Adventure Time and Me~~Rozdział IV

Kolejny dzień wiąże się z kolejnym rozdziałem. Znowu miałam urwanie głowy w szkole. Przyszłam totalnie zmęczona i jeszcze musiałam się uczyć. Nie miałam czasu na inne posty, ale najpóźniej w weekend coś się oprócz opowiadań ukaże. Teraz jak zwykle zapraszam do komentowania. Życzę przyjemnej lektury ;)


                                                         Rozdział IV
~W końcu otulona zostałam słodką mgiełką snu...~



Po przebudzeniu nie byłam już na łące. Nie byłam już nawet na podwórku. Zobaczyłam mój pokój. Spoglądając na zegarek było po 12 w południe.
Widocznie Finn i Jake przynieśli mnie do domu, gdy już chcieli wracać. Postanowiłam zejść na dół i zobaczyć co robią chłopcy. Wszystko było już
normalnie. Skoro miałam dużo czasu pomyślałam, że mogę w końcu spełnić obietnicę i poszłam zagrać z Bimo w grę.
-Cześć Bimo! Jak ci minęła noc?
-Dobrze, mam nadzieję, że w końcu ze mną zagrasz.-Zrezygnowany Bimo popatrzył na mnie takim wzrokiem i z taką miną, że trudno było mi się oprzeć
więc z podekscytowaniem zgodziłam się. Graliśmy w różne ciekawe gry. Każda inna. Świetnie się bawiłam i pomyślałam, że skoro mam takie coś teraz w
domu będę mogła robić to częściej. Grałam długo. W końcu oświadczyłam, że muszę robić też inne rzeczy, ale na pewno jeszcze zagramy. Poszłam poszukać
Finn'a. Wtedy przez jedno z wielu naszych okien dostrzegłam go w ogrodzie. Sadził coś. Wyszłam by się przywitać i ewentualnie pomóc w czymś.
Bardzo było mi przykro myśleć, że cały czas zdana jestem na pomoc innych. Nie mogłam na to pozwolić. Tylko Marcelina traktowała mnie równie jak i
innych. Zresztą myślę, że ona tylko wrogów traktuje inaczej. Kiedy byłam już w ogrodzie przysiadłam na ławkę i przez chwilę obserwowałam Finn'a.
W końcu z zaciekawieniem spytałam:
-Co robisz Finn? Myślałam, że w naszym ogrodzie nie ma nic wartego pielęgnacji.
-To nowa roślina. Kiedy spałaś zanieśliśmy cię do domu, bo trzeba było wracać. Niedaleko domu przekazałem cię Jako'wi, a ja poszedłem do
pewnego miejsca by kupić nasiona. Dzięki temu będziemy zdrowsi i będziemy mieć więcej siły.
-Rozumiem już wszystko może ci pomóc?
-Nie. Jesteś naprawdę miła lecz poradzę sobie.
-Tylko jak Jake dał radę mnie zanieść? Przecież jest mały.
-Sama go spytaj.-Tak jak powiedział Finn tak zrobiłam. Poszłam do Jake'a.
-Jake, jak zdołałeś przynieść mnie do domu?
-Chodź przed dom. Samo się wyjaśni.-Poszłam za Jaki'em. Wtem zupełnie nagle, zamiast małego, wyglądającego potulnie pieska stał prze demną ogromny
żółty pies. W dodatku bardzo się wydłużył. Wziął mnie na grzbiet i szedł przed siebie. To było takie niezwykłe. Kiedy wróciliśmy, a Jake miał
naturalne rozmiary nie powiedziałam nic, tylko uśmiechnęłam się, zrobiłam coś w stylu "aha" i poszłam. Dzień do końca był dość nudny i po mimo, że
wcale nie straciłam sił szybko poszłam spać. Natomiast obudziłam się bardzo wcześnie. Zauważyłam, że chłopcy jeszcze śpią więc poszłam do kuchni
zrobić nam śniadanie. Postanowiłam zrobić coś bardziej wymuszającego większych umiejętności kulinarnych. Pancakes'y okazały się idealnym
pomysłem na śniadanie i na popis umiejętności. Kiedy skończyłam smażyć zrobiłam kakao. Już niebawem po kuchni roznosił się piękny zapach placków
i kakaa. Udało mi się znaleźć syrop klonowy więc polałam nim nasze pancakes'y. Potem poszłam do ogrodu. Zobaczyłam kwiaty. Do tej pory ich tam nie
było. Zaciekawiona jak mogło do tego dojść po prostu zerwałam je. Utworzyłam z nich piękny, kolorowy bukiet, który w domu włożyłam do wazonu.
