Adventure Time and Me~~Rozdział V

Dziś następny rozdział naszego opowiadania. Jako, że to ostatni z moich gotowych rozdziałów, które mam już na laptopie, teraz nie będą pojawiały się one codziennie, choć będę starała się o dodawanie ich jak najczęściej. Teraz na co dzień zajmę się innymi postami. Mam z tym pewien kłopot, ale damy radę! Mam nadzieję, że rozdział się spodoba i zapraszam do komentowania ♥


                                 Adventure Time and Me Rozdział V
~Przez cały ten czas nie działo się nic niezwykłego. Aż do pewnego zimnego, ciemnego,a zarazem deszczowego popołudnia.~




Siedziałam wtedy w swoim pokoju czytając książkę. Chłopcy mieli wtedy iść do Marceliny pomóc jej nosić jakieś meble. Nie za bardzo obchodziło mnie to.
Zresztą było zimno, więc wolałam zostać. Nie mogłam im pomóc, więc teraz siedziałam pod kocem na łóżku czytając powieść i popijając gorącą
czekoladę. Nagle usłyszałam szelest. Myślałam, że to Bimo, lecz szybko zorientowałam się, że jest inaczej. Zobaczyłam dziwną kobietę wpatrującą się
przez okno. Przestraszona szybko odskoczyłam. Ta przeleciała przez szybę i nim się zorientowałam chwyciła mnie mocno i wyleciała przez wcześniej
wspomniane okno. Zrobiło mi się gorąco i nieprzyjemnie. Czułam, że dziewczyna zaciska pięści coraz mocniej. Bałam się. W końcu znalazłam się w
jakimś zamku, a następnie w lochu. Było ciemno i tym razem zimno. Widziałam tylko kraty. Przestraszona usiadłam w kącie i zaczęłam płakać.


                                                 ~~*~~
                                                 Finn
                                                 ~~*~~
Kiedy w domu Marceliny wszystko było skończone ruszyliśmy do domu. Jake zrobił się większy by szybciej dotrzeć do schronienia ze względu na deszcz.
Weszliśmy do domu. Poszedłem sprawdzić co u Sakury. Ze zdziwieniem zobaczyłem, że nie ma jej już na łóżku. Przeszukałem cały dom i ani śladu po
dziewczynie. Nigdy nie wychodziła bez nas, a teraz nagle jej nie ma. Postanowiłem skonsultować się z Jak'iem:
-Wiesz, że nigdzie na ma Sakury? Jak wychodziliśmy siedziała na łóżku, a teraz nie ma jej nigdzie w domu.
-Może poszła się przejść? Nie przejmuj się młody zna już okolice. Na pewno nic jej nie jest. Poczekajmy zaraz wróci.
-Ale ona mówiła, że nie zamierza nigdzie iść, bo pada. Sama tłumaczyła, że zostanie, bo nie lubi deszczu. Musimy ją znaleźć!
-Czemu się tak troszczysz? Przecież to tylko nasza dzielna przyjaciółka.
-Gdyby to była Panna Jednorożek zachował byś się tak samo!
-Ooo czyżby Sakura nie była już tylko przyjaciółką???- Finn nie odpowiedział nic tylko wyszedł przed dom. Zaczął krzyczeć. Gdyby Sakura była blisko
pewnie przyszła by od razu. Jednak jej nie było. Znajdowała się teraz daleko. Dalej niż Finn mógł by sobie wyobrazić. W miejscu gdzie nigdy
nie odważył by się pójść bez powodu. Z powrotem przeszedł przez drzwi.
-Jake idziemy do Ognistej! Tylko to możemy teraz zrobić.
-Sami?? Przecież to psychopatka!
-Psychopatka czy nie. Sakura jest teraz najważniejsza.-Ruszyli na przód. Dzielni i nieustraszeni bohaterowie Krainy Ooo. Deszcz salutował.
Słychać było jakby głosy. Nie idźcie tam! To niebezpieczne. Jake bał się i coraz zwalniał,a Finn szedł dziarsko. Wiedział, że Sakura jednak
coś dla niego znaczy. Przed zamkiem Królewny Ognia na chwilę zatrzymali się. Potem chłopcy znów ruszyli. Weszli do środka. Zobaczyli siedzącą
na kamiennym tronie płonącą kobietę. Suknia jak z ognia, włosy i ciało też. Jake cofnął się, bo wiedział co nastąpi. Skryty za Finn'em słyszał:
-Gdzie jest Sakura??!
-Nie wiem.-Ognista zachowywała się spokojnie, jednak Jake nadal się bał.
-Nie kłam. Ona by nie uciekła! Mówiła, że nigdzie nie idzie. Ona nie kłamie! Oddaj ją w tej chwili, albo użyję siły.
-Pff myślisz, że ta siła pomoże? Sakura jest w lochu. Już nie będzie przeszkadzać mnie i tobie. Zobacz jak to wszystko upraszcza! Będziemy tacy
szczęśliwi.
-Szczęśliwy będę tylko wtedy, gdy znikniesz z mojego życia i oddasz moją przyjaciółkę!!!-Wypowiadając te słowa chłopak wyjął miecz i ruszył w
stronę płonącej damy. Nagle poczuł odrzut. W tej chwili leżał w kącie. Brakowało mu sił, a ręce miał poparzone. Jake pobiegł do Finn'a.
Ognista wstała i szła na chłopca.Podniosła rękę i rzuciła na niego płomieniem. Jake tworząc barierę ochronną tylko się podpiekł dzięki czemu jego
przyjaciel unikną śmierci. Nie wiedzieli co robić. Zdenerwowany Finn podniósł się i wykorzystując nieopatrzność Królewny ruszył na schody.
Biegł jak najszybciej, jednak dziewczyna zorientowała się szybko i ruszyła w pościg. Finn'owi udało się dotrzeć do lochu. Już był przy miejscu
pobytu Sakury kiedy dopadła go Królewna.
-Myślałeś, że ci się uda? Teraz możesz być pewny, że cię nie pożałuję i zginiesz!-Teraz nie miał wyjścia, więc tylko zamknął oczy, rozłożył ręce
i czekał na śmierć. Czuł już coraz większe ciepło zbliżające się powoli. Nagle usłyszał trzask. Po plecach czuł lecące kawałki żelaza. Otworzył oczy
i zobaczył lewitującą Sakurę! Miała rozplątane włosy i błękitną suknię. Kompletnie nie wiadomo skąd! Zdumiony patrzył na rozwój akcji.
Widział, że w  rękach Sakury zaczynają tworzyć się niebieskie kule. Wyglądały na płonące. Wtedy Sakurze zaczęły płonąć oczy, a kule zwróciła
na Ognistą. Wystrzeliły i w jednej sekundzie Królewna leżała na ziemi nieprzytomna. Zaraz potem niebieskowłosa stanęła na ziemi i wyglądała
normalnie, jakby nic się nie stało.
-To co idziemy do domu? Myślę, że już wszystko załatwione.-Sakura uśmiechając się wypowiadała te słowa.
-Moja silna dziewczynka-Mówił Finn mierzwiąc jej włosy. Nadal jednak nie wiedział skąd ona ma te zdolności. Przypomniały mu się słowa Marceliny.
Mówiła o podejrzeniu u Sakury magicznych zdolności. Miała rację. Postanowił nie wnikać skąd, w końcu ta wojna mogła w niej zmienić nie tylko włosy.
Wyszli z zamku i poszli do domu. Po drodze, nie wiadomo skąd witało ich wiele postaci, które wiedziały o tym co się stało. Napotkali też Szymona.
-Szymonie, skąd wszyscy wiedzą o tym wszystkim?
-Finn, Sakura zrobiła taki wyczyn, że wszyscy wiedzą.
-Dobra to teraz powiedz jak.
-Jakiś ze sługów Królewny uciekał w popłochu i zaczął wszystkim opowiadać. Bał się, że spotka to też jego.-Sakura zaczęła się śmiać. Myślała,
że teraz będą mogli razem zwalczać zło. No i wiedziała, że ktoś się boi jej mocy. Tak szczęście zaczęło jej sprzyjać. Kiedy dotarli zmęczona rzuciła się na łóżko. Zaraz potem usłyszała pukanie do drzwi jej pokoju. Był to Finn. Wszedł i usiadł na łóżku obok Sakury. Zaczął niepewnie rozmowę.
-To co się dziś stało, ja....ja nie wiem co powiedzieć.
-Nic nie mów, widocznie to po tej wojnie, nic takiego. Teraz będę wam pomagać. Tak jak Jake mam magiczne zdolności.
-Tak. Wiesz ja przyszedłem ci powiedzieć coś innego.Tylko nie wiem jak.
-Spokojnie. Mamy czas, zacznij od początku.-Sakura uśmiechała się i czekała.
-Zależy mi.
-Na czym ci zależy?
-Na tobie.
-Nie rozumiem.
-Bardzo się o ciebie bałem i zrozumiałem, że jesteś dla mnie bardzo ważna.
-Ja też bardzo cię lubię i nie wiem co bym bez ciebie zrobiła.- To mówiąc dziewczyna mocno przytuliła Finn'a. Chłopak czuł w jej ramionach mocne
ciepło, dobrego serca. Objął ją i chciał by już zawsze była przy nim. Zaraz potem wyszedł i uśmiechając się rzekł ciche "Dobranoc".
Ona odpowiedziała. Finn wiedział, że ta mała, cicha, słodka dziewczynka staje się czasem największym postrachem zła. Poszedł do swojego pokoju
i zasnął.

