przyjaciół odnaleźć Ablahara i skopać mu tyłek!-Wykrzykiwała pobudzona Sakura już dawno gotowa do wyjścia. Miała nadzieję, że
swoim entuzjazmem zarazi także chłopaka i psa, ale nie było to tak łatwe jak wydawało jej się to na początku.
-Ale przecież doskonale sami damy sobie radę. Zwykły czarodziej. Proszę cię.-Próbował tłumaczyć Jake, ale niebieskowłosa nie słuchała go i kiedy tylko
skończył swoją wypowiedź postawiła zadanie:
-Za 20 minut spotykamy się przed domem. Zabierzcie to co wyda się wam potrzebne. Ja zajmę się prowiantem. Wy weźcie ze sobą koce, jeśli macie to
jakieś namioty, a ty Jake weź altówkę. Być może nam się przyda. Czas start!-Po tych słowach pobiegła do kuchni szykować napoje i jedzenie. Chłopcy
jednak nadal stali w tym samym miejscu i patrzyli to na siebie, to na Sakurę.
-Młody po co to wszystko? Przecież możemy to zrobić nawet po południu. To tylko czarodziej, który szuka rozrywki i próbuje nas wkurzyć.-Mówił Jake.
-Taa. Ale lepiej nie sprzeciwiajmy się jej teraz. Może faktycznie lepiej go znaleźć zanim znowu coś zmaluje. Poza tym Jake! Szykuje się Pora Na
Przygodę!-Po tych słowach chłopcy przybili sobie żółwika i rozeszli się w celu przygotowań. Chłopcy kiedy przygotowali siebie i przedmioty do
zabrania w podróż wybiegli z domu. Wiedzieli, że są spóźnieni.
-Spóźniliście się 10 minut!-Powiedziała surowo lecz z uśmiechem Sakura.
-Tak wiemy, ale potrzebowaliśmy czasu by się spakować.-Powiedzieli chórem Finn i Jake. Przyjaciele nie tracąc więcej czasu ruszyli na przód.
Postanowili, że najpierw pójdą do Słodkiego Królestwa by zapytać Królewnę Balonową czy widziała coś dziwnego, potem pójdą do Królestwa Lodu, a potem
po kolei do Królestwa Śniadania, Szlamu, Cytryndora, do domu Słoniczki, Marceliny, a ostatecznie do Grudkowego Kosmosu. Plan działania był obszerny.
Przed nimi długa wędrówka. Szli przez jakiś czas, aż ich oczom ukazały się bramy Słodkiego Królestwa. Przyjaciele weszli i udali się w stronę zamku.
Zauważyli, jednak dziwną panikę panującą na ulicach. Trójka przyspieszyła kroku. Pod samym zamkiem natknęli się na straży.
-Co tu się dzieje? Dlaczego wszyscy są pogrążeni w takiej panice? Chcemy spotkać się z Królewną Balonową!-Powiedział Finn, próbując przekrzyczeć krzyczące ze strachu tłumy.
-Chodzi właśnie o Królewnę. Dobrze, że jesteście. Proszę wchodźcie.-Powiedział jeden z bananowych straży i zostawiając na warcie drugiego zaprowadził
psa, chłopaka i dziewczynę do komnaty sypialnej Królewny. Kiedy weszli im oczom okazał się potworny widok. Okno było otwarte, a przy łóżku leżała
Bonnibel. Finn podbiegł do niej i próbował ją ocucić. Reanimacja także nie pomogła. Szybko zawołano lekarza.
-Panie Finn, panno Sakuro, psie. Królewna Balonowa, ona... nie żyje.
-Co?! To niemożliwe? Jak to?-Krzyczał Finn.
-Niestety nie mogę powiedzieć nic więcej. Jestem tylko lekarzem.
-No właśnie! Aż lekarzem!
-Ale nie detektywem.-Po tych słowach lekarz wyszedł, a Finn opadł na kolana i położył głowę na ramieniu zmarłej. Był załamany. Jednak nagle zauważył
kawałek papieru leżący pod łokciem Królewny. W jednej chwili podskoczył i zaczął go czytać. Litery nie były pisanie starannie, a jakby ktoś się
spieszył. Chłopak zdołał jednak przeczytać widniejący na kartce napis.
To pierwsza ofiara. A będą następne. Ona jest zimna. Świetnie prawda?