Stół był już prawie gotowy na zwołanie reszty domowników. W szafie gdzie były koce widziałam piękny zielonkawy obrus, który teraz leżał na stole.
Na obrusie znajdowała się zastawa złożona z 3 białych talerzy. Obok leżały noże i widelce, a także chusteczki. Przy talerzach stały kubki napełnione
świeżym kakaem. Pachniało tak, że od razu chciałoby się wszystko zjeść. Każde miejsce było starannie przygotowane przeze mnie, by Finn wiedział,
że jestem tu potrzebna. Naprawdę miałam już dość zdawania się na czyjąś pomoc jakbym była kaleką. Przecież wyglądałam jak zwyczajny człowiek.
Zauważyłam, że jest już 9 więc poszłam do pokoju Finn'a.Lekko zapukałam w drewniane drzwi. Później pchnęłam je,a one otworzyły się. Pierwsze co
widziałam to dwuosobowe łoże z drewna. Miało białą pościel, a w pościeli spał Finn. Ściany w tym pokoju były również z drewna. Podłoga: drewniane
panele. W pomieszczeniu znajdowała się też szafa na ubrania, dwie etażerki po dwóch stronach łóżka i stolik do kawy z jednym krzesłem. Na stole
widziałam kilka książek i ukrytą w kącie półkę z powieściami i innymi książkami. Podeszłam do śpiącego chłopaka. Pochyliłam się i wyszeptałam:
-Finn, obudź się, śniadanie czeka w jadalni.-Ten zaraz usiadł na śnieżno białej pościeli. Przetarł oczy i zdziwił się, że mnie widzi. Jeszcze raz
powtórzyłam o gotowym posiłku i wyszłam uśmiechając się. Zaraz w kuchni pojawił się Finn wraz z Jaki'em. Poszliśmy do jadalni. Usiedliśmy przy stole.
Czekałam kiedy któryś odezwie się i powie jak mu smakuje śniadanie. Zjedli szybko. Potem razem krzyknęli:Sakuro! Nie wiedziałam o co chodzi.
Czy takie dobre, czy takie złe? Jednak okazało się, że smakowało. Pozmywałam naczynia i spytałam:
-Może pójdziemy gdzieś? Nudno trochę tak bezczynnie spędzić cały dzień.
-Dobry pomysł, to gdzie idziemy?-Spytał Jake. Wyszliśmy przed dom i to ja wybrałam drogę. Nie wiedziałam gdzie prowadzi, więc była to dla mnie
przygoda. Chłopcy wiedzieli gdzie dojdziemy tą drogą lecz umówiliśmy się, że nie powiedzą mi. To miało być "moje" odkrycie. Szliśmy przez jakiś
czas prostą drogą rozmawiając i śmiejąc się. Jednak po pewnym czasie ze strony Jake'a padło trochę dziwne pytanie do mnie: O co chodziło z tą
wojną i jak to możliwe, że wszyscy umarli, a ja nie? Wyglądał po prostu na takiego nie ufnego w stosunku do mnie. Zresztą miał rację. Gdyby
moje życie zmieniło się tak nagle, też bym nie ufała nowej dziwnej osobie. W dodatku przeżyłam w tak trudnych warunkach. Wiedziałam o co mu
chodzi, więc po prostu opowiedziałam mu o wszystkim. Było to tak:
Od pewnego czasu na całym świecie nie układało się dobrze. Coraz większe kryzysy, kłótnie i coraz większy brak żywności. Niektóre państwa
były już o włos do upadłości. Najgorsza była arogancja ze strony bogatych. Ci co mieli zawarte czarne interesy lub ewentualnie białe sojusze żyli
dobrze. Bogaci w jedzenie, lecz biedni w broń trzymali z tymi co mieli to co się oczekiwało. Jak ktoś nie miał nic, nie mógł otrzymać żadnej
pomocy. Dobro zniknęło. Nawet jeśli ktoś mówił, że jest dobry tylko nie daje bo nie ma był zwykłym kłamcą. Dobry podzielił by się tym co ma.