No i koniec. To chyba najkrótszy rozdział, przepraszam. Postaram się nowy napisać dłużej i poprawić te wszystkie błędy, które znajdują się w innych rozdziałach, by w końcu było jak najmniej tych błędów. Jak zawsze zapraszam do komentowania i teraz da dojść do słowa Jake'owi, który coś chce. Ja się z wami żegnam i to tyle ♥
-Dobra słuchajcie. Mam bardzo ważny przekaz. Nina, która wam to pisze, robi się taka zakochana w moim kumplu i wcieliła siebie do historii. Nie chciała, jednak, by ktoś ją podejrzewał, więc wymyśliła Sakurę. W następnym rozdziale ma nastąpić jakieś Love Story. Dwa podobno. Ja nic nie wiem i nie dam jej się w to wplątać. Co jak co, ale myślicie, że ona może nami pomiatać? Nawet ta prawdziwa Sakura nie pozwala. No to teraz komentujcie mnie! Jake'a! Co tam rozdział! Mówcie co myślicie o mnie! Przy okazji coś przy wpisywaniu posta ucięło i przepraszamy za niedogodności, jeśli coś zniknęło... ♥                              

Adventure Time and Me~~Rozdział IV

Kolejny dzień wiąże się z kolejnym rozdziałem. Znowu miałam urwanie głowy w szkole. Przyszłam totalnie zmęczona i jeszcze musiałam się uczyć. Nie miałam czasu na inne posty, ale najpóźniej w weekend coś się oprócz opowiadań ukaże. Teraz jak zwykle zapraszam do komentowania. Życzę przyjemnej lektury ;)