-Nie! Wcale nie świetnie!-Odpowiedział Finn. Poprosił bananowego straże by zostawił ich samych. Po jego wyjściu Finn z łzami w oczach zaczął mówić:
-Obawiam się najgorszego. Jednak teraz musimy się pospieszyć by nie pozwolić na śmierć innych naszych bliskich. Szybko! Do Lodowego Królestwa!
Trójka razem z kartką wybiegła z zamku. Finn i Sakura usiedli na grzbiecie Jake'a, a ten by zaoszczędzić czasu szybko rozciągnął się i przeniósł
ich do zamku Lodowego Króla. Chłopak zaczął walić pięściami w drzwi, a, ponieważ nikt nie otwierał za pomocą własnej siły otworzyły wrota. Zaczął
rozglądać się na wszystkie strony. Jego wzrok przykuła klatka w, której zawsze Lodowy Król trzymał porwane królewny. W środku jednak doznał szokującego
odkrycia. Na zimnej podłodze leżała Królewna Szlamu i Królewna Śniadania. Obok chłopak znalazł kolejną kartkę. Tym razem z napisem:
Ojej. Czyżbyście nie zdążyli? Nie powstrzymacie mnie przed przejęciem władzy nad światem!
-Znowu za późno!-Krzyknęła razem cała trójka. Nagle usłyszeli krzyki. Podążali za głosem. W zatrzaśniętej łazience siedział Lodowy Król.
-Co ty tu robisz?-Powiedział Finn.
-Zatrzasnął mnie tu!-Krzyknął Król.
-To ty je zabiłeś?
-Oczywiście, że nie! To, że porywam Królewny nie znaczy, że je zabijam! Nie jestem psychiczny!
-No więc co ty robisz tutaj?
-Grałem na mojej konsoli, a tak, w klatce miałem Królewny. Nagle ktoś złapał mnie za oczy. Zaczął diabolicznym śmiechem śmiać się. Był to głoś męski.
Zatrzasnął mnie w łazience. Nie wiem nic więcej.
-No dobrze. Lodowy Królu zostań tu i patrz czy dzieje się tu coś dziwnego.
-Ok.
-A my idziemy do domu. Mam pewną hipotezę. -Trójka przyjaciół udała się do domu. Słońce zachodziło.
-Sakuro, przyjdź o 20 na wzgórze przy naszym domu dobrze? Muszę ci coś powiedzieć o tych zdarzeniach.-Powiedział Finn.
-Czemu nie powiesz teraz?-Zdziwiła się Sakura.
-Nie chcę straszyć Jake'a.
-Dobrze. Przyjdę.-Za pięć ósma Sakura poszła w wyznaczone miejsce. Z daleka zobaczyła czapkę Finn'a. Niestety Finn już nie żył. Obok niego leżała
kolejna kartka z napisem:
Za dużo wiedział. Nie dasz rady sama. Szukaj mnie z pomocą innych. Być może będziesz musiała odezwać się nawet do wrogów...
-Nie no.Co to za chora gra w podchody?! Na śmierć i życie. Co z niego za palant.-Sakura przestraszona z trudem zabrała ciało do domu. Płakała całą
drogę. Przed mieszkaniem zaczęła krzyczeć do Jake'a. Pies zaraz wyszedł, ale to co zobaczył bardzo nim wstrząsnęło.
-Finn także? Nie! Dlaczego to wszystko tak się dzieje?-Lamentował Jake.
-Sama nie wiem. To straszne. Przeczytaj kartkę.-Powiedziała Sakura podając psu kawałek papieru i wchodząc do domu by odłożyć ciało na kanapie.
-To jest chore!-Krzyczał pies.
-Tak. Jutro z samego rana wyruszamy i prosimy o pomoc wszystkich. Nie tylko przyjaciół, bo większość z nich już... nie żyje, ale wrogów także.
-Dobrze Sakuro.

-O wschodzie słońca Sakura i Jake byli już przed domem gotowi by wyruszyć. Ciało Finn'a spoczywało na kanapie. Przyjaciele nie mieli odwagi by
cokolwiek planować. Zwarci z odważną postawą, a jednocześnie strachem w oczach wyruszyli. Na początek udali się do Lodowego Króla.
-Królu! To ja! Sakura! Musisz nam pomóc!
-Że niby ja?! Jak? Nigdy nikt mnie nie chciał!
-Całemu światu grozi ogromnie niebezpieczeństwo! Królewna Balonowa, Finn, Królewna Śniadania i Królewna Szlamu nie żyją!
-Co? Balonowa i Finn także? Ale to nie możliwe...
-A jednak. Proszę pomóż nam znaleźć Ablahara...