Nikt nie brał pod uwagę lepszego życia. Liczyło się tylko to co teraz. Przyszłość nie istniała. Jedno państwo było na tyle bogate, że spokojnie
mogło pomóc wielu krajom, jednak nie zrobiło tego, a jeszcze wykorzystało najlepsze bronie i zrzuciło na świat ogromną klątwę wojny. Użyło broni
jakiej do tej pory nie używano bo wyniszczała wszystko. Cały świat pochłonął się w nieustającej walce. Wszystko przez bomby nuklearne. Dlatego
ta wojna była większa niż jakakolwiek inna do tej pory. Zamach ten został jednak zorganizowany w ten sposób, że nikt nie wiedział kto jest
winny. Na początku trochę ludności przetrwało. Jednak przetrwali tylko ci, którzy na wskutek bomb zostali zmutowani. Nie byli już ludźmi, tylko
dziwnymi stworami. W najlepszym przypadku dostali dziwnych zdolności lub byli sobą lecz to tylko kilka egzemplarzy. Taka walka i strach trwały
do dwóch miesięcy. Nie dłużej. Czemu? Bo po dwóch miesiącach nikt już nie walczył. Nikt już nie mógł walczyć. Ja jako jedyna, przynajmniej tak
myślę przetrwałam. Moim skutkiem ubocznym są właśnie niebieskie włosy i te "magiczne umiejętności" według Marceliny. Wiadomo mi tylko, że jest
teraz w tym świecie dwoje gatunków, dwoje przetrwałych oprócz mnie. Po wojnie przetrwały więc tylko jakieś ruiny i troje zmutowanych.
-Niesamowite. Dlatego Wyroczni tak zależy by bronić ten świat zanim nastanie kolejne zło. Bardzo nam przykro,że musiałaś to zrobić. Ja, Finn
przyżekam ci, że nie pozwolę, żebyś doświadczyła jakiegokolwiek zła. Możesz być pewna.-No więc szliśmy dalej zapominając o zaistniałej sprawie.
Nagle z kroku na krok zrobiło się zimno i zamiast zielonej trawy był biały śnieg. Zamiast wielu drzew, góry osłonięte śniegiem, a na samych
czubkach lodem. Jedna z nim była największa. Była też trochę zbudowana na coś w stylu domu. To przez drzwi. Jak powiedział mi Finn było to
Lodowe Królestwo. Szliśmy przez ścieżkę, która prowadziła coraz wyżej. W końcu doszliśmy na tyle wysoko, że gdybym nagle spadła, zapewne bym już
nie wstała. Finn lekko zapukał w małe drzwi. Niedługo potem w progu pojawiła się dziwna postać. Długie siwe włosy i broda opadały łagodnie
na ciało mężczyzny. Długi nos był widoczny na pierwszy rzut oka. Kolor skóry przypominał lód. Ubrany był w niebieską szatę. Na głowie lśniła
złota korona z diamentami. Wtedy odezwał się Finn:
-Witaj Szymonie. Możemy wejść?
-Jasne, wchodź. Tylko co to jest?-Powiedział wskazując na mnie palcem.
-Mam na imię Sakura. Przepraszam jeśli pana niepokoję.
-Eeee tam. Wchodźcie.-Po tych słowach powoli za Finn'em weszłam do środka. We wnętrzu pałacu wszystko było jak śnieg i lód. Komnat i schodów wiele.