                                                         Rozdział IV
~W końcu otulona zostałam słodką mgiełką snu...~



Po przebudzeniu nie byłam już na łące. Nie byłam już nawet na podwórku. Zobaczyłam mój pokój. Spoglądając na zegarek było po 12 w południe.
Widocznie Finn i Jake przynieśli mnie do domu, gdy już chcieli wracać. Postanowiłam zejść na dół i zobaczyć co robią chłopcy. Wszystko było już
normalnie. Skoro miałam dużo czasu pomyślałam, że mogę w końcu spełnić obietnicę i poszłam zagrać z Bimo w grę.
-Cześć Bimo! Jak ci minęła noc?
-Dobrze, mam nadzieję, że w końcu ze mną zagrasz.-Zrezygnowany Bimo popatrzył na mnie takim wzrokiem i z taką miną, że trudno było mi się oprzeć
więc z podekscytowaniem zgodziłam się. Graliśmy w różne ciekawe gry. Każda inna. Świetnie się bawiłam i pomyślałam, że skoro mam takie coś teraz w
domu będę mogła robić to częściej. Grałam długo. W końcu oświadczyłam, że muszę robić też inne rzeczy, ale na pewno jeszcze zagramy. Poszłam poszukać
Finn'a. Wtedy przez jedno z wielu naszych okien dostrzegłam go w ogrodzie. Sadził coś. Wyszłam by się przywitać i ewentualnie pomóc w czymś.
Bardzo było mi przykro myśleć, że cały czas zdana jestem na pomoc innych. Nie mogłam na to pozwolić. Tylko Marcelina traktowała mnie równie jak i
innych. Zresztą myślę, że ona tylko wrogów traktuje inaczej. Kiedy byłam już w ogrodzie przysiadłam na ławkę i przez chwilę obserwowałam Finn'a.
W końcu z zaciekawieniem spytałam:
-Co robisz Finn? Myślałam, że w naszym ogrodzie nie ma nic wartego pielęgnacji.
-To nowa roślina. Kiedy spałaś zanieśliśmy cię do domu, bo trzeba było wracać. Niedaleko domu przekazałem cię Jako'wi, a ja poszedłem do
pewnego miejsca by kupić nasiona. Dzięki temu będziemy zdrowsi i będziemy mieć więcej siły.
-Rozumiem już wszystko może ci pomóc?
-Nie. Jesteś naprawdę miła lecz poradzę sobie.
-Tylko jak Jake dał radę mnie zanieść? Przecież jest mały.
-Sama go spytaj.-Tak jak powiedział Finn tak zrobiłam. Poszłam do Jake'a.
-Jake, jak zdołałeś przynieść mnie do domu?
-Chodź przed dom. Samo się wyjaśni.-Poszłam za Jaki'em. Wtem zupełnie nagle, zamiast małego, wyglądającego potulnie pieska stał prze demną ogromny
żółty pies. W dodatku bardzo się wydłużył. Wziął mnie na grzbiet i szedł przed siebie. To było takie niezwykłe. Kiedy wróciliśmy, a Jake miał
naturalne rozmiary nie powiedziałam nic, tylko uśmiechnęłam się, zrobiłam coś w stylu "aha" i poszłam. Dzień do końca był dość nudny i po mimo, że
wcale nie straciłam sił szybko poszłam spać. Natomiast obudziłam się bardzo wcześnie. Zauważyłam, że chłopcy jeszcze śpią więc poszłam do kuchni
zrobić nam śniadanie. Postanowiłam zrobić coś bardziej wymuszającego większych umiejętności kulinarnych. Pancakes'y okazały się idealnym
pomysłem na śniadanie i na popis umiejętności. Kiedy skończyłam smażyć zrobiłam kakao. Już niebawem po kuchni roznosił się piękny zapach placków
i kakaa. Udało mi się znaleźć syrop klonowy więc polałam nim nasze pancakes'y. Potem poszłam do ogrodu. Zobaczyłam kwiaty. Do tej pory ich tam nie
było. Zaciekawiona jak mogło do tego dojść po prostu zerwałam je. Utworzyłam z nich piękny, kolorowy bukiet, który w domu włożyłam do wazonu.
Stół był już prawie gotowy na zwołanie reszty domowników. W szafie gdzie były koce widziałam piękny zielonkawy obrus, który teraz leżał na stole.
Na obrusie znajdowała się zastawa złożona z 3 białych talerzy. Obok leżały noże i widelce, a także chusteczki. Przy talerzach stały kubki napełnione
świeżym kakaem. Pachniało tak, że od razu chciałoby się wszystko zjeść. Każde miejsce było starannie przygotowane przeze mnie, by Finn wiedział,
że jestem tu potrzebna. Naprawdę miałam już dość zdawania się na czyjąś pomoc jakbym była kaleką. Przecież wyglądałam jak zwyczajny człowiek.
Zauważyłam, że jest już 9 więc poszłam do pokoju Finn'a.Lekko zapukałam w drewniane drzwi. Później pchnęłam je,a one otworzyły się. Pierwsze co
widziałam to dwuosobowe łoże z drewna. Miało białą pościel, a w pościeli spał Finn. Ściany w tym pokoju były również z drewna. Podłoga: drewniane
panele. W pomieszczeniu znajdowała się też szafa na ubrania, dwie etażerki po dwóch stronach łóżka i stolik do kawy z jednym krzesłem. Na stole
widziałam kilka książek i ukrytą w kącie półkę z powieściami i innymi książkami. Podeszłam do śpiącego chłopaka. Pochyliłam się i wyszeptałam:
-Finn, obudź się, śniadanie czeka w jadalni.-Ten zaraz usiadł na śnieżno białej pościeli. Przetarł oczy i zdziwił się, że mnie widzi. Jeszcze raz
powtórzyłam o gotowym posiłku i wyszłam uśmiechając się. Zaraz w kuchni pojawił się Finn wraz z Jaki'em. Poszliśmy do jadalni. Usiedliśmy przy stole.
Czekałam kiedy któryś odezwie się i powie jak mu smakuje śniadanie. Zjedli szybko. Potem razem krzyknęli:Sakuro! Nie wiedziałam o co chodzi.
Czy takie dobre, czy takie złe? Jednak okazało się, że smakowało. Pozmywałam naczynia i spytałam:
-Może pójdziemy gdzieś? Nudno trochę tak bezczynnie spędzić cały dzień.
-Dobry pomysł, to gdzie idziemy?-Spytał Jake. Wyszliśmy przed dom i to ja wybrałam drogę. Nie wiedziałam gdzie prowadzi, więc była to dla mnie
przygoda. Chłopcy wiedzieli gdzie dojdziemy tą drogą lecz umówiliśmy się, że nie powiedzą mi. To miało być "moje" odkrycie. Szliśmy przez jakiś
czas prostą drogą rozmawiając i śmiejąc się. Jednak po pewnym czasie ze strony Jake'a padło trochę dziwne pytanie do mnie: O co chodziło z tą
wojną i jak to możliwe, że wszyscy umarli, a ja nie? Wyglądał po prostu na takiego nie ufnego w stosunku do mnie. Zresztą miał rację. Gdyby
moje życie zmieniło się tak nagle, też bym nie ufała nowej dziwnej osobie. W dodatku przeżyłam w tak trudnych warunkach. Wiedziałam o co mu
chodzi, więc po prostu opowiedziałam mu o wszystkim. Było to tak:
Od pewnego czasu na całym świecie nie układało się dobrze. Coraz większe kryzysy, kłótnie i coraz większy brak żywności. Niektóre państwa
były już o włos do upadłości. Najgorsza była arogancja ze strony bogatych. Ci co mieli zawarte czarne interesy lub ewentualnie białe sojusze żyli
dobrze. Bogaci w jedzenie, lecz biedni w broń trzymali z tymi co mieli to co się oczekiwało. Jak ktoś nie miał nic, nie mógł otrzymać żadnej
pomocy. Dobro zniknęło. Nawet jeśli ktoś mówił, że jest dobry tylko nie daje bo nie ma był zwykłym kłamcą. Dobry podzielił by się tym co ma.
Nikt nie brał pod uwagę lepszego życia. Liczyło się tylko to co teraz. Przyszłość nie istniała. Jedno państwo było na tyle bogate, że spokojnie
mogło pomóc wielu krajom, jednak nie zrobiło tego, a jeszcze wykorzystało najlepsze bronie i zrzuciło na świat ogromną klątwę wojny. Użyło broni
jakiej do tej pory nie używano bo wyniszczała wszystko. Cały świat pochłonął się w nieustającej walce. Wszystko przez bomby nuklearne. Dlatego
ta wojna była większa niż jakakolwiek inna do tej pory. Zamach ten został jednak zorganizowany w ten sposób, że nikt nie wiedział kto jest
winny. Na początku trochę ludności przetrwało. Jednak przetrwali tylko ci, którzy na wskutek bomb zostali zmutowani. Nie byli już ludźmi, tylko
dziwnymi stworami. W najlepszym przypadku dostali dziwnych zdolności lub byli sobą lecz to tylko kilka egzemplarzy. Taka walka i strach trwały
do dwóch miesięcy. Nie dłużej. Czemu? Bo po dwóch miesiącach nikt już nie walczył. Nikt już nie mógł walczyć. Ja jako jedyna, przynajmniej tak
myślę przetrwałam. Moim skutkiem ubocznym są właśnie niebieskie włosy i te "magiczne umiejętności" według Marceliny. Wiadomo mi tylko, że jest
teraz w tym świecie dwoje gatunków, dwoje przetrwałych oprócz mnie. Po wojnie przetrwały więc tylko jakieś ruiny i troje zmutowanych.
-Niesamowite. Dlatego Wyroczni tak zależy by bronić ten świat zanim nastanie kolejne zło. Bardzo nam przykro,że musiałaś to zrobić. Ja, Finn
przyżekam ci, że nie pozwolę, żebyś doświadczyła jakiegokolwiek zła. Możesz być pewna.-No więc szliśmy dalej zapominając o zaistniałej sprawie.
Nagle z kroku na krok zrobiło się zimno i zamiast zielonej trawy był biały śnieg. Zamiast wielu drzew, góry osłonięte śniegiem, a na samych
czubkach lodem. Jedna z nim była największa. Była też trochę zbudowana na coś w stylu domu. To przez drzwi. Jak powiedział mi Finn było to
Lodowe Królestwo. Szliśmy przez ścieżkę, która prowadziła coraz wyżej. W końcu doszliśmy na tyle wysoko, że gdybym nagle spadła, zapewne bym już
nie wstała. Finn lekko zapukał w małe drzwi. Niedługo potem w progu pojawiła się dziwna postać. Długie siwe włosy i broda opadały łagodnie
na ciało mężczyzny. Długi nos był widoczny na pierwszy rzut oka. Kolor skóry przypominał lód. Ubrany był w niebieską szatę. Na głowie lśniła
złota korona z diamentami. Wtedy odezwał się Finn:
-Witaj Szymonie. Możemy wejść?
-Jasne, wchodź. Tylko co to jest?-Powiedział wskazując na mnie palcem.
-Mam na imię Sakura. Przepraszam jeśli pana niepokoję.
-Eeee tam. Wchodźcie.-Po tych słowach powoli za Finn'em weszłam do środka. We wnętrzu pałacu wszystko było jak śnieg i lód. Komnat i schodów wiele.
Wszystko wyglądało by tak samo, gdyby nie to, że widoczne były kształty i zarysy mebli. Szymon zaprosił nas byśmy usiedli. Jednak zaraz jak i każdy
chciał się o mnie dowiedzieć czegoś więcej. Opowiedziałam mu moją historię i zobaczyłam dziwny błysk w jego oku. Nie wiedziałam czy to dobrze czy
też źle. Finn dziwnie na mnie patrzył. W końcu zapytałam czemu tak dziwnie się zachowują i Szymon przemówił:
-Wiesz, po tym co widzę Finn chyba nie do końca powiedział ci prawdę.
-Jaką prawdę? O co w tym chodzi? Nienawidzę tajemnic! Zwłaszcza jeśli chodzi o mnie!-Oburzona patrzyłam raz na Finn'a, a raz na Szymona. Oboje
wydawali się w tej chwili dziwni i inni. Tylko Jake zachowywał powagę. Jednak Szymon kontynuował:
-Nie wiem jak ci to powiedzieć. Ale cóż. Jak już mówiłaś była wojna. Nie wiesz czy jesteś jedyną, która przetrwała. Więc teraz się dowiesz. Nie.
Nie jesteś jedyna. Jestem jeszcze ja i Marcysia. No i Hambo, ale to się nie liczy. Ja jestem Szymonem. Finn dowiedział się, że przeżyłem dzień
przed twoim przybyciem. Wcześniej byłem Lodowym Królem. Jednak dowiedział się, że w rzeczywistości mam na imię Szymon, a moja korona to tylko
znalezisko, które leżało opuszczone w ruinach po wojennych. Sam był zdziwiony, jednak gdy się zjawiłaś nie dziwił się. Nie dziwił się bo wiedział
o co chodzi. Dlatego był w stosunku do ciebie taki ufny. On jak i Jake. Zaufali ci, bo od początku znali prawdę. Zanim Finn dowiedział się kim
jestem byliśmy odwiecznymi wrogami. Ja porywałem królewny, a on je ratował. Zawsze walczyliśmy, jednak dobro zawsze wygrywa. teraz to wiem.
Zmieniłem się. I może faktycznie kiedyś nikt by nie powiedział, że się poddam, ale to już koniec zła. Odkąd znów jestem Szymonem staram się zmieniać
na dobre. Owszem nadal mam te zdolności, ale używam ich tylko do szczytnych celów. Gdyby nie prawda nigdy byśmy się nie pogodzili. Nigdy bym nie
poznał ciebie. Finn nie chciał by ci wierzyć. No i jest jeszcze temat Marcysi. To Marcelina. Zaufała ci od razu bo wiedziała kim jesteś. Wszystko
jasne? A, jeszcze Hambo. Zapewne widziałaś zdjęcia stojące u niej na kominku? Jedno z nich przedstawia Hamba. To jej maskotka. Leży na kanapie,
dlatego powiedziałem, że on się nie liczy. Bo to pluszak. Mam nadzieję, że wszystko jest już jasne. Teraz żyjmy normalnie, skoro już wszystko wiemy.
Nie chcę, by przez te informacje ktoś musiał się zamartwiać.-Uśmiechnął się i momentalnie zmienił temat. Faktycznie było to trudne do rozmowy, więc
ja też postanowiłam żyć dalej tak jakby się nic nie stało. Skłonna byłam rozgrzebywać pamięć, ale to chyba raczej wada, a nie zaleta. Tak więc
kontynuowałam grę pod tytułem "Życie". Dni mijały szybko. Coraz częściej zauważałam zmiany otoczenia. Robiło się coraz zimniej. Najwidoczniej
jesień była już blisko. Przez ten cały czas nie działo się nic niezwykłego. Aż do pewnego zimnego i ciemnego,a zarazem deszczowego popołudnia.