-No, ale jak ja mogę wam pomóc?
-Masz niezwykłe moce. A poza tym ja sama z Jaki'em nie dam rady. Jesteśmy za słabi. Finn wczoraj chciał mi powiedzieć coś ważnego. Miał jakieś
domysły, jednak kiedy spotkałam się z nim by pogadać, on już nie żył!
-A więc chodźmy!-I teraz cała trójka poszła dalej. Postanowili zajść po Słoniczkę. Potrzebna im była każda osoba. Jej, a także Marcelinie i
Cytryndorowi opowiedzieli o wszystkim. Na szczęście wszyscy zgodzili się pomóc. W drodze jednak okazało się, że współpraca z tymi osobami wcale
nie jest taka prosta. Każdy ma swoje zdanie, każdy swoją opinię i jeszcze te wszystkie kłótnie, które zaczęli sobie oni przypominać. Sakura
mimo wszystko trzymała grupę w całości. Szli przed siebie. Nagle dziewczyna krzyknęła:
-Hej! Ja już wszystko rozumiem!
-No więc słuchamy ciebie.
-To Król Zły. On powrócił...
-Niee to niemożliwe. Skąd niby takie przypuszczenia powiedział Lodowy Król.
-No więc na kartkach. Te napisy wskazują na niego. Mówił, że przejmie władzę nad światem. Ablahar, on nim nie jest! Król Zły przejął jego ciało jak
niegdyś ciało Bill'ego! I znów próbuje atakować!
-Ona ma rację. To wszystko rzeczywiście trzyma się całości.-Potwierdziła Marcelina.
-Wiem gdzie szukać!-Krzyknął Cytryndor.-Ja widziałem podczas nękania ludzi jakąś jaskinię, w której były dziwne światła. Potem widziałem ślimaka
z dziwnymi oczyma... Myślę, że to tam!
-Jak daleko jest ta jaskinia?-Spytała z nadzieją w głosie Sakura.
-No chyba dwa kilometry stąd.
-No to ruszajmy i to jak najszybciej. Jake zabierzesz nas tam?
-Jasne! Właźcie!-Cała drużyna ruszyła w wyznaczony przez Cytryndora kierunek. Wszyscy nie do końca mu wierzyli, ale jadąc tam nie mieli nic do stracenia.
Po dwóch minutach byli na miejscu. Niebieskowłosa poszła pewnym krokiem na przód. Reszta już mniej pewniej za nią. Dziewczyna nie mogła uwierzyć
własnym oczom. Na końcu jaskini stał ogromny tron, a prowadził do niego ciemno zielony dywan. Z każdego kąta migało jakiegoś zimnego koloru światełko.
Wszyscy rozglądali się. Poszli dalej by zobaczyć co tu się dzieje. Nagle przed nimi we własnej osobie stanął Król Zły.
-Witajcie. Co was do mnie sprowadza?
-Dlaczego ich zabiłeś?-Krzyknęła ostro Sakura.
-Po pierwsze moja droga grzeczniej. Odnosisz się do Króla świata.
-Nigdy nim nie będziesz!
-Po drugie chyba spodobała wam się moja forma zabawy czyż nie?
-Wcale nie! Skoro już wiemy co za idiota to wszystko zrobił to powiedz gdzie oni wszyscy są?! I Po co chciałeś nas tu przyciągnąć?
-Bystra z ciebie dziewczynka. No, ale przecież sama widziałaś ich ciała. A wiesz też doskonale co powiedziała ci Wyrocznia. Dzięki Twojej mocy,
będziesz nękana. A co ty się sielanki na zielonej trawie spodziewałaś? Nikt nie mówił, że będzie łatwo.
-Czyli chcesz walki tak?
-No warto było czekać na ten dzień. Walka z wybrańczynią. Już mi się podoba!
-Drużyno! Do ataku!




No i to na tyle w dzisiejszym rozdziale. Nie powiem trochę się namieszało, ale coś czuję, że Sakura jeszcze będzie się ze wszystkiego śmiać. A może wręcz przeciwnie nie wytrzyma tego wszystkiego? To jeszcze się okaże. Mam nadzieję, że rozdział wam się spodobał i został on skończony specjalnie w tym momencie. Tak wiem Gran lubi jak tak robię... :) Postaram się jak najszybciej zacząć pisać kolejny, bo muszę szybko kończyć ten wątek ze względu nawet mojej czystej ciekawości... No na dziś to tyle... Ja was żegnam. Pozdrawiam i papa! ♥ :)