Adventure Time and Me~~Rozdział III

Hejoo ^^ Doszliśmy już do 3 rozdziału opowiadania! Gratuluję wam wytrwania! Dziś ze względu na szkołę nie miałam czasu na dodanie innego posta niż opowiadanie. Przepraszam. Zobaczę jak wyrobię się jutro. Opowiadania mam już na laptopie napisane wcześniej więc tylko kopiuję i wklejam. Mam dla was jeszcze przygotowanych dwa rozdziały. Oprócz tego oczywiście. Jak zawsze proszę o komentarze i piszcie czy chcecie więcej i czy się podoba, no i jakie poprawki wprowadzić. Jeszcze dodam, że mam zakupioną To Nie Książkę-drugą część Zniszcz Ten Dziennik więc coś może napiszę. Teraz zapraszam do czytania i życzę miłej lektury ♥

                                                         Rozdział III
~Bez zbędnego gadania, w ciszy ruszyliśmy do domu Marceliny.Rzekomej wampirzycy.~


Szliśmy już naprawdę długo i zaczęłam być coraz bardziej zmęczona. I do tego ta niezręczna cisza. Chciałam rozmawiać. Tylko, że to nie było
porządane przez moich towarzyszy. Wyglądali jakby właśnie potrzebowali trochę ciszy. Postanowiłam bardziej przyglądać się widokom niż zamartwiać
się zbędną w tej chwili rozmową. To co widziałam było piękne. Tyle zieleni. Co jakiś czas mijaliśmy dość duże skupiska drzew. Bardzo dużo różnych
gór, pagórków i wzgórz mijaliśmy. Każde wzniesienie terenu było inne. Wiele kwiatów i roślin, których nigdy w życiu nie widziałam. Kiedy weszliśmy
na kolejne wzgórze przełamałam się i spytałam:
-Może zrobimy sobie małą przerwę i coś zjemy? Idziemy już dość długo. Chcecie coś zjeść?
-Świetny pomysł. Rzeczywiście chyba jestem głodny.-Powiedział Jake. Jego zachowanie było dziwne. W jednej chwili wydało mi się jakby zrobił się
bardziej nieufny. Zamknięty w sobie i inaczej nastawiony do świata. Jednak nie zamykał się przed naturą tylko przed ludźmi. Już się do mnie nie
uśmiechał. Czy to przez tą rozmowę? Może nie powinnam już nic mówić? Niby jeśli go o coś pytałam wyglądał jakby nie chciał sprawić mi przykrości
swoją ciszą. Wtedy odezwał się Finn:
-Yhym.-Usiadł oddalony od nas i wpatrywał się w różnego kształtu obłoczki. Znajdowaliśmy się na wzgórzu, a centralnie na zakończeniu pagórka
było jezioro. Woda lśniła od promieni słońca, które właśnie znajdowało się w godzinach szczytu. Było ciepło, a wszelkie nadmierne temperatury
przepędzał lekki wietrzyk. Każdy przystał by wtedy i zachwycał by się tymi widokami. Chwalił by je głośno. Jednak nie my. Brak humoru i ta
zaduma wśród nas niszczyła tę atmosferę. W zadumie pogrążył się zwłaszcza Finn. Siedział teraz na skraju wzgórza i rozmyślał. Tylko nad czym.
Czy chce iść do Wyroczni i powiedzieć, że już mnie nie chce? A może rzeczywiście boi się o mnie. Ta Ognista to serio psychopatka? Sięgnęłam
do torby i wyjęłam trzy kanapki. Jedną dałam Jakeo'wi, potem rozłożyłam koc i dwie pozostałe kanapki wzięłam do ręki. Poszłam w stronę Finn'a.
Na chwilę usiadłam obok. Myślałam, że uda mi się zacząć rozmowę lecz miałam zbyt mało odwagi. Z moich ust wydobyło się, więc tylko:
-Proszę, zjedz. Musisz nabrać sił przed kolejnym etapem wędrówki.-Chłopak wziął kanapkę do ręki i odwinął papier. Zaczął jeść. Ja nie liczyłam
na jakiekolwiek słowa więc wstałam i skierowałam się w stronę kocyka. Wtedy złapał mnie za rękę, a z jego ust wydobyło się ciche:
-Dzięki Sakura-chan.
Uśmiechnęłam się tylko i poszłam. Na kocu Jake właśnie skończył jeść swoją porcję. Pusty papier włożył do torby. Ja tylko zjadłam i zwinęłam koc.
Spakowałam go do torby i zwołałam moich towarzyszy i przewodników w jednym. Po 20 minutach i pokonaniu kilku górek byliśmy na miejscu. Wtedy
w końcu odezwał się Finn:
-To tu. Sakuro, żadnych gwałtownych ruchów.
-Dobrze-Powiedziałam. Dom Marceliny był jak inne domy, tylko trochę bardziej w stylu ciemnego i bardziej strasznego. W oknach czarne firanki,
a cały dom był z czarnych i szarych cegieł. Po obu stronach mieszkania Widać było dwie strzeliste wieżyczki. Naokoło domu widać było las.
Kiedy się przyglądałam chłopka ubrany na niebiesko podszedł do drzwi i donośnie zapukał. Nie minęło dużo czasu, gdy drzwi otworzyły się, a w nich
lekko nad ziemią unosiła się szczupła postać. Miała czarne wysokie kozaki i nieco jaśniejsze spodnie. Jej koszulka była czerwoną bluzką na