No i rozdział skończony. Nie był długi,ale musicie to zaakceptować. Mam jeszcze inne plany oprócz opowiadania na bloga, ale to w swoim czasie. Na ten czas proszę o komentarze, uwagi, pochwały i wszystko co myślicie. To chyba wszystko. Mam nadzieję, że się podobało i piszcie czy chcecie więcej. teraz szybko piszcie komentarze. Dziękuje wam również za taką ilość wyświetleń. Jeśli dobijemy 1,000 obiecuję jakiś specjalny pościk ;) Pozdrawiam was kochani! ♥

Adventure Time and Me~~Rozdział III

Hejoo ^^ Doszliśmy już do 3 rozdziału opowiadania! Gratuluję wam wytrwania! Dziś ze względu na szkołę nie miałam czasu na dodanie innego posta niż opowiadanie. Przepraszam. Zobaczę jak wyrobię się jutro. Opowiadania mam już na laptopie napisane wcześniej więc tylko kopiuję i wklejam. Mam dla was jeszcze przygotowanych dwa rozdziały. Oprócz tego oczywiście. Jak zawsze proszę o komentarze i piszcie czy chcecie więcej i czy się podoba, no i jakie poprawki wprowadzić. Jeszcze dodam, że mam zakupioną To Nie Książkę-drugą część Zniszcz Ten Dziennik więc coś może napiszę. Teraz zapraszam do czytania i życzę miłej lektury ♥

                                                         Rozdział III
~Bez zbędnego gadania, w ciszy ruszyliśmy do domu Marceliny.Rzekomej wampirzycy.~