Wszystko wyglądało by tak samo, gdyby nie to, że widoczne były kształty i zarysy mebli. Szymon zaprosił nas byśmy usiedli. Jednak zaraz jak i każdy
chciał się o mnie dowiedzieć czegoś więcej. Opowiedziałam mu moją historię i zobaczyłam dziwny błysk w jego oku. Nie wiedziałam czy to dobrze czy
też źle. Finn dziwnie na mnie patrzył. W końcu zapytałam czemu tak dziwnie się zachowują i Szymon przemówił:
-Wiesz, po tym co widzę Finn chyba nie do końca powiedział ci prawdę.
-Jaką prawdę? O co w tym chodzi? Nienawidzę tajemnic! Zwłaszcza jeśli chodzi o mnie!-Oburzona patrzyłam raz na Finn'a, a raz na Szymona. Oboje
wydawali się w tej chwili dziwni i inni. Tylko Jake zachowywał powagę. Jednak Szymon kontynuował:
-Nie wiem jak ci to powiedzieć. Ale cóż. Jak już mówiłaś była wojna. Nie wiesz czy jesteś jedyną, która przetrwała. Więc teraz się dowiesz. Nie.
Nie jesteś jedyna. Jestem jeszcze ja i Marcysia. No i Hambo, ale to się nie liczy. Ja jestem Szymonem. Finn dowiedział się, że przeżyłem dzień
przed twoim przybyciem. Wcześniej byłem Lodowym Królem. Jednak dowiedział się, że w rzeczywistości mam na imię Szymon, a moja korona to tylko
znalezisko, które leżało opuszczone w ruinach po wojennych. Sam był zdziwiony, jednak gdy się zjawiłaś nie dziwił się. Nie dziwił się bo wiedział
o co chodzi. Dlatego był w stosunku do ciebie taki ufny. On jak i Jake. Zaufali ci, bo od początku znali prawdę. Zanim Finn dowiedział się kim
jestem byliśmy odwiecznymi wrogami. Ja porywałem królewny, a on je ratował. Zawsze walczyliśmy, jednak dobro zawsze wygrywa. teraz to wiem.
Zmieniłem się. I może faktycznie kiedyś nikt by nie powiedział, że się poddam, ale to już koniec zła. Odkąd znów jestem Szymonem staram się zmieniać
na dobre. Owszem nadal mam te zdolności, ale używam ich tylko do szczytnych celów. Gdyby nie prawda nigdy byśmy się nie pogodzili. Nigdy bym nie
poznał ciebie. Finn nie chciał by ci wierzyć. No i jest jeszcze temat Marcysi. To Marcelina. Zaufała ci od razu bo wiedziała kim jesteś. Wszystko
jasne? A, jeszcze Hambo. Zapewne widziałaś zdjęcia stojące u niej na kominku? Jedno z nich przedstawia Hamba. To jej maskotka. Leży na kanapie,
dlatego powiedziałem, że on się nie liczy. Bo to pluszak. Mam nadzieję, że wszystko jest już jasne. Teraz żyjmy normalnie, skoro już wszystko wiemy.
Nie chcę, by przez te informacje ktoś musiał się zamartwiać.-Uśmiechnął się i momentalnie zmienił temat. Faktycznie było to trudne do rozmowy, więc
ja też postanowiłam żyć dalej tak jakby się nic nie stało. Skłonna byłam rozgrzebywać pamięć, ale to chyba raczej wada, a nie zaleta. Tak więc
kontynuowałam grę pod tytułem "Życie". Dni mijały szybko. Coraz częściej zauważałam zmiany otoczenia. Robiło się coraz zimniej. Najwidoczniej
jesień była już blisko. Przez ten cały czas nie działo się nic niezwykłego. Aż do pewnego zimnego i ciemnego,a zarazem deszczowego popołudnia.

No i rozdział skończony. Nie był długi,ale musicie to zaakceptować. Mam jeszcze inne plany oprócz opowiadania na bloga, ale to w swoim czasie. Na ten czas proszę o komentarze, uwagi, pochwały i wszystko co myślicie. To chyba wszystko. Mam nadzieję, że się podobało i piszcie czy chcecie więcej. teraz szybko piszcie komentarze. Dziękuje wam również za taką ilość wyświetleń. Jeśli dobijemy 1,000 obiecuję jakiś specjalny pościk ;) Pozdrawiam was kochani! ♥