ramiączka. Jej włosy były długie i czarne. Twarz jak każda inna. Z wyjątkiem skóry. Była bardzo blada. W ręku trzymała gitarę. Gdy zobaczyła
Finn'a i Jake'a uśmiechnęła się, a wtedy z jej buzi wyłoniły się białe, wampirze kły. Od razu wiedziałam, że jest wampirem. Zaprosiła nas do środka.
W domu też miała strasznie. Czarny kominek, w którym buchał spokojnie ogień stał niedaleko czerwonej kanapy. Wszystkie meble były w kolorach
czerwieni i czerni. Na wcześniej wspomnianym kominku stały trzy zdjęcia w srebrnych ramkach. Dwa z nich przedstawiały mężczyzn. Jeden był starszy,a
drugi młodszy. Trzecie zdjęcie przedstawiało małą dziewczynkę podobną do Marceliny. Dziewczynka w ręku trzymała maskotę, która teraz spoczywała
wśród poduszek na jednej z kanap. Wampirzyca odezwała się:
-Witajcie w moich skromnych progach. Właśnie grałam na gitarze jeden z moich kawałków. Teraz przyszliście wy. Proszę siadajcie. Zaraz , Zaraz
kto to jest? Nie mów, że po tym co zrobiła ci Ognista znów ryzykujesz życie? Co Finn?
-Nie bój się Marcelino. Zapomniałem już, a ty mi przypomniałaś. Pamiętasz co mówiła Wyrocznia?
-Tak. Więc to ta dziewczyna, która miała nas ratować? Muszę powiedzieć, że nawet dobrze wygląda.
-Tak to ja. Nazywam się Sakura i mam was ratować. Teraz mieszkam u Finn'a i może lepiej nie mów teraz o Ognistej.
-Okay. Sama nie lubiłam Ognistej. Taa, ty jesteś inna. Lecz nie myśl sobie, że już mnie uwiodłaś. Nie znam cię za dobrze i najpierw cię poznam, a
dopiero potem polubię.-Mówiąc to wampirzyca lekko się uśmiechnęła po czym znów zaczęła mówić.
-Skoro tu jesteście możemy zaczynać? Nasz zespół potrzebuje prób.
-Przepraszam, ale jeśli mogę spytać o co tu chodzi?
-Mamy zespół. Wiesz muzyczny. Ja gram na gitarze, Finn na keybordzie, a Jake na perkusji. Jeśli chcesz możesz dołączyć. W sumie przydałby się
ktoś śpiewający. Wolę skupić się na gitarze. Umiesz śpiewać?
-Sama nie wiem. Ty byś musiała powiedzieć. Jestem osobą o niskiej samoocenie.
-Dobrze wypróbuj mój kawałek "Jestem problemem"
-Dobrze-Powiedziałam i zabrałam się za śpiew. Marcelina zaśpiewała pierwsza by pokazać mi melodię. Potem śpiewałam ja. Kiedy skończyłam Finn
patrzył. Marcelina uśmiechnęła się. -Skąd to umiesz? W twoim głosie jest coś czego nie można nazwać talentem. Jakby jakaś magiczna umiejętność...
-Nie wiem o czym mówisz.
-Eh. W każdym razie wprowadziła bym kilka poprawek bo moim zdaniem nie jest idealnie.
-W domu nad tym popracuję. Mam nadzieję, że cię zadowolę.-Po tych słowach popatrzyłam na Jake'a. Chyba wiedział o co chodzi, bo automatycznie
zasugerował powrót. Pożegnaliśmy się z Marceliną i wyszliśmy. Szybko zrobiło się ciemno, a do domu był jeszcze spory kawałek drogi. Dobrym
pomysłem okazały się namioty, które właśnie rozstawiliśmy, by spędzić noc na jednej z łąk. Nie rozpalaliśmy ogniska. Idealne światło dawały
nam gwiazdy, które co jakiś czas migały do nas wesoło. To było takie tajemnicze, a jednocześnie romantyczne. Długo siedziałam jeszcze przed
namiotem wpatrując się w gwiazdy i ich króla. W księżyc. Było pięknie. Poczułam magię w samym środku siebie i przypomniałam sobie słowa wampira:
"Jakby jakaś magiczna umiejętność". Nie wiedziałam co myśleć. Cały dzień był pełen wrażeń więc po prostu położyłam się do swojego namiotu.
Ponieważ mieliśmy tylko dwa Finn postanowił, że ja będę miała oddzielny, a on i Jake razem. Ta wyprawa to była wspaniała przygoda. Myślałam tak
kiedy leżałam i nie mogłam zasnąć. W końcu otulona zostałam słodką mgiełką snu...

Teraz wiem,że zapewne zobaczę komentarz typu "Za krótki rozdział" wiem, wiem. Przepraszam, ale nic nie zrobię. To wina Sakury i Grayandii. one się kłócą i nie mogę pisać!
-My??? To dlaczego zamiast pisać siedzisz na fb???
-Zamknij się Grayandia! Gdzie jest Sakura?
-Powiedziała, że gdzieś idzie.
-Uhm! Idę jej poszukać! Teraz żegnam się z wami i do zobaczenia w kolejnym poście ♥
-Dobra poszła! No to teraz mówię Ja. Ta przeklęta Nina żali się,że chce komentarzy. Więc ja zapraszam do komentowania i dawania własnych opinii no i czy chcecie więcej! Dziękuję też w imieniu Niny za 800 wyświetleń! Macie czary jakieś? Dajcie trochę! Dobra idę. Dawno nie rozwaliłam jakiejś ściany. Trzeba to zmienić. No to komentujcie. Pa.