Szliśmy już naprawdę długo i zaczęłam być coraz bardziej zmęczona. I do tego ta niezręczna cisza. Chciałam rozmawiać. Tylko, że to nie było
porządane przez moich towarzyszy. Wyglądali jakby właśnie potrzebowali trochę ciszy. Postanowiłam bardziej przyglądać się widokom niż zamartwiać
się zbędną w tej chwili rozmową. To co widziałam było piękne. Tyle zieleni. Co jakiś czas mijaliśmy dość duże skupiska drzew. Bardzo dużo różnych
gór, pagórków i wzgórz mijaliśmy. Każde wzniesienie terenu było inne. Wiele kwiatów i roślin, których nigdy w życiu nie widziałam. Kiedy weszliśmy
na kolejne wzgórze przełamałam się i spytałam:
-Może zrobimy sobie małą przerwę i coś zjemy? Idziemy już dość długo. Chcecie coś zjeść?
-Świetny pomysł. Rzeczywiście chyba jestem głodny.-Powiedział Jake. Jego zachowanie było dziwne. W jednej chwili wydało mi się jakby zrobił się
bardziej nieufny. Zamknięty w sobie i inaczej nastawiony do świata. Jednak nie zamykał się przed naturą tylko przed ludźmi. Już się do mnie nie
uśmiechał. Czy to przez tą rozmowę? Może nie powinnam już nic mówić? Niby jeśli go o coś pytałam wyglądał jakby nie chciał sprawić mi przykrości
swoją ciszą. Wtedy odezwał się Finn:
-Yhym.-Usiadł oddalony od nas i wpatrywał się w różnego kształtu obłoczki. Znajdowaliśmy się na wzgórzu, a centralnie na zakończeniu pagórka
było jezioro. Woda lśniła od promieni słońca, które właśnie znajdowało się w godzinach szczytu. Było ciepło, a wszelkie nadmierne temperatury
przepędzał lekki wietrzyk. Każdy przystał by wtedy i zachwycał by się tymi widokami. Chwalił by je głośno. Jednak nie my. Brak humoru i ta
zaduma wśród nas niszczyła tę atmosferę. W zadumie pogrążył się zwłaszcza Finn. Siedział teraz na skraju wzgórza i rozmyślał. Tylko nad czym.
Czy chce iść do Wyroczni i powiedzieć, że już mnie nie chce? A może rzeczywiście boi się o mnie. Ta Ognista to serio psychopatka? Sięgnęłam
do torby i wyjęłam trzy kanapki. Jedną dałam Jakeo'wi, potem rozłożyłam koc i dwie pozostałe kanapki wzięłam do ręki. Poszłam w stronę Finn'a.
Na chwilę usiadłam obok. Myślałam, że uda mi się zacząć rozmowę lecz miałam zbyt mało odwagi. Z moich ust wydobyło się, więc tylko:
-Proszę, zjedz. Musisz nabrać sił przed kolejnym etapem wędrówki.-Chłopak wziął kanapkę do ręki i odwinął papier. Zaczął jeść. Ja nie liczyłam
na jakiekolwiek słowa więc wstałam i skierowałam się w stronę kocyka. Wtedy złapał mnie za rękę, a z jego ust wydobyło się ciche:
-Dzięki Sakura-chan.
Uśmiechnęłam się tylko i poszłam. Na kocu Jake właśnie skończył jeść swoją porcję. Pusty papier włożył do torby. Ja tylko zjadłam i zwinęłam koc.
Spakowałam go do torby i zwołałam moich towarzyszy i przewodników w jednym. Po 20 minutach i pokonaniu kilku górek byliśmy na miejscu. Wtedy
w końcu odezwał się Finn:
-To tu. Sakuro, żadnych gwałtownych ruchów.
-Dobrze-Powiedziałam. Dom Marceliny był jak inne domy, tylko trochę bardziej w stylu ciemnego i bardziej strasznego. W oknach czarne firanki,
a cały dom był z czarnych i szarych cegieł. Po obu stronach mieszkania Widać było dwie strzeliste wieżyczki. Naokoło domu widać było las.
Kiedy się przyglądałam chłopka ubrany na niebiesko podszedł do drzwi i donośnie zapukał. Nie minęło dużo czasu, gdy drzwi otworzyły się, a w nich
lekko nad ziemią unosiła się szczupła postać. Miała czarne wysokie kozaki i nieco jaśniejsze spodnie. Jej koszulka była czerwoną bluzką na
ramiączka. Jej włosy były długie i czarne. Twarz jak każda inna. Z wyjątkiem skóry. Była bardzo blada. W ręku trzymała gitarę. Gdy zobaczyła
Finn'a i Jake'a uśmiechnęła się, a wtedy z jej buzi wyłoniły się białe, wampirze kły. Od razu wiedziałam, że jest wampirem. Zaprosiła nas do środka.
W domu też miała strasznie. Czarny kominek, w którym buchał spokojnie ogień stał niedaleko czerwonej kanapy. Wszystkie meble były w kolorach
czerwieni i czerni. Na wcześniej wspomnianym kominku stały trzy zdjęcia w srebrnych ramkach. Dwa z nich przedstawiały mężczyzn. Jeden był starszy,a
drugi młodszy. Trzecie zdjęcie przedstawiało małą dziewczynkę podobną do Marceliny. Dziewczynka w ręku trzymała maskotę, która teraz spoczywała
wśród poduszek na jednej z kanap. Wampirzyca odezwała się:
-Witajcie w moich skromnych progach. Właśnie grałam na gitarze jeden z moich kawałków. Teraz przyszliście wy. Proszę siadajcie. Zaraz , Zaraz
kto to jest? Nie mów, że po tym co zrobiła ci Ognista znów ryzykujesz życie? Co Finn?
-Nie bój się Marcelino. Zapomniałem już, a ty mi przypomniałaś. Pamiętasz co mówiła Wyrocznia?
-Tak. Więc to ta dziewczyna, która miała nas ratować? Muszę powiedzieć, że nawet dobrze wygląda.
-Tak to ja. Nazywam się Sakura i mam was ratować. Teraz mieszkam u Finn'a i może lepiej nie mów teraz o Ognistej.
-Okay. Sama nie lubiłam Ognistej. Taa, ty jesteś inna. Lecz nie myśl sobie, że już mnie uwiodłaś. Nie znam cię za dobrze i najpierw cię poznam, a
dopiero potem polubię.-Mówiąc to wampirzyca lekko się uśmiechnęła po czym znów zaczęła mówić.
-Skoro tu jesteście możemy zaczynać? Nasz zespół potrzebuje prób.
-Przepraszam, ale jeśli mogę spytać o co tu chodzi?
-Mamy zespół. Wiesz muzyczny. Ja gram na gitarze, Finn na keybordzie, a Jake na perkusji. Jeśli chcesz możesz dołączyć. W sumie przydałby się
ktoś śpiewający. Wolę skupić się na gitarze. Umiesz śpiewać?
-Sama nie wiem. Ty byś musiała powiedzieć. Jestem osobą o niskiej samoocenie.
-Dobrze wypróbuj mój kawałek "Jestem problemem"
-Dobrze-Powiedziałam i zabrałam się za śpiew. Marcelina zaśpiewała pierwsza by pokazać mi melodię. Potem śpiewałam ja. Kiedy skończyłam Finn
patrzył. Marcelina uśmiechnęła się. -Skąd to umiesz? W twoim głosie jest coś czego nie można nazwać talentem. Jakby jakaś magiczna umiejętność...
-Nie wiem o czym mówisz.
-Eh. W każdym razie wprowadziła bym kilka poprawek bo moim zdaniem nie jest idealnie.
-W domu nad tym popracuję. Mam nadzieję, że cię zadowolę.-Po tych słowach popatrzyłam na Jake'a. Chyba wiedział o co chodzi, bo automatycznie
zasugerował powrót. Pożegnaliśmy się z Marceliną i wyszliśmy. Szybko zrobiło się ciemno, a do domu był jeszcze spory kawałek drogi. Dobrym
pomysłem okazały się namioty, które właśnie rozstawiliśmy, by spędzić noc na jednej z łąk. Nie rozpalaliśmy ogniska. Idealne światło dawały
nam gwiazdy, które co jakiś czas migały do nas wesoło. To było takie tajemnicze, a jednocześnie romantyczne. Długo siedziałam jeszcze przed
namiotem wpatrując się w gwiazdy i ich króla. W księżyc. Było pięknie. Poczułam magię w samym środku siebie i przypomniałam sobie słowa wampira:
"Jakby jakaś magiczna umiejętność". Nie wiedziałam co myśleć. Cały dzień był pełen wrażeń więc po prostu położyłam się do swojego namiotu.
Ponieważ mieliśmy tylko dwa Finn postanowił, że ja będę miała oddzielny, a on i Jake razem. Ta wyprawa to była wspaniała przygoda. Myślałam tak
kiedy leżałam i nie mogłam zasnąć. W końcu otulona zostałam słodką mgiełką snu...

Teraz wiem,że zapewne zobaczę komentarz typu "Za krótki rozdział" wiem, wiem. Przepraszam, ale nic nie zrobię. To wina Sakury i Grayandii. one się kłócą i nie mogę pisać!
-My??? To dlaczego zamiast pisać siedzisz na fb???
-Zamknij się Grayandia! Gdzie jest Sakura?
-Powiedziała, że gdzieś idzie.
-Uhm! Idę jej poszukać! Teraz żegnam się z wami i do zobaczenia w kolejnym poście ♥
-Dobra poszła! No to teraz mówię Ja. Ta przeklęta Nina żali się,że chce komentarzy. Więc ja zapraszam do komentowania i dawania własnych opinii no i czy chcecie więcej! Dziękuję też w imieniu Niny za 800 wyświetleń! Macie czary jakieś? Dajcie trochę! Dobra idę. Dawno nie rozwaliłam jakiejś ściany. Trzeba to zmienić. No to komentujcie. Pa.   

Adventure Time and Me~~Rozdział II

Ostatni rozdział się chyba spodobał więc pora na następny. Mogę was zapewnić, że powinno być lepiej ze względu na to, że zaczynam, ale moje przyjaciółki, które również piszą, cały czas mnie pilnują i doradzają. Mam nadzieję, że jest lepiej i teraz przestanę gadać bo w końcu mamy tu rozdział do napisania! Miłego czytania życzę ♥


                                                                    Rozdział II
                                                               
   ~ Zaczęłam szykować się do drogi  ~


Spakowałam najpotrzebniejsze rzeczy. Oczywiście dużo ich nie było, gdyż sama nie posiadałam zbyt wiele. Wszystko zostało zniszczone w wyniku wojny.
Kiedy Finn pakował do plecaka broń i artykuły obronne poszłam zobaczyć jak szykuje się Jake. Oczywiście on zastanawiał się jakiego koloru wziąć
swój kocyk. Wniosek był taki, że żadne z nich, albo brało rzeczy nie potrzebne, albo po prostu martwili się tylko o siebie. Na mnie spoczywało
zadbać o to byśmy mieli co jeść i w razie czego, gdzie spać. Sama musiałam wszystko znaleźć. Najpierw poszłam do kuchni zrobić kilka kanapek.
Trochę mi zeszło zanim znalazłam wszystkie produkty, zrobiłam kanapki i jeszcze zanim znalazłam trochę papieru śniadaniowego. Pół godziny więc
przeznaczyłam na zrobienie jedzenia. Nie wiedziałam ile zjedzą, więc na zapas zrobiłam więcej.-Najwyżej zjemy na kolację-Pomyślałam i poszłam do
salonu. Zobaczyłam Bimo siedzącego na kanapie. Pomyślałam, że nie zaszkodzi jeśli go spytam gdzie znajdę inne rzeczy.
-Cześć Bimo-Przywitałam niebieskie pudełko z uśmiechem.
-Och to ty Sakuro. Witaj. Na początku nie wiedziałem co to za głos, ale sobie przypomniałem, że w końcu będziemy razem mieszkać Chcesz zagrać?
-Przykro mi, ale teraz nie mogę grać. Finn i Jake chcą pokazać mi krainę Ooo, jednak widzę, że nie biorą ze sobą potrzebnych rzeczy.
czy wiesz gdzie mogą być jakieś koce i namioty?
-Koce znajdziesz w tej dużej szafie, a co do namiotów to czy nie ma ich na strychu?
-Dzięki teraz wezmę koce, a zaraz pójdę na strych.-Stara szafa stała niedaleko kanapy. Po otwarciu widać było dużą warstwę kurzu, która wyleciała
po otwarciu skrzypiących drzwiczek. Przyglądałam się wnętrzu, aż dostrzegłam kilka kocyków. Jednym machnięciem ręki wzięłam je wszystkie
nie wiedząc jaka temperatura może panować w nocy. Przy okazji zobaczyłam tam dość dużą torbę, która przydała się na spakowanie kanapek i kocy.
Poszłam na strych. Na najwyżej położonym piętrze, którego schody miały zaczęcie w kuchni znajdował się strych. Dziwne, bo wcześniej nie widziałam
drzwi ukrytych przy lodówce. Jednak bez zbędnych zastanowień weszłam do ciemnego pomieszczenia. Na szczęście zauważyłam włącznik światła i już
po chwili pomieszczenie rozbłysło jasnym światłem. Na końcu pomieszczenia znalazłam dwa zawiniątka, a na nich niestarannie napisana kartka
z napisem: Namioty. Wzięłam je i jak resztę rzeczy włożyłam do torby. Na szczęście udało mi się ją zamknąć. Nagle usłyszałam krzyk dobiegający z
salonu:
-Hej, Sakura czemu tak długo? Musimy wyruszać! Gdzie jesteś?    
-Już idę-Odkrzyknęłam na głos Finn'a. Spotkaliśmy się przed domem i od razu zaczęliśmy iść.
-Po co ci ta torba?-Spytał zaciekawiony Finn.
-Zauważyłam, że nie bierzecie najpotrzebniejszych rzeczy. Wzięliście tylko broń i jeden koc. Pomyślałam, że zgłodniejemy, więc wzięłam kanapki,
pomyślałam, że będzie nam zimno, więc wzięłam koce no i na wypadek, gdybyśmy nie wrócili na noc do domu wzięłam namioty.
-Skąd wiedziałaś gdzie to wszystko leży?-Spytał Finn.
-Bimo mi powiedział. Był taki smutny gdy dowiedział się, że nie przyszłam z nim zagrać.
-Tak tylko czemu nie spytałaś mnie?-Dziwił się Finn.-Przecież powiedział bym ci.
-Wydawaliście się bardzo zajęci i nie chciałam was martwić, poza tym chciałam dowieść, że umiem coś zrobić sama i nie chciałam cały czas zdawać się
na was. Już i tak jestem sporym kłopotem dla was.
-Nieprawda! Jesteś dla nas super. Czuliśmy się już troszkę samotni, a ty wypełniasz nasz dom idealnie!
-Jednak Finn nie rozumiem. Czemu się tak gorączkujesz. Tylko spytałam Bimo. Czyżbyś był zazdrosny, że to Bimo spytałam, a nie ciebie?
-Nie, już nie ważne. Po prostu.- Policzki Finn'a nagle się zarumieniły. Ja tylko uśmiechnęłam się lekko i szłam dalej. Nie było sensu dalej drążyć
tej rozmowy. Przez pewien czas szliśmy w bardzo niezręcznej ciszy.W końcu odezwał się Jake:
-To gdzie najpierw? Do Ognistej? Na pewno ucieszyła by się gdyby zobaczyła Finn'a w towarzystwie dziewczyny.- Mówiąc to Jake miał dziwnie ironiczny
uśmiech na twarzy więc postanowiłam zapytać.
-Czemu by się ucieszyła? I czemu Jake mówisz to tak dziwnie?
-Nie ważne-Mruknął Finn-Na pewno nie tam. Zresztą nie wiem czy w ogóle tam pójdziemy.
-Ale dlaczego? Co z nią nie tak? Jake mówi, że by się cieszyła, a ty Finn, że możemy tam nawet nie pójść. O co chodzi?
-Nie ważne-Powtórzył Finn
-Widzisz Sakuro-Zawahał się Jake.- Królewna Ognia to była Finn'a. Podobno ją zranił,ale to tylko jeden z jej psychicznych snów, które ona uważa za
realne. Finn z każdą spędzoną chwilą bał się jej coraz bardziej. Na początku kochali się, a potem ona stała się inna. Straszna. Bał się z nią
zerwać lecz ona po tym śnie, który jej zdaniem był realny sama to zrobiła. Od tamtego dnia jest na niego wściekła. Choć próbowała ratować ich
niby miłość.Teraz Finn Boi się pokazać jej na oczy z jakąkolwiek dziewczyną bo ona może coś zrobić nie jemu lecz swojej rywalce. Jest chorobliwie
zazdrosna. Finn Urywa kontakty z nią, ale jeśli chcesz to się jej przedstawisz. Moim zdaniem nic nikomu nie zrobi, ale Finn to Finn.
-Wow, nie wiedziałam. Gdybym od razu wszystko wiedziała nawet bym oto nie odważyła spytać. Dzięki Jake za wyjaśnienia. Przepraszam cię Finn na pewno
cię uraziłam.
-Nie, jest ok. Tylko ja się boję o ciebie. Czasami sama wali mi w drzwi. Nie zdarzyło się to dawno. Tylko jeśli będziesz sama gdzieś chodzić
ona naprawdę może wymyślić coś głupiego. Jej straże raz w miesiącu przychodzą pod dom i zaglądają w okna by zobaczyć czy żadna dziewczyna nie jest
ze mną. Póki nikogo nie było. Straże przestali przychodzić. Mamy spokój już od roku. Teraz może nas gdzieś zobaczyć. Teraz zapomnijmy o sprawie
myślę, że najpierw pójdziemy do Marceliny. Ciekawe jaka będzie jej reakcja no poznanie ciebie.-Bez zbędnego gadania, znów  w ciszy ruszyliśmy
do domy Marceliny. Rzekomej wampirzycy.                                             
 
Teraz takie pytanie. Czy rozdział się podobał i czy są poprawki? Oczywiście nadal mówcie czy chcecie więcej i czy mam wprowadzić jakieś poprawki. Teraz odpowiedzcie mi na moje pytania. Pozdrawiam ♥

Adventure Time and Me

Wspominałam wam już, że uwielbiam serial Pora na Przygodę? Jeśli tak, to czy wspominałam wam już, że piszę opowiadanie na ten temat? W każdym razie teraz nastąpił ten przełomowy moment i pewnie go pożałuję, ale trudno. W ostatnim poście zaproponowałam wam, że mogę napisać wam pierwszy rozdział mojego opowiadania. Komentarze wskazują na chęć tego więc teraz wam to napiszę. Jeśli wam się spodoba, zapraszam do pisania w komentarzach czy chcecie więcej! Zmotywuje mnie to i dodam jeszcze! Jeśli macie jakieś uwagi również napiszcie. Oprócz rozdziałów opowiadania będą pojawiały się też zwykłe posty! Teraz życzę miłego czytania!


Nazywam się Sakura. Mam 13 lat. Jednak jestem całkiem inna niż typowe nastolatki. Nie chodzę do szkoły ani na zakupy. Nie spotykam się też z innymi
trzynastolatkami. Czemu? Bo jestem jedyną dziewczyną, która przetrwała wielką apokalipsę. Doszło do okrutnej i krwawej wojny. Nie było dominujących
ani przegranych. Wszyscy zostali zabici.Jako jedyna wykopałam w ziemi ogromny dół. W środku wypełniłam go tak, aby sypiąca ziemia mnie nie więziła.
Kiedy byłam przekonana, że jest już bezpiecznie postanowiłam wyjść. O dziwo był tam już kompletnie nowy świat. Wszystko takie zielone i bajkowe.
Wszystko było by dobrze gdyby nie to, że byłam samotna. Leżałam więc na trawie i rozmyślałam. Nie zauważyłam, kiedy moje zmęczenie wzięło górę
i zasnęłam. Kiedy się obudziłam zobaczyłam dwie postacie nachylające się nade mną. Były to już nowe wytwory. Niestety nie byli przetrwanymi
lecz tymi, którzy powstali w nowym świecie. Przez dłuższą chwilę nikt z nas nie odezwał się. Najbardziej zdziwiło mnie w nich to jak wyglądali.
Żółty pies i dziwnie ubrany człowiek. Akurat to, że pies nic nie mówił nie dziwiło mnie, ale był żółty. A człowiek? Dziwna biała czapka pokrywająca
zarówno głowę jak i szyję miała dwa wystające, zaokrąglone na końcach rogi. Człowiek miał też na sobie niebieską bluzkę i granatowe spodnie.
Na ramionach miał plecak w dwóch odcieniach zieleni. Buty zwyczajnie czarne z wystającymi nad nimi białymi skarpetkami. W końcu ludek przemówił:
-Kim ty jesteś? Wyglądasz normalnie. Z pewnością nie jesteś wiedźmą, ani żadnym z tych dziwnych stworów. Walczyliśmy z nimi cały dzisiejszy dzień!
-Jak to walczyliście? Po co? Jestem normalna! NIKT nie powinien podejrzewać mnie o bycie wiedźmą! Może jestem nieco wredna, ale to nic więcej!
Niektórzy mówią czasem, że przez to jestem słodka. W sęsie Kawaii.-Tak wcześniej mówiono o mnie kawaii bo słodko się wściekałam.
-Już dobrze. Ja też uważam, że jesteś słodka.-Powiedział człowiek uśmiechając się jak by chciał powiedzieć słodka mała dziewczynka.
-Jestem Finn, a to mój kumpel Jake. Jesteśmy bohaterami i walczymy ze wszelkim zlem w całej krainie Ooo.-A więc to kraina Ooo. Nowy świat.-Pomyślałam.
Wtedy stała się rzecz dziwna:
-No może teraz ty się przedstawisz i powiesz skąd jesteś bo widocznie nie znasz tu nikogo i niczego, a zwłaszcza nas.-I to powiedział ten pies!
-Jaa jestem Sakura. Przepraszam, że tak na was naskoczyłam, ale to wszystko mnie przerasta. Za dużo wrażeń jak na jeden dzień.
-Spokojnie. To nic takiego, a teraz powiedz skąd jesteś.-Wtedy opowiedziałam im o wszystkim. Wiedziałam, że są osobami którym mogłam zaufać.
-Wow! Więc tylko ty przetrwałaś. Wyrocznia miała rację! Wyrocznia to wróżka. Przepowiada przyszłość i mówi nam co powinniśmy czynić w trudnych
momentach. To przywódczyni każdego z nas. Zapewne nie masz teraz gdzie iść. Najpierw chodź z nami do Wyroczni. Skoro tyle przeszłaś zapewniam cię,
że nic ci nie zrobimy. Wiem, że możesz się bać.
-Dobrze, tylko nie wiem czy ta Wyrocznia nie będzie miała do mnie jakichś pretensji. No wiecie, jeśli powie,że skoro przetrwałam to jestem jedną
z tych podłych żołnierzy.
-Nie bój się! Ona od dawna mówiła, że przyjdzie ktoś kto pomoże nam uratować się przed następną zagładą. Ktoś kto sam ją przeżył. To na pewno ty!
Wyrocznia wybrała nas byśmy opiekowali się osobą, która przybędzie. Nie wierzyliśmy jej lecz teraz przeprosimy ją i o wszystkim jej powiemy, a
ona powie co robić dalej.-Poszliśmy więc do Wyroczni. Droga była długa, ale nie męcząca. W końcu weszliśmy do ogromnego, kryształowego pałacu.
W środku szłam za Finn'em i Jak'iem. Weszliśmy do jednej z wielu komnat. Tam na diamentowym fotelu siedziała kryształowo wyglądająca postać.
Miała długie włosy, które powiewały pomimo braku wiatru, suknię i uśmiechała się. Wtem przemówiła:
-I co, a nie mówiłam? Wyście nie wierzyli.
-Właśnie po to przyszliśmy-Rzekł Finn-Blagać o wybaczenie.
-Zaraz tam błagać. Nic takiego się nie stało! Każdy z nas popełnia błędy. No! Teraz dajcie tu do przodu naszą wybawicielkę!-Podeszłam powoli i
nieswojo.-Dzień dobry.-Przywitałam się.
-Witaj, jestem Wyrocznią i zdaje się,że to ty przeżyłaś apokalipsę?
-Tak, to ja, ale skąd pani o tym wie? Jak to się stało, że jest nowy świat?
-Guzik do resetu. Na świecie było zbyt dużo zła, a nasz stwórca przeraził się. Chciał byśmy byli dobrzy, a wszystko wymknęło się spod kontroli.
Stworzył świat od nowa. To tak jak z dinozaurami. Miały być dobre, a wyszło inaczej. I był reset i nowy świat. Teraz jest tak samo.
-Dziękuję za wyjaśnienie, ale co ja mam z tym wszystkim wspólnego? Jeśli znowu coś nie wyjdzie nie powstrzymamy stworzyciela.
-Twoja rola jest prosta. Będziesz wszystkim opowiadała o apokalipsie po to by się bali i nie popełniali tego samego błędu. Powiesz jak to było.
Od początku do końca.
-Dobrze. Jeśli taka moja rola. Chociaż raz zrobię coś dla świata.
-Poza tym wyglądasz przekonywująco. Niebieskie włosy i słodka ty. Idealna.
-No, a co ja mam robić?-Wtrącił Finn.
-Ty masz się nią opiekować. Dbać by miała gdzie mieszkać, co jeść i by mogła dobrze żyć.
-Tak jest! Myślę, że będziemy się przyjaźnić i świetnie bawić-Powiedział Jake razem z Finnem. Wtedy pożegnaliśmy się i poszliśmy do domu Finna
i Jake'a. Kiedy szliśmy podziwiałam widoki i zastanawiałam się, który z tych różnych obiektów może być ich domem, bo jednego byłam pewna. Ich
dom wcale nie musi wyglądać jak dom. I miałam rację. Okazało się, że to potężne drzewo. Widać było w różnych miejscach kawałki pięter, a na
samej górze, czyli czubku wznosiła się dziwna konstrukcja. Chłopcy zaprosili mnie do środka, więc weszłam do pnia przez ładne drzwi.
W środku widziałam rzeczy zwyczajne i normalne do przedmiotów domowych. Kuchnia, salon. To znajdowało się na parterze. W salonie, stała konsolka do
gier. Była żywa i nazywała się Bimo. Mały słodziak. Mówił tak uroczo i zachęcał mnie do gry z nim. Lecz teraz nie mogłam. Wyjaśniłam mu, że będziemy
mieli jeszcze bardzo dużo czasu na grę razem po czym poszłam zwiedzać resztę domu. Idąc po drabince za Finnem zastanawiałam się jak to będzie.
Przecież dopiero się poznaliśmy. Może się nie polubimy? Może nie będzie nam pasowało mieszkanie razem? Wszystko przed nami. Tam były dwa
pomieszczenia. Jedno to łazienka, a drugie to sypialnia Finn'a. Były tam jeszcze ukryte drzwi. Okazało się, że to sypialnia Jake'a. Nagle odezwał się
Finn:
-A teraz chodź zobacz twój pokój. Musisz gdzieś spać. Zrobiłem go specjalnie dla ciebie. Skoro masz niebieskie włosy pomyślałem, że twoim
ulubionym kolorem jest niebieski, poza tym sama zobacz i oceń.- Więc weszłam po schodkach i przez drzwi. W środku nie mogłam się napatrzeć.
Było pięknie. Niebieski sufit z białymi obłoczkami, pokryta panelami podłoga, na której leżał zielony włochaty dywan przypominający trawę.
W kącie stało z niebieską pościelą w gwiazdki łóżko, a nie daleko kanapa i jedyny w tym domu telewizor. Miałam również własny balkon. Piękniej
być nie mogło. Nie wierzyłam, że Finn zrobił to specjalnie dla mnie. Tylko kiedy? Jak zdążył to wszystko zrobić? No i jeszcze jedno pytanie.
Czy to dla mnie od serca czy po prostu zrobił to bo Wyrocznia kazała by być dla mnie jak najlepszym. Jako, że mnie to kusiło postanowiłam
mu o tym powiedzieć lecz on zaczął pierwszy:
-No i jak? Nie podoba ci się? Nic nie mówisz.
-Ależ nie wszystko jest super. Naprawdę bardzo mi się podoba. Tylko mam kilka pytań. Mogę ci je zadać?
-Oczywiście, pytaj o co chcesz.
-Skąd wiedziałeś? I jak zdążyłeś to zrobić?
-Pamiętasz jak wracaliśmy? Na chwilę zostawiłem ciebie i Jake'a. Zdążyłem bo jestem bohaterem. Wszystko zrozumiesz jak dłużej z nami pomieszkasz.
Zobaczysz wyjaśni ci się samo.
-No i jest jeden mały problem. Czy ty to robisz bo mnie lubisz czy tylko po to bo Wyrocznia kazała? Myślę, że chcecie bym czuła się tu dobrze
tylko dlatego bo chcecie, żebym was nie opuściła i przekonywała wszystkich o robieniu dobra bo inaczej nastąpi apokalipsa.
-Wiesz, to nie takie proste ci wytłumaczyć. Prawie cię nie znam choć widzę, że jesteś miła. Tylko z jednej strony faktycznie chcę byś została,
ale nie myśl, że chcę cię wykorzystać. To nieprawda. Lubię cię i chcę byś miała dobre warunki życia, tym bardziej, że tyle przeszłaś.
Na pewno nie chcę cię wykorzystać. I nawet jeśli Wyrocznia powiedziała by coś innego i tak wziął bym cię do siebie.-To mówiąc podszedł bliżej
i mocno mnie przytulił. Wtedy uwierzyłam naprawdę w jego słowa. Po oku zleciała mi łza. Ten tylko spojrzał i od razu spytał:
CO się stało? Dlaczego płaczesz? Przecież nic się nie dzieje tu jesteś bezpieczna.
-Zdziwiły mnie twoje słowa. Cieszę się, że mnie lubisz. Ja też bardzo cię lubię. Po prostu się wzruszyłam. Zlekceważył byś słowa Wyroczni
dla mnie. Jesteś prawdziwym przyjacielem. Ty i Jake jesteście moimi przyjaciółmi. Razem będziemy się bawić i razem pokonywać zło.
Ja również zostanę bohaterką.
-To wspaniałe!-Ucieszył się Finn.
-A teraz Kochana Sakuro idź spać. Jest już późno, a ty na pewno jesteś zmęczona. My też idziemy spać.- Po tych słowach zamknął drzwi i wyszedł,a
ja położyłam się do łóżka i z uśmiechem na twarzy zasnęłam.
Następnego dnia obudziłam się chyba dość późno, bo tylko usiadłam na łóżku, a już usłyszałam kroki. Zaraz otworzyły się drzwi. To był Finn.
W rękach trzymał srebrną tacę, a na niej był talerz z naleśnikami i syropem klonowym, a obok kubek z kawą. Zdziwiłam się, bo myślałam, że
chłopcy, a zwłaszcza bohaterowie nie umieją gotować i przyrządzać posiłków. Jednak dużo o nich jeszcze nie wiedziałam.
-Wow, Finn to dla mnie?
-Oczywiście. Musisz mieć dużo siły, ponieważ dziś idziemy trochę bardziej poznać cię z mieszkańcami krainy Ooo. Teraz zjedz. Wiem, że byłaś
zmęczona, dlatego nie budziłem cię.-Wtedy położył mi tacę na kolana, życzył smacznego i wyszedł. Zaczęłam jeść. Śniadanie było pyszne.
Zaraz potem zeszłam na dół. Podziękowałam i pochwaliłam kuchnię Finn'a, a następnie zaczęłam szykować się do drogi.

Jeśli rozdział i fabuła opowiadania się podobają, jeszcze raz zapraszam do komentowania. Jeśli chcecie więcej piszcie w komentarzach. Jeśli macie jakieś uwagi, które poprawiły by opowiadanie na lepsze również napiszcie! Teraz żegnam się z wami i pozdrawiam ♥

W Tajemnej Komnacie

Dziś post na temat książki i filmu Harry Potter i Komnata Tajemnic. Jeśli chodzi o książkę na pewno jest ona wyposażona w wiele szczegółów i wydarzeń, które w filmie nie wystąpiły. Czyta się przyjemnie i trochę strasznie, bo więcej jest miejsca na wyobraźnię tych wydarzeń. Bardziej opisywany jest Bazyliszek i zdarzenia z dziennikiem, który znalazła Ginny. Bardzo mi się podobało i jest to jedna z najlepszych części książkowych. Najbardziej jednak podobała mi się część Harry Potter i Kamień Filozoficzny Jako książka Komnata Tajemnic udała się ładnie. Jeśli mam to porównać z filmem to książka jest lepsza ze względu na opisy, a film jest lepszy ze względu na nastrój i nie konieczność czytania. Bardzo mi się podoba ta część ogółem. Jest trochę straszna, ale moją ulubioną częścią książkową jest jak już wspominałam Kamień Filozoficzny, a filmową chyba Czara Ognia. Jeśli już o komnacie to muszę wam powiedzieć, że wywarła na mnie strach. Miałam jednak też nie miłe odczucia co do Gilderyo'a Lockhart'a. Był na tym roku nauczycielem obrony przed czarną magią i ta postać była według mnie bardzo irytująca. Jak już mówiłam zarówno ekranizacja jak i sama książka tej części przygód Harre'go Pott'era mają swoje plusy i minusy. To chyba tyle w tym poście. Zapraszam do pisania komentarzy,a w nich proszę o jakieś pytania na recenzję czy moje opinię. Chciałabym, abyśmy na jakiś czas powstrzymali się od pytań dotyczących mnie, gdyż wiecie już prawie wszystko, a pytania robią się zbyt prywatne. Teraz możecie pytać o seriale, filmy i co tylko chcecie,ale nie dotyczące mojego prywatnego życia. Oczywiście co do gier, filmów czy sztuki jaką miałam szansę pokazać czy coś z tym związanego, np. jakie filmy oglądałam możecie pytać. Teraz, już piszcie komentarze z pytaniami na recenzje i czy warto czy nie warto na jakieś tematy. A może wy chcecie podzielić się swoim kłopotem i mam wam jakoś pomóc, czy doradzić?? Nie wiem. Zadawajcie jakiekolwiek pytania, ale nie na moje prywatne tematy. Mam nadzieję, że zrozumiecie i  na razie dacie radę pytać o coś innego. Jeśli tylko chcecie mogę dodać na próbę rozdział mojego opowiadania, a jeśli się spodoba to dam więcej? Wszystko teraz zależy od Was! Pozdrawiam♥

Acchi Kocchi

Acchi Kocchi to nowe anime, które poleciła mi Tyna. Zaczęłam je oglądać jakieś dwa dni temu i się zakochałam. Główne postacie to Tsumiki, Io, Hime, Sakaki i Mayoi. Uczęszczają do liceum, a całe anime jest śmieszne i romantyczne. Opowiada głównie o Tsumiki, która kocha się w Io, choć nie bardzo daje po sobie to znać. Uwielbia koty. Cała paczka przeżywa różne przygody chodząc do salonu gier, restauracji, obchodząc walentynki czy urządzając zabawy na śniegu. Mayoi i Sakaki są zdrowo walnięci i mają wiele chaotycznych pomysłów, przez co można się uśmiać. Trudno jest to opisać więc najlepiej samemu te anime obejrzeć. Polecam stronę Anime Zone. Acchi Kocchi. Teraz łapcie kilka fotek:

Tsumiki ^^

 Hime

Io

Mayoi

Sakaki